I SA/Op 182/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Anna Wójcik Asesor sądowy Marzena Łozowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 lipca 2007 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. orzekł o odpowiedzialności podatkowej J. P. za zaległości podatkowe A Spółka z o.o. w likwidacji z/s w N. z tytułu podatku od towarów i usług, powstałe do dnia nabycia składnika majątku związanego z prowadzoną działalnością zbywcy do kwoty 30.500 zł, tj. wartości nabytego składnika W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż skarżący nabył w drodze przetargu ustnego ruchomość należącą do A Sp. z o.o. w likwidacji (dźwig COLES 20T), za cenę 30.500 zł. Ustalono iż Spółka A, do dnia nabycia przez skarżącego składnika majątku (tj. do 31.03.2006 r.), posiadała zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 2003 r., 2004 r. oraz 2005 r. w łącznej wysokości 79.810,42 zł. Z uwagi na bezskuteczność prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec składników majątkowych A Sp. z o.o., organ pierwszej instancji postanowił orzec o odpowiedzialności J. P. jako nabywcy składnika majątkowego, tj. dźwigu COLES 20T, związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki. Organ I instancji wskazał ponadto, iż skarżący nie zwracał się do organu podatkowego z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o wysokości zaległości podatkowych zbywcy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem odwołania, w którym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, iż przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem prawa, bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. W opinii odwołującego, wartości jednostkowej zbytego składnika, o której mowa w art. 112 § 3 Ordynacji podatkowej, nie należy utożsamiać z ceną, za którą przedmiotowy dźwig został zakupiony. Ustalając wartość jednostkową dźwigu, organ podatkowy winien przyjąć wartość księgową dźwigu, która wynosi 0, ponieważ środek ten został całkowicie zamortyzowany. Strona podniosła również, iż przedmiotowy dźwig posiada wartość złomu, co znajduje potwierdzenie w postanowieniu Komornika Sądowego z dnia 21.12.2005 r., którym umorzono postępowanie egzekucyjne wobec A Sp. z o.o. w N. Zatem przedmiotowego dźwigu nie można uznać za składnik, którego wartość jednostkowa wynosiła w dniu zbycia co najmniej 15.000 zł. Wskazano również, iż - przystępując do przetargu – skarżący był przekonany, że likwidator postępuje zgodnie z prawem. Ponadto zarzucono, iż jeżeli organ podatkowy miał wątpliwości co do wartości dźwigu, winien był powołać biegłego, który wyceniłby wartość tego urządzenia. W opinii J. P., przedmiotowy dźwig nie był także związany z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, bowiem w momencie jego nabycia zbywający nie prowadził już działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...] Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w O., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowej sprawie nie jest kwestią sporną, że zakupiony dźwig był elementem aktywów trwałych u zbywcy. Sam skarżący potwierdził, że dźwig znajdował się w ewidencji środków trwałych jako środek całkowicie zamortyzowany. Bezspornym jest również fakt nabycia przez stronę w drodze przetargu ustnego przedmiotowego dźwigu za kwotę 30.500 zł. Spór w niniejszej sprawie dotyczył przyjęcia przez organ podatkowy za wartość, o której mowa w przepisie art. 112 § 3 Ordynacji podatkowej, ceny nabycia składnika majątku wynikającej z faktury zakupu, tj. 30.500 zł. Natomiast zdaniem strony, za wartość przedmiotowego dźwigu należało przyjąć wartość księgową, która wynosi 0, ponieważ na miesiąc marzec 2001 środek ten został całkowicie zamortyzowany. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż w treści przepisu art. 112 § 3 Ordynacji podatkowej, ustawodawca ograniczył zakres odpowiedzialności nabywcy do wartości nabytych składników majątku, przy czym nie określił o jaką konkretnie wartość chodzi. W takiej sytuacji, w ocenie organu, należało przyjąć, że chodzi tu o wartość określoną w danej transakcji wyrażoną w cenie. Jeżeli transakcja została zawarta pomiędzy podmiotami niezależnymi, jak w przedmiotowej sprawie, a ponadto cena została ustalona w drodze przetargu ustnego, to należało również uznać, że cena określona w przetargu potwierdzała wartość rynkową dźwigu. Za całkowicie nieuzasadniony uznano zarzut odwołującego, że dla określenia wartości dźwigu należało przyjąć jego wartość księgową, która wynosi 0, gdyż dźwig został całkowicie zamortyzowany. Brak było bowiem podstaw do takiego żądania, gdyż ustawodawca w art. 112 ustawy Ordynacja podatkowa nie odwołał się do przepisów o rachunkowości, a ponadto działania skarżącego jako nabywcy dźwigu przeczyły temu, że dźwig posiadał wartość zerową, skoro w przetargu zgodził się zapłacić za ten dźwig kwotę 30.500 zł. W takich okolicznościach o cenie wartości dźwigu nie mogło przesądzać stwierdzenie Komornika Sądowego zawarte w postanowieniu o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, że ruchomości Spółki A nie mają wartości handlowej lub wręcz mają wartość złomu. Stanowisko komornika zostało bowiem zweryfikowane na wolnym rynku poprzez zawartą transakcję sprzedaży dźwigu. Stwierdzono również, iż bezpodstawny jest zawarty w odwołaniu zarzut, że jeżeli organ pierwszej instancji miał wątpliwości, co do wartości dźwigu, to powinien powołać biegłego. Z przebiegu postępowania nie wynikało bowiem, aby Urząd Skarbowy miał wątpliwości dotyczące wartości dźwigu. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w przypadku odpowiedzialności podatkowej nabywcy ustawodawca nie wymienił bezskuteczności egzekucji jako przesłanki do stwierdzenia tej odpowiedzialności, tak jak to ma miejsce w odniesieniu do odpowiedzialności członków zarządu spółek (art. 116 Ordynacji podatkowej). Natomiast w odniesieniu do kwestii przekonania skarżącego, co do prawidłowości przetargu, stwierdzono, że nie ma ona znaczenia w przedmiotowej sprawie. Aby ustrzec się od ponoszenia ewentualnej odpowiedzialności za długi zbywającego, nabywcy mogą bowiem, na podstawie art. 306g ustawy Ordynacja podatkowa, wystąpić do organów podatkowych o wydanie zaświadczenia o zaległościach zbywającego. Na powyższe rozstrzygnięcie wniesiono skargę do tutejszego Sądu, w której pełnomocnik skarżącego podniósł, iż w rozpatrywanym stanie faktycznym mamy do czynienia z zakupem składnika majątkowego, który zgodnie z przepisem art. 112 Ordynacji podatkowej, nie może być uznany za aktywa trwałe. Zdaniem pełnomocnika, aktywa trwałe, w myśl przepisów ustawy o rachunkowości, stanowią te zasoby majątkowe, których przewidywany okres zaangażowania w działalności jednostki jest dłuższy niż rok. Rzeczowe aktywa trwałe, do których zalicza się środki trwałe oraz zrównane z nimi zasoby jednostki, muszą równocześnie spełniać następujące warunki: przewidywany okres ich ekonomicznej użyteczności jest dłuższy niż rok, są kompletne i zdatne do użytku oraz przeznaczone są na potrzeby jednostki. Z faktu, iż zakupiony dźwig w chwili nabycia nie był kompletny i zdatny do użytku (nabywca musiał pojazd odholować, ponadto w chwili obecnej środek ten jest remontowany oraz nie został przez nabywcę wpisany do ewidencji środków trwałych prowadzonej przez nabywcę), pełnomocnik skarżącego wywodził, iż skarżący nie ponosi odpowiedzialności określonej przepisem art. 112 Ordynacji podatkowej, ponieważ zakupiony dźwig nie stanowi aktywu trwałego w rozumieniu przepisów o rachunkowości. W ocenie pełnomocnika, "niekompletność" oraz "niezdatność do użytku" przedmiotowego dźwigu potwierdza zarówno informacja zawarta w protokole o stanie majątkowym zobowiązanego, w którym mowa jest, iż podmiot likwidowany, tj. A Spółka z o.o. w likwidacji z/s w N., nie posiada ruchomości o wartości handlowej, jak i postanowienie Komornika Sądowego z dnia 21.12.2005 r., z którego wynika, że pojazdy mechaniczne posiadane przez w/w Spółkę przedstawiają wartość złomu. Pełnomocnik skarżącego zakwestionował także wartość przedmiotowego dźwigu. Jego zdaniem, wartość jednostkowa w dniu zbycia dźwigu nabytego przez J. P. oscylowała pomiędzy wartością 0 zł, a wartością złomu i na pewno nie przekraczała 30.500 zł. W opinii pełnomocnika, wartość - o której mowa w przepisie art. 112 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej - odpowiada wartości rynkowej danej rzeczy, a nie wartości za jaką dana rzecz została sprzedana. Jego zdaniem, "wartość jednostkowa w dniu zbycia" to nie cena, jaką zapłacił nabywca, a jedna z wartości, o których mowa w protokole o stanie majątkowym i postanowieniu Komornika Sądowego. W opinii strony skarżącej, najbliższym prawdy o wartości rynkowej nabytego pojazdu był komornik z W., który napisał w swoim postanowieniu, że ma on wartość złomu. Pełnomocnik poruszył również kwestię, w jaki sposób został nabyty przedmiotowy pojazd - w drodze przetargu, w którym brało udział wielu nabywców. Towarzyszące w toku przetargu emocje uczestników spowodowały, że cena, jaką musiał zapłacić nabywca, nie była już konkurencyjna i przy jego złym stanie technicznym nie odzwierciedlała wartości rynkowej tego pojazdu. Zdaniem wnoszącego skargę, aby prawidłowo ustalić wartość, o której mowa w art. 112 Ordynacji podatkowej, należało powołać biegłego. Pełnomocnik Skarżącego powołał także art. 108 § 4 Ordynacji podatkowej na okoliczność, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka bezskuteczności w całości lub w części egzekucji z majątku podatnika, co jest niezbędnym warunkiem egzekucji zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Pełnomocnik podniósł również, iż - przystępując do przetargu organizowanego przez likwidatora Spółki – skarżący działał w dobrej wierze, zgodnie z zasadą określoną w przepisie art. 283 § 5 kodeksu spółek handlowych. Likwidator Spółki nie uprzedził w ogłoszeniu o przetargu, ani w czasie przetargu, że Spółka posiada zobowiązania wobec urzędu skarbowego. Ponadto organ podatkowy, posiadając odpowiednie tytuły wykonawcze i wiedząc o przetargu, nie uczynił nic, aby swoją wierzytelność z tytułu podatku od towaru i usług wyegzekwować zaraz po przetargu. Takie działanie, a właściwie zaniechanie działań w kierunku wyegzekwowania należności od podatnika i wydanie w tej sytuacji decyzji o odpowiedzialności podatkowej nabywcy składnika majątku, godziło - zdaniem wnoszącego skargę - w zasadę równości prawa i zasadę państwa prawa. Pełnomocnik Skarżącego wskazał również, iż przed przystąpieniem do przetargu skarżący przejrzał dowód rejestracyjny przedmiotowego dźwigu. Nie było w nim informacji świadczących o tym, że pojazd ten został zajęty przez poborcę skarbowego lub komornika sądowego. Brak odpowiednich wpisów upewnił skarżącego o tym, że nabycie przedmiotowego dźwigu nie będzie się wiązało z żadnymi konsekwencjami. Końcowo pełnomocnik podniósł, iż nawet jeśliby przyjąć, że skarżący powinien ponosić odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe zbywcy, to odpowiedzialność ta winna być ograniczona do kwoty 25.000 zł (wartość netto wynikająca z faktury nr A). Uzasadniając powyższe wskazano, iż z przepisów ustawy zarówno o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i prawnych wynika, że do środków trwałych przyjmuje się wartość netto nabycia rzeczy bez podatku od towarów i usług, chyba że nie istnieje możliwość odliczenia podatku VAT. Nabywca dokonał odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia dźwigu, stąd wartość 25.000 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne czy postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, przy czym w świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 powyższej ustawy, kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja czy postanowienie narusza przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - Sąd uchyla decyzję lub postanowienie (art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa mogącego skutkować uwzględnieniem skargi. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności – wbrew zarzutom skargi – wydając ją organ podatkowy nie naruszył prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, ani też nie naruszył przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 112 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - nabywca przedsiębiorstwa podatnika, zorganizowanej części przedsiębiorstwa oraz składników majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli ich wartość jednostkowa w dniu zbycia wynosi co najmniej 15 000 zł, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za jego zaległości podatkowe powstałe do dnia nabycia, a związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Niewątpliwie w niniejszej sprawie doszło do skutecznego nabycia składnika majątku likwidowanego przedsiębiorstwa. Bez znaczenia jest przy tym, czy przeniesienie prawa własności następuje odpłatnie czy też pod tytułem darmym, jak również to, że nabywca nabył majątek w dobrej wierze. O odpowiedzialności tej decyduje sam fakt nabycia majątku od podatnika po powstaniu zaległości podatkowej z ograniczeniem do wysokości wartości nabytego majątku (wyrok NSA z dnia 19 września 2002 r., sygn. akt I SA/Po 629/2001, niepublikowane). Przez działalność gospodarczą rozumie się działalność zarobkową w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także każda inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców. Składniki majątku związane z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowią aktywa trwałe w rozumieniu przepisów o rachunkowości z wyłączeniem należności długoterminowych, udzielonych pożyczek i długoterminowych rozliczeń międzyokresowych. Zakupiony dźwig należał do aktywów trwałych zbywcy, albowiem aktywa trwałe w rozumieniu przepisów o rachunkowości to aktywa – czyli kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych, z wyłączeniem aktywów obrotowych. Nie ma tu większego znaczenia, czy dźwig był kompletny i zdatny do użytku. Takimi cechami muszą wykazać się środki trwałe (rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki), a jak wskazano wyżej aktywa trwałe są pojęciem szerszym od definicji środka trwałego. Gdyby przyjąć koncepcję prezentowaną przez skarżącego - żaden środek transportu uszkodzony, niesprawny nie mógłby być uznany za aktywa trwałe przedsiębiorstwa, a przecież sprzedaż takiego składnika (chociażby niesprawnego) powoduje dla przedsiębiorstwa wpływ korzyści ekonomicznych. Odpowiedzialność nabywcy jest ograniczona jednakże tylko do wysokości wartości nabytego składnika majątku będącego własnością podatnika. Wprawdzie Ordynacja podatkowa nie precyzuje w przypadku nabycia, jaki moment przesądza o ustaleniu wartości: czy dzień zbycia (nabycia), wydania decyzji o odpowiedzialności, czy ewentualnie wartość w momencie egzekucji zobowiązania podatkowego, to organ podatkowy prawidłowo przyjął jako granicę odpowiedzialności nabywcy wartość majątku z dnia zbycia (nabycia), albowiem nabywca już w dniu nabycia powinien wiedzieć, jaka jest górna granica jego odpowiedzialności. Poza tym, nie wolno obciążać nabywcy ewentualnym ulepszeniem rzeczy powodującym wzrost jego wartości a ponadto, obniżenie wartości rzeczy nie powinno skutkować osłabieniem możliwości zaspokojenia się wierzyciela podatkowego. Art. 112 § 3 Ordynacji podatkowej nie precyzuje także, o jaką wartość w nim chodzi. Czy jest to zapłacona cena, wartość rynkowa, czy np. wartość księgowa nabytego składnika majątku. W ocenie Sądu powinna to być wartość rynkowa, jaką można by otrzymać za dany składnik majątku, gdyby nie był obciążony długiem podatkowym. W niniejszej sprawie zarówno skarżący jak i organ odwoławczy zgadzają się, że jest to wartość rynkowa dźwigu, przy czym skarżący uważa, iż nie jest to cena jaką zapłacił w przetargu, a jedna z wartości o których mowa w protokole o stanie majątkowym i postanowieniu komornika sądowego. Organy natomiast uważały, iż taką ceną, w tym konkretnym przypadku, była właśnie cena zapłacona przez skarżącego, ustalona w drodze przetargu. Ponadto w opinii skarżącego, ograny w razie wątpliwości w tym zakresie, winny powołać biegłego. Sąd uznał za trafne stanowisko organów podatkowych, iż w przedmiotowej sprawie cena za jaką skarżący nabył składnik majątku równa się jego wartości rynkowej. Wartość rynkowa to cena jaką na danym terenie można uzyskać w przypadku sprzedaży składnika majątku. Formą weryfikacji ceny jest przetarg, ponieważ wartość towaru jest poddana kontroli publicznej, zaś rynek sam – poprzez działanie praw popytu i podaży – określa wartość towaru. Zatem w przedmiotowej sprawie cena nabycia przedmiotowego dźwigu była ceną rynkową, a skoro tak, to powołanie biegłego nie było konieczne. W ocenie Sądu jest to cena brutto, bo za taką został zakupiony przedmiotowy dźwig. Żadne przepis nie ogranicza tej ceny do wartości netto. W odniesieniu do zarzutów skarżącego – bez znaczenia pozostaje fakt, iż spółka w likwidacji odprowadziła podatek należny, jak też fakt, iż nabywca skorzystał z odliczenia VAT naliczonego. Nie ma racji skarżący twierdząc, iż nie można przenieść na niego odpowiedzialności, skoro nie wykazano, iż egzekucja wobec zbywcy okazała się bezskuteczna. Odpowiedzialność nabywcy składnika majątku jest odpowiedzialnością solidarną z podatnikiem, przy czym zgodnie z art. 108 § 4 Ordynacji ma ona charakter subsydiarny, gdyż egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej nabywcy może być wszczęta dopiero w razie całkowitej lub częściowej bezskuteczności egzekucji z majątku podatnika. Ale przepis ten dotyczy wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie jak wywodzi skarżący, orzeczenia o przeniesieniu na niego odpowiedzialności. Ewentualne, zarzucane przez skarżącego, zaniedbania organu egzekucyjnego dotyczące prowadzonej egzekucji wobec zbywcy, również nie mogą wpływać na rozstrzygnięcie sprawy. Nawet, gdyby organ egzekucyjny zaspokoił się z wpłaconej przez skarżącego kwoty uzyskanej w wyniku przetargu, a nadal istniałaby zaległość podatkowa Przedsiębiorstwa, to i tak naczelnik urzędu skarbowego miałby prawo, w świetle art. 112 Ordynacji podatkowej, przenieść na skarżącego odpowiedzialność do kwoty 30.500 zł. W związku z tak rygorystycznym podejściem ustawodawcy do odpowiedzialności nabywcy, szczególnie ważne jest, aby nabywca zorientował się w sytuacji podatkowej zbywcy. Przepis art. 306 g Ordynacji podatkowej daje potencjalnemu nabywcy składnika majątku, przed podjęciem ostatecznej decyzji o nabyciu, możliwość uzyskania informacji co do ewentualnych zaległości ciążących na zbywcy, za które mógłby ponosić odpowiedzialność. Wyłączenie odpowiedzialności nabywcy składnika majątku, ustawodawca uzależnił od posiadania przez niego zaświadczenia wydanego nabywcy w trybie przepisu art. 112 § 7 Ordynacji podatkowej. Skarżący nie może zatem skutecznie powoływać się na wyłączenie swojej odpowiedzialności. Trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę, iż bezspornym jest, że nie występował on do organów podatkowych o wydanie zaświadczenia o zaległościach zbywającego, mimo iż zbywającym był podmiot będący w likwidacji. Skoro tak, to podnoszone w skardze okoliczności, iż skarżący przystępując do przetargu, działał w dobrej wierze oraz stwierdzenia, że likwidator Spółki nie uprzedził w ogłoszeniu o przetargu, ani w czasie przetargu o ciążących na Spółce zobowiązaniach wobec urzędu skarbowego, jak też okoliczność, że w dowodzie rejestracyjnym nie naniesiono żadnych informacji o tym, że przedmiotowy pojazd został zajęty w postępowaniu egzekucyjnym – pozostają bez znaczenia. O odpowiedzialności tej decyduje sam fakt nabycia majątku od podatnika po powstaniu zaległości podatkowej z ograniczeniem do wartości nabytego majątku. Reasumując, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga z braku podstaw do uwzględnienia podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 ze zm.).