III SA/Wa 403/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędziowie Asesor WSA Hieronim Sęk, Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej powoływanej jako "k.p.a.") oraz art. 17, art. 18 i art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm., dalej powoływanej jako "u.p.e.a."), Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie skargi na czynności egzekucyjne. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...], [...], obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r., wrzesień 2005 r. i październik 2005 r. oraz podatku od towarów i usług za marzec 2005 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] prowadził postępowanie egzekucyjne wobec A.S. (Skarżącej w niniejszej sprawie). W celu wyegzekwowania należności objętych wskazanymi powyżej tytułami wykonawczymi organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne poprzez zastosowanie egzekucji z rachunków bankowych Skarżącej. Zawiadomieniem z dnia 27 stycznia 2006 r. dokonał zajęcia rachunków bankowych Zobowiązanej w Banku [...] w W.. Skarżąca pismem z dnia 3 marca 2007 r. wniosła skargę na czynność egzekucyjną, dokonaną zawiadomieniem z dnia 27 stycznia 2006 r. W uzasadnieniu podniosła, że nie zgadza się z kwotami należności wskazanymi w ww. zawiadomieniu, z uwagi na uregulowanie części należności. Zdaniem Skarżącej organ egzekucyjny nie uwzględnił dokonanych wpłat części należności z dnia 2 i 13 lutego 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. oddalił skargę jako nieuzasadnioną. Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła zażalenie. W uzasadnieniu, powołując się na argumentację zawartą w skardze na czynność egzekucyjną, podniosła, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie ustosunkował się do podniesionych przez nią argumentów. W szczególności nie uwzględnił ważnego interesu podatnika, o którym mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej powoływanej jako "Ordynacja podatkowa"), a także wszczął egzekucję z naruszeniem art. 32 u.p.e.a. poprzez niedoręczenie tytułów wykonawczych. W ocenie Skarżącej zajęcie środków nastąpiło w wysokości innej niż faktyczna kwota dochodzonej należności. Organ egzekucyjny działał także opieszale w zakresie aktualizacji dokonanego zajęcia. Powołanym na wstępie postanowieniem Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. W uzasadnieniu wskazał na treść art. 54 u.p.e.a. Podkreślił, że skarga na czynności egzekucyjne przysługuje jedynie na czynności typu wykonawczego. Nie przysługuje natomiast na czynności procesowe, polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, w ramach których organ egzekucyjny rozstrzyga o prawach i obowiązkach uczestników postępowania. W świetle art. 54 u.p.e.a. przedmiotem kontroli jest zatem jedynie prawidłowość zakwestionowanych czynności egzekucyjnych. Minister Finansów podniósł, że zgodnie z art. 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania przedmiotowych należności zastosował środki egzekucyjne przewidziane w art. 1a) pkt 12 u.p.e.a. Odnosząc się do zastosowanego w przedmiotowej sprawie środka egzekucyjnego, przewidzianego w art. 80 u.p.e.a., wskazał, że stosując ten środek egzekucyjny organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku lub właściwego oddziału banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego. Zajęcie rachunku bankowego dokonane jest z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, organ egzekucyjny ma obowiązek zawiadomienia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, powiadomienia go o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego oraz doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Z akt sprawy wynika, iż zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego z dnia 27 stycznia 2006 r., na które Skarżąca złożyła skargę, zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 1 lutego 2006 r. Skarżąca otrzymała przedmiotowe zawiadomienie w dniu 20 lutego 2006 r. Odpisy ww. tytułów wykonawczych zostały Skarżącej doręczone wcześniej wraz z wcześniejszymi zawiadomieniami o zajęciu rachunków bankowych Skarżącej w dniach 7 listopada 2005 r., 7 grudnia 2005 r. oraz 4 stycznia 2006 r. Z tego względu organ odwoławczy nie uznał zarzutów, iż Skarżąca nie otrzymała tytułów wykonawczych. Minister Finansów nie dopatrzył się również uchybień formalnych w zaskarżonych czynnościach organu egzekucyjnego. Druk zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego odpowiadał wzorom ustalonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm.). Zajęcia zostały podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutu w zakresie nie uwzględnienia przez organ egzekucyjny dokonanych przez Skarżącą wpłat z dnia 2 lutego 2006 r. oraz 13 lutego 2006 r. wyjaśnił, że zajęcie rachunku nastąpiło w dniu 1 lutego 2006 r. Skarżąca dokonała natomiast spłaty części należności wpłatami z dnia 2 lutego 2006r. i 13 lutego 2006 r., a zatem czynności organu egzekucyjnego zostały podjęte przed dokonaniem przez Skarżącą przedmiotowych wpłat. Ustosunkowując się zaś do podniesionej przez Skarżącą kwestii nie wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności oraz skomplikowany i niezrozumiały charakter zaskarżonego postanowienia stwierdził, że organ pierwszej instancji postąpił zgodnie z literą prawa. Podjął wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego, rzetelnie badając wszystkie okoliczności sprawy, a w swoim rozstrzygnięciu pomimo, że niezgodnym z oczekiwaniami Skarżącej, wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko. Minister Finansów za nieuzasadniony również uznał zarzut nie uwzględnienia ważnego interesu Strony, o którym mowa w Ordynacji podatkowej, gdyż do postępowania egzekucyjnego nie mają zastosowania przepisy ww. ustawy. Jednakże na każdym etapie postępowania egzekucyjnego Zobowiązanej przysługuje prawo wystąpienia z wnioskiem o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Strona ma również prawo do wystąpienia z wnioskiem w sprawie kosztów egzekucyjnych, stosownie do treści art. 64c § 7 u.p.e.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca wniosła - o stwierdzenie niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa sposobu prowadzenia postępowania egzekucyjnego; - stwierdzenie, że nienależnie zostały przyznane organowi koszty egzekucyjne, których zwrot powinna otrzymać Skarżąca, a także - określenie, do jakiej kwoty organ egzekucyjny ma prawo zablokować konta podatnika i w jakim terminie od uzyskania informacji o uiszczeniu przez podatnika należności musi to konto "odblokować". W uzasadnieniu podniosła, że Minister Finansów nie ustosunkował się do większości podnoszonych przez Skarżącą zarzutów. Wskazała, że czynności egzekucyjne zostały podjęte wobec niej, pomimo iż nie uchylała się od zapłacenia zaległości, co stanowiło naruszenie art. 6 u.p.e.a. Skarżąca informowała również organ egzekucyjny, że chwilowo nie posiada środków finansowych i zwróciła się o wstrzymanie wykonania decyzji, którą zaskarżyła do Dyrektora Izby Skarbowej. Skarżąca wskazała również, że jej konto zostało zablokowane dużo wcześniej, niż została o tym poinformowana. Ponadto uniemożliwiono jej wniesienie zarzutów w ciągu 7 dni, zgodnie z art. 33 u.p.e.a., ponieważ termin ten upłynął zanim dowiedziała się o rozpoczęciu postępowania egzekucyjnego, jak również wystąpienie o umorzenie w trybie art. 59 u.p.e.a., chociaż zgodnie z art. 33 ustawy zobowiązanie w części zostało wykonane. Skarżąca nie miała również możliwości wystąpienia z wnioskiem w sprawie kosztów egzekucyjnych, w trybie art.64c § 7 u.p.e.a. W ocenie Skarżącej w sprawie naruszony został również art. 80 u.p.e.a. Z § 2 tego przepisu wynika obowiązek zawiadomienia zobowiązanego przez organ egzekucyjny o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego. Autorka skargi podniosła także, że organy egzekucyjne nie wyjaśniły pojęcia ważnego interesu podatnika. Bez żadnego dowodu stwierdziły również, że zajęcie konta bankowego stanowi dla niej najmniej uciążliwy środek egzekucji. Zdaniem Skarżącej organ egzekucyjny zastosował wobec mnie najbardziej uciążliwy środek egzekucyjny, zmuszając ją do ponoszenia nie tylko kosztów egzekucyjnych, ale także i bankowych. Zdaniem Skarżącej organy egzekucyjne naruszyły również art. 35 § 1 i § 2 oraz art. 36 § 1 i § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego ani prawa postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Rozstrzygnięcia poddane kontroli Sądu w niniejszej sprawie podjęte zostały na skutek złożenia przez Skarżącą skargi na czynności egzekucyjne, a mianowicie zajęcie rachunku bankowego. O zasadności tej skargi, a w rezultacie prawidłowości dokonania zakwestionowanych przez Skarżącą czynności egzekucyjnych, orzekał Dyrektor Izby Skarbowej w W., a następnie Minister Finansów. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skarga na czynność egzekucyjną jest więc instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego. Służy zaś kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych, zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności. Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają działania organu egzekucyjnego (egzekutora), który na zlecenie wierzyciela (organu podatkowego) egzekwuje należność (zobowiązanie podatkowe) wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można zatem podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Skarga ta nie może zatem dotyczyć okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają więc wyłącznie zarzuty Skarżącej odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny. Rozpoznając zatem sprawę, której przedmiotem jest skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegającą na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego należało ocenić, czy jest ona zgodna z art. 80 u.p.e.a. Zgodnie z art. 80 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Zdaniem Sądu organ egzekucyjny, dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, nie naruszył art. 80 u.p.e.a. Z akt sprawy bezspornie wynika, że zawiadomienie o zajęciu zostało prawidłowo doręczone zarówno bankowi jak i zobowiązanej. Odpisy ww. tytułów wykonawczych zostały doręczone Skarżącej przez pocztę wcześniej wraz z wcześniejszymi zawiadomieniami o zajęciu rachunków bankowych Skarżącej w dniach 7 listopada 2005 r., 7 grudnia 2005 r. oraz 4 stycznia 2006 r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru (odpowiednio k. 18, 24, 34 akt administracyjnych). W myśl art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Z tego też względu, w ocenie Sądu, nieuprawnione jest twierdzenie Skarżącej, iż nie otrzymała ona tytułów wykonawczych. Co więcej, nie można przyznać jej racji, że w sprawie naruszony został art. 32 u.p.e.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonych postanowień, organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Ja wynika z akt sprawy odpisy tytułów wykonawczych zostały Skarżącej skutecznie doręczone w dniach 7 listopada 2005 r., 7 grudnia 2005 r. oraz 4 stycznia 2006 r. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, iż Skarżąca przytoczyła treść art. 32 u.p.e.a., w brzmieniu nieobowiązującym w dacie rozstrzygnięć organów egzekucyjnych. Art. 32 u.p.e.a., w brzmieniu przytoczonym przez Skarżącą, został zmieniony przez art. 1 pkt 31 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw. (Dz.U z 2001 r. Nr 125 poz. 1368) zmieniającej ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dniem 30 listopada 2001 r. i nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie. Skład orzekający w niniejszej sprawie podkreśla także, że w świetle art. 29 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, bada natomiast z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej należności objętej tym tytułem oraz sam tytuł wykonawczy pod względem formalnym, tzn. czy zawiera wszystkie elementy określone w art. 27 u.p.e.a. Zdaniem Sądu organ egzekucyjny uczynił zadość tym wymaganiom. Prawidłowo zbadał tytuły wykonawcze pod względem formalnym i stwierdził, iż odpowiadają one wymogom art. 27 u.p.e.a., a także że należność objęta tymi tytułami podlegała egzekucji administracyjnej. Mając powyższe na względzie za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 80 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego wskazać należy, że zgodnie zaś z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środek egzekucyjny, który prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku środków egzekucyjnych - środek lub środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Celem postępowania egzekucyjnego jest jednak zgodnie z art. 1 u.p.e.a. doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym, musi być ono zatem przede wszystkim skuteczne. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia tej zasady postępowania egzekucyjnego, tj. stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązków w połączeniu z zasadą stosowania najmniej uciążliwego środka. Organ egzekucyjny, biorąc pod uwagę powyższe reguły miał obowiązek zbadać czy zastosowane czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunku bankowego doprowadzą bezpośrednio do celu egzekucji oraz jednocześnie będą najmniej uciążliwe. Wskazać należy, że skoro prawo nakazuje prowadzącemu działalność gospodarczą dokonywanie transakcji za pośrednictwem rachunku bankowego, a skarżąca taką działalność prowadziła, zasadne było stwierdzenie organów egzekucyjnych, że posiada ona rachunek lub rachunki bankowe. Sąd stwierdza również, że zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego w świetle przepisów u.p.e.a. stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przypadku prowadzenia takiej egzekucji zobowiązany zostaje ograniczony w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności, która podlega egzekucji. Rachunek pozostaje więc otwarty, a zobowiązany może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił również zarzutu Skarżącej w kwestii niewyjaśnienia przez organy egzekucyjne wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności podnoszonych przez Skarżącą oraz skomplikowany i niezrozumiały charakter sprawy. Wyjaśnić przy tym należy, że celem postępowania egzekucyjnego jest skuteczne zaspokojenie wierzyciela, poprzez wyegzekwowanie od dłużnika wierzytelności, której istnienie i wymagalność zostały uprzednio ustalone w stosownych procedurach postępowania orzekającego. Stąd też w art. 18 u.p.e.a. ustawodawca zawarł odesłanie do przepisów k.p.a. z dyrektywami odpowiedniego ich stosowania oraz stosowania wówczas, gdy przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. W praktyce oznacza to, iż tylko niektóre zasady postępowania administracyjnego można przenieść na grunt postępowania egzekucyjnego nie zmieniając ich brzmienia, inne należy stosować odpowiednio, jeszcze innych nie stosuje się w ogóle. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, iż w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio następujące zasady: wynikającą z art. 6 k.p.a. zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, określoną w art. 8 k.p.a. zasadę zaufania, zasadę udzielania informacji (art. 9 k.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.), zasadę szybkości i prostoty postępowania (art. 12. k.p.a.) oraz zasadę pisemnego załatwienia sprawy (art. 14 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu organy egzekucyjne nie uchybiły tym zasadom. Podjęły wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i ustalenia okoliczności sprawy. Postanowienia organów obu instancji zawierają uzasadnienia faktyczne i prawne, w których wyjaśniono podstawy prawne wydanych rozstrzygnięcia, przy czym nie ograniczono się jedynie do powołania konkretnego przepisu, lecz zawarto także umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle konkretnych przepisów prawa i wykazano związek między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia. Mając również na uwadze, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stosuje się przepisy tej ustawy oraz odpowiednio przepisy k.p.a nie mają tu więc zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej. Organy egzekucyjne nie były zatem uprawnione do oceny, czy w sprawie występuje ważny interes podatnika, o którym mowa w Ordynacji podatkowej. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela również pogląd Ministra Finansów odnośnie nieuwzględnienia przez organ egzekucyjny dokonanych przez Skarżącą wpłat na poczet zaległości. Jak wynika z akt sprawy zajęcie rachunku nastąpiło w dniu 1 lutego 2006 r. Skarżąca dokonała natomiast spłaty części należności wpłatami z dnia 2 lutego 2006r. i 13 lutego 2006 r., a zatem czynności organu egzekucyjnego zostały podjęte przed dokonaniem przez Skarżącą przedmiotowych wpłat. W momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego należność objęta tytułami wykonawczymi podlegała egzekucji administracyjnej. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.