VII SA/Wa 729/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi Z. K. – J. " D." na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala VII SA/Wa 729/07 UZASADNI EN IE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2006 r. na podstawie art. 158 § 1, art.156 § 1 pkt. 2 i art. 157 § 1 i 2, Kodeksu postępowania administracyjnego po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty T. Nr [...] z dnia [...] lipca 2004r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Z. K.-J. "D.", pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z infrastrukturą techniczną w zabudowie szeregowej na działkach nr [...],[...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w rejonie ul. [...] w Z., stwierdził nieważność ww. decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...] lipca 2004 r. wykazało, że powyższa decyzja dotknięta jest wadą z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a w szczególności wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Naruszony został obowiązujący w dacie wydania decyzji z dnia [...] lipca 2004r. -przepis art. 35 ust.1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego stanowiący, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a także wymaganiami ochrony środowiska, a w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto naruszony został przepis art. 3 pkt. 2a Prawa budowlanego, o treści, że ilekroć w ustawie jest mowa o budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Naruszono również przepis art. 64 ust. 1 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717, z późn. zm. ) stanowiący, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę . Kwestionowane pozwolenie na budowę poprzedzone było decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2003r. o warunkach zabudowy, w której ustalono przedmiot inwestycji określono jako budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. Z analizy zatwierdzonego kwestionowaną decyzją projektu budowlanego wynika natomiast, że cztery części budynku, obsługiwane odrębnymi klatkami schodowymi - nie mogą być potraktowane jako cztery odrębne budynki mieszkalne jednorodzinne ponieważ nie stanowią konstrukcyjnie samodzielnych całości, nie posiadają odrębnych ścian konstrukcyjnych i wymaganych dylatacji. O braku możliwości uznania czterech części budynku jako czterech odrębnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej - świadczy także sposób zagospodarowania piwnic budynku ( rzut garażu - rys. nr [...] ), które stanowią jednoprzestrzenne, wspólne pomieszczenie pod całym budynkiem. Ponadto, wszystkie części budynku - posiadają po trzy i po cztery lokale mieszkalne w każdej części a przepis definiujący budynek jednorodzinny dopuszcza istnienie dwóch lokali mieszkalnych. W tej sytuacji każda z tych części nie spełnia kryteriów budynku mieszkalnego jednorodzinnego, o których mowa w powołanym art. 3 pkt. 2a Prawa budowlanego. Organ uznał, że badaną decyzją zatwierdzono w rzeczywistości projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego a nie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2003r. Dlatego stwierdził, że badaną decyzję wydano z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 64 ust. 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo organ zauważył, że badaną decyzją udzielono pozwolenia na budowę m.in. na działce nr [...] obr. [...] w rejonie ul. [...] w Z. - a działka ta w ogóle nie była objęta decyzją o warunkach zabudowy, co stanowiło w ocenie organu naruszenie warunków decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2003r. Z. K. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006r. stwierdzającej nieważność decyzji Starosty T. z dnia [...] lipca 2004r. W jego uzasadnieniu wskazał, że Burmistrz Miasta Z. wydał w dniu [...] grudnia 2003r. decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. Integralną częścią przedmiotowej decyzji były załącznik graficzny nr [...] przedstawiający koncepcję opracowaną przez J. P., zawierającą elewacje, rzuty oraz przekrój budynku. Stosownie do treści punktu [...] decyzji o warunkach zabudowy, projekt budowlany musiał być wykonany zgodnie z koncepcją opracowaną przez J. P. w zakresie skali, formy oraz gabarytów. Opracowany przez uprawnione osoby projekt budowlany zgodny był z decyzją o warunkach zabudowy. Budynek zawierał osiem lokali mieszkalnych a przepisy nie ograniczają liczby pokoi mogących wchodzić w skład jednego lokalu mieszkalnego. Wskazana natomiast przez organ, w decyzji o pozwoleniu na budowę działka nr [...], była oczywistą pomyłką pisarską, gdyż prawidłowo powinna być to działka ewidencyjna [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1. kpa po rozpatrzeniu odwołania Z. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006r. stwierdzającej nieważność decyzji Starosty T. z dnia [...] lipca 2004r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. "D." Z. K. pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z infrastrukturą techniczną-utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję . W uzasadnieniu wskazał, że Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z przyłączami na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] położonych w Z., w rejonie ul. [...]. Według definicji zamieszczonej w art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. -Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), obowiązującej w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, przez budynek mieszkalny jednorodzinny - należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego samodzielnego lokalu mieszkalnego lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. W świetle tej definicji, warunkiem uznania budynku za mieszkalny jednorodzinny jest przede wszystkim to, aby służył zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych i stanowił konstrukcyjne samodzielną całość. Budynki takie muszą stanowić zamkniętą przestrzeń, wydzieloną przegrodami budowlanymi i dachem. Ponadto budynki służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych i stanowiące samodzielną całość mogą być uznane za budynki mieszkalne jednorodzinne, jeżeli zostaną w nich wydzielone nie więcej niż dwa lokale mieszkalne. Natomiast samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994r., o własności lokali (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służącymi zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Z opisu technicznego projektu architektoniczno-budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty T. z dnia [...] lipca 2004r. wynika, iż przedmiotowy obiekt budowlany składa się z 4 części, obsługiwanych odrębnymi klatkami schodowymi. Budynki te w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie są jednak odrębnymi budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, ponieważ nie stanowią konstrukcyjnie samodzielnych całości, a w szczególności nie posiadają odrębnych ścian konstrukcyjnych. Ponadto o braku wyodrębnienia czterech budynków świadczy również, to, że mają wspólną piwnicę, jako jednoprzestrzenne pomieszczenie (garaż) pod całym budynkiem. Niezależnie od powyższego, poszczególne cztery części budynku posiadają w każdej części więcej niż 2 lokale mieszkalne. Z projektu budowlanego wynika bowiem, iż na każdym poziomie znajduje się odrębne, samodzielne mieszkanie. Nie można uznać, iż na poziomie I i II poddasza znajduje się jedno mieszkanie dwupoziomowe, skoro brak jest komunikacji wewnętrznej pomiędzy I i II poziomem w obrębie jednego mieszkania. Do każdego z tych mieszkań na każdym poziomie jest projektowane odrębne wejście z klatki schodowej. Zgodnie z § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r, nr 75, poz. 690 ze zm.), przez mieszkanie należy rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa. Reasumując organ stwierdził, iż w istocie Starosta T. badaną decyzją zatwierdził projekt budowlany na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Nadto decyzja Starosty T., była w ocenie organu odwoławczego niezgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż jako miejsce inwestycji wskazywała także działkę o nr [...], która nie była objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę ani decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stanowiło to rażące naruszenie art. 64 ust. 1 w związku z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2003r., Nr 80, poz. 717 z późno zm.), zgodnie z którym, decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Wskazane wady decyzji Starosty T. z dnia [...] lipca 2004r., stanowiły zdaniem organu o rażącym naruszeniu prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, obligującym do stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Z. K. – J. "D." wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] stwierdzającą nieważności decyzji Starosty T. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie : - przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - przepisu art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 czerwca 1994 roku o własności lokali w związku z art. 1 tejże ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, - przepisu art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 czerwca 1994 roku o własności lokali w związku z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie * przepisu § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie * przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, - przepisu art. 77 kpa poprzez nieuwzględnienie dokumentów zebranych przed organem I instancji oraz organem II instancji oraz dokumentów zebranych przez Starostę T. w toczącym się postępowaniu administracyjnym o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę . W uzasadnieniu wskazał, że Burmistrz Miasta Z. wydał w dniu [...] grudnia 2003r. decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. Integralną częścią przedmiotowej decyzji były załączniki graficzne nr [...] i nr [...]. Załącznik graficzny nr [...] stanowił koncepcję opracowaną przez J. P., zawierającą elewacje, rzuty oraz przekrój budynku. Wedle punktu [...] powołanej decyzji o warunkach zabudowy, projekt budowlany musiał być wykonany w zakresie skali i formy oraz gabarytów zgodnie z koncepcją opracowaną przez J. P., która została zaakceptowana przez Burmistrza Miasta Z. po zasięgnięciu opinii M. i stanowiła załącznik nr [...] do decyzji o warunkach zabudowy . Starosta T. działając w oparciu o przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, badał zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2003 r. dla inwestycji polegającej na budowie 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej i załącznikami graficznymi stanowiącymi jej integralną część. W związku z tym, iż przedmiotowy projekt budowlany zgodny był z decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2003 r., a wniosek o wydanie pozwolenia na budowę zawierał kompletną dokumentację wynikającą z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2- 4, organ administracyjny zobowiązany był wydać decyzję zgodną z wnioskiem. Dlatego wydana decyzja była zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Niezależnie od powyższego w skardze podniesiono, że organy administracyjne powołując się na przepisy ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r. przekroczyły swoje kompetencje. Wskazano, że celem przedmiotowej ustawy jest określenie sposobu ustanawiania odrębnej własności lokali, wskazanie praw i obowiązków właścicieli lokali oraz zarządu nieruchomością wspólną, a nie wytyczne które organ architektoniczno-budowlany winien sprawdzić, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe ma zdaniem skarżącego istotne znaczenie, w aspekcie analizy zastosowania w przedmiotowym stanie faktycznym definicji wynikającej z przepisu art. 3 pkt 2 a ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutu sprzeczności projektowanych obiektów budowlanych z definicją zawartą w tym przepisie wskazał, iż przedmiotowe budynki stanowiły konstrukcyjnie samodzielną całość. Skarżący podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy ograniczała możliwość zabudowy nieruchomości w sposób odmienny niż w niej wskazany. W szczególności fakt posiadania wspólnej piwnicy i wspólnego garaż nie neguje samodzielności konstrukcyjnej poszczególnych części obiektu. Wniosku takiego nie można wywieść z powołanego przez organ przepisu § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W zakresie zarzutu dotyczącego działki nr [...] skarżący wskazał, iż nigdy nie wnosił o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla tego gruntu. Zwracał się natomiast o wydanie pozwolenia na budowę m.in. dla działki ewidencyjnej nr [...]. Wskazana przez organ budowlany w decyzji o zatwierdzeniu projektu i wydaniu pozwoleniu na budowę działka nr [...] była oczywistą pomyłką pisarską (w decyzji bowiem winna znaleźć się działka ewidencyjna [...],) którą w toku postępowania organ sprostował. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badając prawidłowość wydawanych aktów administracyjnych Sąd uwzględnia zastosowanie oraz trafności wykładni przepisów prawa. Uwzględnienie skargi może nastąpić wyłącznie w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegała decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] stwierdzającą nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...] lipca 2004r. Analiza akt sprawy wykazała, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa. Na wstępie należy stwierdzić, że skarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie nieważnościowe, ograniczające się do ustalenia, czy badane rozstrzygnięcie organu administracyjnego nie zawiera kwalifikowanych wad prawnych wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Jedną z tych wad - wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa - jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na oczywistej sprzeczności treści rozstrzygnięcia z naruszonym przepisem prawa. W ocenie Sądu wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa wada zaistniała w rozpatrywanej sprawie, gdyż decyzja Starosty T. z dnia [...] lipca 2004r. udzielająca pozwolenia na budowę w sposób rażący naruszała przepisy art. 35 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 3 pkt. 2a Prawa budowlanego (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 64 ust. 1 w związku z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717, z póź. zm.). Mając na uwadze rodzaj inwestycji i charakter budynków organy zasadnie odniosły się do definicji zamieszczonej w art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, gdzie przez budynek mieszkalny jednorodzinny - należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego samodzielnego lokalu mieszkalnego lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Niewątpliwe wydana w toku procesu inwestycyjnego decyzja o warunkach zabudowy określała inwestycję jako budowa budynków jednorodzinnych. Kwestionowane pozwolenie budowlane również określało inwestycję jako budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z infrastrukturą techniczną w zabudowie szeregowej. W toku postępowania nieważnościowego organy zasadnie uznały, iż mimo formalnego nazewnictwa zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt budowlany nie był projektem czterech budynków jednorodzinnych, lecz był w rzeczywistości projektem budynku mieszkalnego wielorodzinnego. W świetle definicji zawartej w art. 3 pkt. 2a Prawa budowlanego, warunkiem uznania budynku za mieszkalny jednorodzinny jest przede wszystkim to, aby służył zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych i stanowił konstrukcyjne samodzielną całość. Budynki takie muszą stanowić zamkniętą przestrzeń, wydzieloną przegrodami budowlanymi i dachem. Ponadto budynki służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych i stanowiące samodzielną całość mogą być uznane za budynki mieszkalne jednorodzinne, jeżeli zostaną w nich wydzielone nie więcej niż dwa lokale mieszkalne. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że poszczególne cztery części budynku posiadają w każdej z części więcej niż [...] lokale mieszkalne. Na każdym poziomie znajduje się odrębne, samodzielne mieszkanie. Słusznie organ wskazał, że nie można uznać, że na poziomie I i II poddasza znajduje się jedno mieszkanie dwupoziomowe, skoro brak jest między nimi komunikacji wewnętrznej a do każdego z tych mieszkań na każdym poziomie zaprojektowane jest odrębne wejście z klatki schodowej. W tym kontekście zasadnym było również przytoczenie definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego, w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994r., o własności lokali (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), gdzie określono, że jest to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi wraz pomieszczeniami pomocniczymi służącymi zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Natomiast zgodnie z § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm), przez mieszkanie należy rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa. Poza tym z opisu technicznego projektu architektoniczno-budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty T. z dnia [...] lipca 2004r. wynika, iż przedmiotowy obiekt składający się formalnie z 4 budynków, mających odrębne klatki schodowe nie stanowi jednak odrębnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych, ponieważ poszczególne części nie są konstrukcyjnie samodzielne, a w zwłaszcza nie posiadają odrębnych ścian konstrukcyjnych, dylatacji miedzy tymi ścianami, a nadto mają wspólne jednoprzestrzenne pomieszczenie pod całym obiektem. Skarżący twierdził, że skoro integralną częścią decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2003r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej był załącznik graficzny nr [...] przedstawiający koncepcję opracowaną przez J. P., zawierający elewacje, rzuty oraz przekrój budynku, to decyzja o warunkach zabudowy ograniczała możliwość zabudowy nieruchomości w sposób odmienny niż w niej wskazany. Wedle punktu [...] powołanej decyzji o warunkach zabudowy, projekt budowlany musiał być wykonany w zakresie skali i formy oraz gabarytów zgodnie z koncepcją opracowaną przez J. P., która została zaakceptowana przez Burmistrza Miasta Z. po zasięgnięciu opinii M. i stanowiła załącznik nr [...] do decyzji o warunkach zabudowy . Zdaniem skarżącego, przedmiotowy projekt budowlany zgodny był z decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2003 r., i organ administracyjny uprawniony był do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem, a wydana decyzja była prawidłowa. Odnosząc się do tych zarzutów należy wskazać, że zarówno orzecznictwo jak i doktryna zgodne są co do tego, iż w związku z dwuetapowością procesu realizacji inwestycji, obejmującego postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę odmienne powinny być zakresy tych postępowań. Precyzyjne określenie usytuowania budynku, jego wysokość, kształt i inne parametry architektoniczne powinny być badane w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Nie oceniając zasadności ustaleń zawartych w punkcie [...] decyzji o warunkach zabudowy, stanowiących, że projekt budowlany powinien być wykonany w zakresie skali i formy oraz gabarytów zgodnie z przedstawioną przez inwestora koncepcją, stwierdzić należy, że takie sformułowanie decyzji nie stało na przeszkodzie zatwierdzeniu projektu budowlanego zgodnego z definicją budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w zabudowie szeregowej. Istniała możliwość dokonania takich rozwiązań architektonicznych, które zapewniłyby przy realizacji koncepcji określonej w punkcie [...] powołanej decyzji o warunkach zabudowy, dochowanie wymagań konstrukcyjnej samodzielności 4 budynków w zabudowie szeregowej oraz określonej przez przepisy liczby samodzielnych lokali mieszkalnych . Skoro jednak organ zatwierdził projekt budowlany będący w rzeczywistości projektem budynku mieszkalnego wielorodzinnego, a decyzja o warunkach zabudowy dopuszczała budownictwo jednorodzinne w formie 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej to uznać należy, iż doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa wskazanych na wstępie. Istotne znaczenie ma bowiem okoliczność, czy na danym terenie realizowane będzie budownictwo jednorodzinne czy wielorodzinne. Stąd charakter naruszonych przepisów ocenić należy jako rażący. Odmiennej oceny zaskarżonej decyzji nie powoduje fakt, iż wadliwe uznano w toku postępowania nieważnościowego, że doszło do rażącego naruszenia prawa przez organ budowlany poprzez wskazanie w decyzji o zatwierdzeniu projektu i wydaniu pozwoleniu na budowę działki nr [...]. Słusznie bowiem podnosi skarżący, iż była to oczywista pomyłką pisarska, a w decyzji powinna znaleźć się działka ewidencyjna nr [...]. W tym stanie rzeczy, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).