II SA/Kr 176/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: WSA Barbara Pasternak NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2007 r. sprawy ze skargi W.G., R.G. i S.C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek inwestora Z.D. z dnia 7.01.2004r. w przedmiocie pozwolenia na budowę pięciu budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej w układzie szeregowym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną z przyłączem wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej na dz. nr "1", "2", "3" położonych w Z. przy ul. B. Decyzją z dnia [...].04.2004 r., nr [...] Starosta T. na podstawie art. 28 ustawy - Prawo budowlane zatwierdził, na wniosek inwestora projekt budowlany i udzielił Z.D. pozwolenia na budowę pięciu budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej w układzie szeregowym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, z przyłączem wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej na w/w nieruchomości. W uzasadnieniu wskazano, iż projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z decyzją wz i zt z dnia [...].03.2003r. Organ podał, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. Z. dz. nr "1" obr. [...] położona była na terenach oznaczonych symbolem 2 MN - tereny mieszkalnictwa o niskiej intensywności. Wskazano, że w/w projekt obejmuje przyłącz energetyczny jedynie do granicy nieruchomości inwestora (dz. nr "1"), a pozostała część przyłącza, jak również stacja trafo, niezbędna do zasilania inwestycji, zostanie zatwierdzona w odrębnym pozwoleniu na budowę. Wojewoda decyzją z dnia [...].06.2004r. uchylił w/w decyzję organu l instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyszczególniono nieprawidłowości w zatwierdzonym projekcie budowlanym, m.in. niezgodność projektu z pkt 5 a, c i d decyzji wz i zt (wysokość usytuowania okapu od poziomu terenu, dopuszczalna ilość kondygnacji nadziemnych, dopuszczalna ilość kondygnacji użytkowych w kubaturze dachu). Postanowieniem z dnia [...].07.2004 r. wezwano inwestora do uzupełnienia wskazanych nieprawidłowości. W dniu 9.07.2004r. złożono do zatwierdzenia uzupełniony projekt budowlany. Starosta T. decyzją z dnia [...].08.2004r., nr [...] na podstawie art. 28 ustawy - Prawo budowlane zatwierdził, na wniosek inwestora z dnia 08.01.2004r, projekt budowlany i udzielił Z.D. pozwolenia na budowę pięciu budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej w układzie szeregowym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, z przyłączem wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej na dz. nr "1", "2", "3" położonych w Z. przy ul. B. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z decyzją wz i zt z dnia [...].03.2003r. Wskazano, iż zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. Z. dz. nr "1" obr. [...] położona była na terenach oznaczonych symbolem 2 MN - tereny mieszkalnictwa o niskiej intensywności. Wskazano, że w/w projekt obejmuje przyłącz energetyczny jedynie do granicy nieruchomości inwestora (dz. nr "1"), a pozostała część przyłącza, jak również stacja trafo, niezbędna do zasilania inwestycji, zostanie zatwierdzona w odrębnym pozwoleniu na budowę. Organ administracyjny podał również, że projektowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Od w/w decyzji odwołali się właściciele działek sąsiadujących z terenem, na którym projektowana jest przedmiotowa inwestycja. Odwołujący podnoszą, że w projekcie zagospodarowania wrysowany został budynek o szerokości traktu 10 m i od takiego podane zostały odległości od granic oraz sąsiednich obiektów. Tymczasem, w ocenie odwołujących szerokość 10 m dotyczy jedynie piwnic budynku, ponieważ na wyższych kondygnacjach zaprojektowane zostały nadwieszenia i okapy, które zmieniają wymiary obiektu, a także jego położenie w stosunku do granic i obiektów sąsiednich. Odwołujący kwestionują podaną w projekcie szerokość drogi dojazdowej oraz możliwość spełnienia podanych przez Burmistrza Miasta Z. w opinii z dnia 27.08.2003r. warunków technicznych włączenia zjazdu z przedmiotowej drogi do drogi gminnej. Zarzucają brak miejsc postojowych, nieuwidocznienie przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, a także obawiają się czy projektowane obiekty D i E nie przesłonią obiektu zlokalizowanego od strony południowej. Odwołujący podnoszą także zarzuty odnośnie projektu budowlanego. Zarzucają niezgodność z warunkiem wydanej decyzji o WZiZT w kwestii wymaganej maksymalnej 10 m szerokości traktu. Wątpliwości odwołujących dotyczą także zgodności z warunkami decyzji o WZiZT zaprojektowania otwarć i szczytów przedmiotowych budynków. Odwołujący obawiają się, że wydzielenie z istniejącej działki obszaru dla stacji transformatorowej zmieni sposób jej zagospodarowania i wpłynie na ustaloną w projekcie część działki biologicznie czynną. W piśmie do SKO z dnia 15.10.2004 r. wskazują ponadto, że zatwierdzony projekt jest niezgodny z decyzją SKO z dnia [...].03.2003 r. o wz i zt w/w działki. W decyzji tej podano definicje pojęcia zabudowy jednorodzinnej, z której wynika, że w obrębie terenów "2MN" wyklucza się realizację budynków wielorodzinnych, a więc takich, które mieszczą więcej niż jeden lokal mieszkalny. Wg odwołujących zatwierdzony projekt narusza w sposób rażący przepisy zawarte w w/w decyzji. Wojewoda decyzją z dnia [...].12.2004r., znak:[...] utrzymał w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...].08.2004r., nr [...]. W uzasadnieniu organ II instancji odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a także podnoszonych w piśmie z dnia 15.10.2004r. przekazanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz pismach odwołujących z dnia 25.11.2004r. i 29.11.2004r. Wskazano, iż istotnie w projekcie zagospodarowania wrysowany został budynek o szerokości traktu 10 m i od takiego podane zostały odległości od granic oraz sąsiednich obiektów. Jednakże w uzupełnieniu rysunku projektu zagospodarowania terenu projektant podał projektowane odległości od granic działki ścian zewnętrznych z oknami, linii okapu dachu, linii krawędzi balkonu zarówno od strony północnej jak i południowej. W ocenie organu odwoławczego podane w przedstawionym przez projektanta opracowaniu uzupełniającym odległości od północnej i południowej granicy działki są zgodne z przepisami obowiązującego w niniejszej sprawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które określają minimalną wymaganą odległość zabudowy od granicy działki przy ścianie z otworami okiennymi - 4,0 m. Odległość ta od granicy południowej wynosi 4,3 m a od granicy północnej 5,0 m, czyli jest zgodna z w/w wymogiem. Także wymagane w/w rozporządzeniem odległości okapów, które mogą pomniejszać wymaganą odległość od granicy działki o 0,5m i odległości balkonów, które mogą pomniejszać wymaganą odległość od granicy działki o 1 ,0 m są zgodne z odległościami podanymi przez projektanta. Odległość okapów dachu od granicy południowej wynosi 3,9 m, a od granicy północnej wynosi 4,6 m - przy wymaganej minimalnej 3,5 m. Odległość balkonów od granicy północnej działki wynosi 3,7 m a od granicy południowej 3,0 m - przy wymaganej minimalnej 3,0 m. Organ II instancji podniósł, iż zarzut dotyczący podanej w projekcie (3,0 m) szerokości drogi dojazdowej jest bez znaczenia w niniejszym postępowaniu bowiem, jak wynika z akt sprawy, ta część działki inwestora, która styka się z drogą publiczną (z ul. B.) jest już wykorzystywana jako droga dojazdowa, a zatem dojazd faktycznie już istnieje, nie jest projektowany. Wskazano, że nie mają do niego zastosowania przepisy warunków technicznych, które odnoszą się do inwestycji projektowanych. W tej kwestii powołano się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ odwoławczy ustalił, iż przedmiotowa działka ma dostęp do drogi publicznej. Opinia Burmistrza Miasta Z. z dnia 27.08.2003r. została zmieniona. Inwestor przedłożył do akt sprawy nową opinię Burmistrza Miasta Z. z dnia 15.10.2004r. uzgadniającą włączenie projektowanego zespołu budynków do ul. B. Odnosząc się do zarzutu braku miejsc postojowych Wojewoda wyjaśnił, że liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o WZiZT. W decyzji o WZiZT poprzedzającej wydanie zaskarżonej decyzji podany został warunek aby przewidzieć miejsca postojowe dla samochodów w ilości adekwatnej do programu projektowanych obiektów. Należy przyjąć wyjaśnienie projektanta, że zgodnie z programem pięciu budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej w układzie szeregowym z dwoma mieszkaniami zaprojektowano -adekwatnie dziesięć miejsc postojowych dla samochodów pod dachem (garaży). Ustosunkowując się z kolei do zarzutu odwołań dotyczącego naruszenia warunków pożarowych, organ II instancji wskazał, że inwestor przedstawił opinię Rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który stwierdził, że spełnione są warunki określone wymaganiami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. dotyczące minimalnej odległości projektowanych budynków od granic sąsiednich działek oraz budynków na działkach sąsiednich. Rzeczoznawca polecił też, aby w przypadku braku hydrantów o wymaganej wydajności i ciśnieniu w pobliżu budynków alternatywnie wykonać punkt czerpania wody na potoku "B". Stwierdził ponadto, że do projektowanych budynków (zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi ZŁ IV) nie jest wymagane doprowadzenie drogi pożarowej. Odnosząc się do następnego zarzutu odwołań dotyczącego obaw czy projektowane obiekty D i E nie przesłonią obiektu zlokalizowanego od strony południowej, przywołano przepis § 13 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z przepisu tego wynika, że odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, z zastrzeżeniem przepisów § 12, 57 i 60. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający, w odległości mniejszej niż: wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m. Wysokość przesłaniania liczy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu lub jego przesłaniającej części. Organ odwoławczy wskazał, że uprawniony projektant przedstawił analizę, w której potwierdził spełnienie w przedstawionym projekcie architektoniczno-budowlanym warunków przepisu § 13 cytowanego wyżej rozporządzenia. Organ administracji stwierdził, że nie ma podstaw do oceny prawidłowości wykonania powyższej analizy, za którą w pełni odpowiedzialny jest projektant. W ocenie organu II instancji w w/w opracowaniu projektant przedstawił dowody, które stanowią podstawę do przyjęcia, że projektowane na dz. nr "1" budynki spełniają wymóg maksymalnej 10 m szerokości traktu. Wskazano na zawarty w warunkach decyzji o WZiZT zapis: "maksymalna szerokość traktu stanowiąca jednocześnie pomniejszoną o wysięg okapów szerokość rozpiętości dachu -10,0m". Zdaniem organu odwoławczego interpretacja tego zapisu nie jest jednak oczywista. Projektant przedstawił zasady rozumienia niejasnego pojęcia "trakt". Wyjaśnienia te pozwalają na stwierdzenie, że przedstawione w projekcie rysunki przekrojów pokazują 10 metrową szerokość traktu głównego w poziomie piwnic. Na kondygnacjach wyższych występują trakty boczne, które istotnie mogą sprawiać wrażenie poszerzenia traktu zasadniczego. Przedłożony projekt wraz z opracowaniem pozwala, w ocenie organu II instancji na stwierdzenie, że ilość szczytów dachu uzasadniona jest rzutem budynku, a ściany stykające się ze sobą nie zostały zwieńczone szczytami (warunek 6cd decyzji o WZiZT). Jak można wnioskować z przedstawionego opracowania warunek "6e" w/w decyzji, traktujący o niedopuszczalnym otwieraniu połaci dachu został także spełniony. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, że wydzielenie z istniejącej działki obszaru dla stacji transformatorowej zmieni sposób jej zagospodarowania, organ odwoławczy wskazał, że stacja ta nie będzie budowana na działce objętej zaskarżoną decyzją. Jak wynika z akt sprawy inwestor jest także właścicielem sąsiednich działek. Do akt sprawy została załączona decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy na działce nr "4" stacji transformatorowej dla projektowanych budynków. Odnośnie następnego zarzutu, powtarzającego się też w przekazanym przez SKO piśmie odwołujących z dnia 15.10.2004 r., że zatwierdzony projekt jest niezgodny z decyzją SKO z dnia [...].03.2003 r., znak:[...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla działek nr "1", "2" i "3", bowiem w decyzji tej podana została definicja pojęcia budynków wielorodzinnych, a więc takich, które mieszczą więcej niż jeden lokal mieszkalny, wyjaśniono, że w niniejszej sprawie obowiązują przepisy ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (Dz. U.00.106.1126 z 30.04.2004 r. zm. Dz.U.04.93.888), która w art. 3 pkt 2a podaje definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego, określając, iż jest to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych. Omawiana zabudowa stanowi zatem - zdaniem organu - zabudowę jednorodzinną, bowiem spełnia powyższe warunki. Organ II instancji wskazał, że zarzut dotyczący toczącego się postępowania sądowego w sprawie o zasiedzenie działki nr "4", na której ma być budowana stacja trafo nie dotyczy niniejszego postępowania. Budowa stacji trafo nie została objęta zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę. Stwierdzono nadto, że w toku prowadzonego postępowania umożliwiono stronom zapoznanie się z całością zgromadzonego materiału dowodowego. Wyrażone przez odwołujących żądanie przeprowadzenia przez organ odwoławczy wizji w terenie w celu oglądnięcia terenu a zwłaszcza drogi dojazdowej uznane zostało za zbędne, bowiem szerokość drogi dojazdowej przedstawiona na projekcie zagospodarowania terenu nie budzi zastrzeżeń, co zostało potwierdzone przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W ocenie organu odwoławczego analiza zgromadzonych akt sprawy wskazuje, że przedmiotowa inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, chronionych art. 5 Prawa budowlanego. Inwestor przedstawił oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany spełnia wymagania podane w art.34 ust. 1, 2 i 3, sprawdzono zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o WZiZT, oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, sprawdzono kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu przez osoby uprawnione.(art. 35 ust.1 ). Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi z daty 12.01.2005 r. na w/w decyzję Wojewody. Skarżący W. i R.G. w uzasadnieniu niniejszej skargi zarzucili: - naruszenie przepisów art. 32 ust.4 pkt 2 ; art.34 ust. 1 ; art.35 ust 2 ; art.3 ust.2a ustawy z dnia 7 lipca 1994r Dz.U. Nr 106, póz. 1126 (z późniejszymi zmianami) -Prawo budowlane; - naruszenie przepisów § 13 i § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (z późniejszymi zmianami) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez naruszenie praw właścicieli nieruchomości nr ewid. "5" obr.[...]; - nieuwzględnienie stanu prawnego i faktycznego przedmiotowej nieruchomości (tj. działki nr "1" i działek sąsiednich). Skarżący zarzucili Wojewodzie: -nieuwzględnienie interpretacji "szerokości traktu" wynikającej z planu zagospodarowania. Wskazano, iż organ administracyjny przyjął jako dowód interpretację własną projektanta oraz interpretację Stowarzyszenia Architektów podpisaną przez Prezesa Z.R., który "podobno" uczestniczył w pracach projektowych nad planem Z. Skarżący zarzucili, że nie znaleźli tego nazwiska ani w zespole projektowym, ani wśród osób współpracujących, na dowód, czego załączyli kopie pierwszych dwóch stron tekstu planu, a po drugie -podnieśli, iż SARP nie jest organizacją upoważnioną do stwierdzania zgodności lub niezgodności projektu czy też inwestycji z miejscowym planem, ani też z wzizt. - niewzięcie pod uwagę, że zatwierdzony decyzją Starosty T. zespół budynków w dalszym ciągu nie spełnia wymogów decyzji o wzizt, a w szczególności dotyczących 10 m traktu, a także punktu 6c decyzji o wzizt mówiącego, że zabrania się zwieńczania szczytami ścian stykających się ze sobą - co ma miejsce w przypadku skrajnych segmentów. - pominięcie faktu, że decyzją Starosty zatwierdzony został projekt niekompletny. Na projekcie zagospodarowania nie ma zaznaczonych rzeczywistych odległości między budynkami oraz między budynkami, a granicą, nie uwzględniono opinii rzeczoznawcy ds. p. poż. z 26.10.2004 r., który stwierdził, że w przypadku braku hydrantów (...) można wykonać punkt czerpania wody na potoku B. - tego faktu również nie odnotowano na projekcie zagospodarowania. Nie wiadomo, zatem, czy Okręgowa Dyrekcja Wodna wyraziła zgodę na wykonanie takiego ujęcia wody i czy w związku z tym warunek podany przez rzeczoznawcę będzie mógł być spełniony. W dalszym ciągu na projekcie zagospodarowania, stanowiącym część zatwierdzonej dokumentacji projektowej, widnieje wjazd po działkach sąsiednich, w tym po działce nr "5" obr.[...] stanowiącej własność skarżących. - nieustalenie czy obiekty posiadają odpowiedni dojazd. Zdaniem skarżących dojazd o szerokości mniejszej niż 3 m, a o takim tu mowa, nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu ministra infrastruktury w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący wskazali, że Wojewoda powołuje się na fakt, iż w/w przepisy dotyczą obiektów nowo realizowanych, a zatem nie dotyczą istniejącej drogi. Taka interpretacja w tym wypadku nie znajduje uzasadnienia, ponieważ istniejący dojazd obsługiwał dotychczas jeden budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie wolnostojącej, a teraz obsługiwać ma 5 budynków, przy czym każdy z nich ma mieć min. 2 lokale. To w zasadniczy sposób zmienia użytkowanie zarówno działki jak i drogi. Z interpretacji Wojewody wynika, że na działce mógłby powstać obiekt handlowy i nie trzeba byłoby dla niego posiadać szerszej drogi, bo droga już istnieje. Takie stanowisko zdaniem skarżących jest mocno naciągane. - niewzięcie pod uwagę, że w projekcie zagospodarowania podane odległości od granic działki oraz między budynkami istniejącymi i projektowanymi liczone są w poziomie l kondygnacji - piwnic. Natomiast na wyższych kondygnacjach odległości te ulegają zasadniczym zmianom i tak odległość projektowanej inwestycji od istniejącego budynku zacieniającego nie wynosi 10 m jak podano na projekcie, a 9,10 m. W związku z powyższym obliczenia dołączone przez projektanta (dodatkowe wyjaśnienie str. 4) winny wyglądać następująco: 11,5m - 1,8m = 9,7m, gdzie odległość pomiędzy budynkami wynosi 9,1 Om, zatem warunek nie został spełniony. - niezgodnie z przepisami ustawy - Prawo budowlane dokonano błędnej kwalifikacji projektowanego obiektu jako budynki mieszkalne jednorodzinne, chociaż kondygnacja III, IV i poddasze dostępne są z tej samej klatki schodowej, co kondygnacja l i II. Taki układ funkcjonalny wskazuje na to, że w budynku każda kondygnacja (poza l, gdzie zlokalizowano garaże) stanowi odrębny lokal mieszkalny, a zatem lokali tych będzie 3 a nie 2. Zdaniem skarżących projektowana zabudowa narusza prawa i interesy właścicieli działek sąsiednich. Wskazali, iż postawili słupek ogrodzeniowy na swojej działce nr ewid "5" w taki sposób, że od drogi publicznej stoi on na ich działce, a od wjazdu na działkę nr "1" na granicy między działkami nr "5" i "1". W odzewie na powyższe otrzymali pismo Burmistrza Miasta Z. nr [...], w którym zawarto stwierdzenie: "Przedstawiona przez Pana i wcześniej wykonana zmiana, w narożu ogrodzenia uniemożliwia dostęp do sąsiedniej działki w celach przeciwpożarowych (minimalny promień skrętu)". Wcześniej ten sam Burmistrz pisał w swojej opinii: "wyrażam zgodę na włączenie projektowanego zespołu budynków na dz. nr ew. "1" obręb [...] do B. () wyłącznie z istniejącego zjazdu." A zjazd jest niezgodny z obowiązującymi przepisami. Skarżący uważają, że zaakceptowanie istniejącego dojazdu jako wystarczającego do zespołu budynków mieszkalnych narusza ich prawa. Skarżący wskazali ponadto, że Z.D. na rzecz, którego udzielone zostało przedmiotowe pozwolenie na budowę 5 budynków mieszkalnych, nie jest już, wbrew temu co oświadcza również w piśmie do Wojewody - "właścicielem i jedynym dysponentem" działki nr "1" obr. [...], ponieważ 13 kwietnia 2004r. przeniósł jej własność na rzecz E. - I. Sp. z o.o. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. nr 153 póz. 1271) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu o art. 134 p.o.p.s.a Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Zdaniem Sądu skarga jest zasadna. W przedmiotowej sprawie orany administracyjne naruszyły prawo materialne i przepisy proceduralne w sposób wpływający na wynik sprawy. Dokonując sądowej kontroli postępowania administracyjnego stwierdzono, iż organy administracyjne nie ustaliły stron przedmiotowego postępowania (brak aktualnych odpisów z ewidencji gruntów - wypisu i wyrysu). Z akt sprawy wynika, że organy administracyjne dokonały ustaleń w oparciu o dokumentację z 2002r., ustając krąg stron w oparciu o dokumenty z postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wykaz osób będących stronami w postępowaniu znak:[...] pokrywa się z wypisem z rejestru ewidencji gruntów wydanym w dniu 19.09.2002r., stanowiącym załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowani terenu z dnia [...].03.2003r. Brak aktualnej w/w dokumentacji uniemożliwia sądową weryfikację poczynionych przez organ ustaleń odnośnie ustalonego kręgu stron w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczętego w 2004r. Należy w tym miejscu wskazać, iż podstawowym zadaniem organu administracyjnego jest ustalenie kręgu stron postępowania administracyjnego, zawiadomienie ich o wszczęciu postępowania oraz zapewnienie im czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art.10, art.61 § 4 k.p.a. i inne). Niepowiadamianie przez organ administracji wszystkich stron o toczącym się postępowaniu w sprawie jest nie tylko sprzeczne z przepisami postępowania administracyjnego (art. 61 § 4 k.p.a.), lecz także rodzi negatywne skutki społeczno-gospodarcze i koliduje z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. -prawo budowlane. Powyższe uchybienie nie zostało konwalidowane przez organ II instancji w toku postępowania odwoławczego. Procedura wydawania pozwolenia na budowę została uregulowana w art. 32,33,35,36 ustawy prawo budowlane z dnia 7.07.1994 r. Z art. 32.ust. 4 ustawy prawo budowlane, w stanie prawnym obowiązującym na dzień rozstrzygnięcia organu II instancji (tj. 6.12.2004r.) wynika, iż: Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; (...) 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy inwestor – Z.D. wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę złożył w dniu 7.01.2004r. Inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].03.2003r. z terminem ważności określonym do dnia 17.03.2005r. zatem wniosek został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z art. 32 ust. 1 w/w ustawy. Oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożył w dniu 7.01.2004r. inwestor Z.D. (k. 2, 32 akt administracyjnych). Oświadczenie inwestora wynikało z prawa współwłasności i ze stosunku zobowiązaniowego. W dacie składania tego oświadczenia Z.D. był współwłaścicielem dz. nr "1" obr. [...], drugim współwłaścicielem była E. – I. Sp. z o.o. W wyniku przekształcenia stosunków własnościowych na terenie objętym wnioskowaną inwestycją (przejście własności dz. nr "1" obr. [...] w dniu 13.04.2004r. na "E. – I." Sp. z o.o. z siedzibą w Z.), w/w spółka w dniu 4.01.2005r. złożyła oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością (dz. nr "1" ob. [...], "2", "3") na cele budowlane, (k.14 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...].01.2005r. przeniesiono decyzję z dnia [...].08.2004r. udzielającą Z.D. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji na rzecz "E. – I." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (k. 16 akt adm.) Z powyższego wynika, że pozwolenie na budowę zostało wydane na rzecz osoby, która w chwili orzekania przez organy nie była już właścicielem nieruchomości objętych decyzją. Do kwestii tej organ II nie ustosunkował się. Z kolei art. 34 ust. 1 w/w ustawy stanowi, iż projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane. 2. Zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. 3. Projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; 3) stosownie do potrzeb, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych; 4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Przede wszystkim należy wskazać, iż organ II instancji nie dostrzegł, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie określa linii rozgraniczających teren inwestycji, zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z wyrokiem NSA z 9.02.2000 r., II SA/Gd 180/98: Jeśli elementem koniecznym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, to oznacza to, że organ administracji nie może uchylić się od obowiązku określenia lokalizacji inwestycji i nie jest wystarczającym stwierdzenie, że inwestycja ma być położona w obrębie działki.(...)Takie określenie jest niezbędne również i z punktu widzenia określenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Nie sposób przecież określić, jakie wymogi w zakresie ochrony osób trzecich winna spełniać zamierzona inwestycja, jeśli nie zostanie jednoznacznie stwierdzone, gdzie ma być ona zrealizowana. Dostrzegając powyższy brak, zadaniem Wojewody było zwrócenie się o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o wz i zt. Organ wydający pozwolenie na budowę jest związany ustaleniami decyzji wz i zt, jednakże w razie podjęcia wątpliwości co do jej ważności, winien wszcząć postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, zawieszając postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie - zdaniem Sądu - takie wątpliwości występują, skoro linie rozgraniczające teren inwestycji nie są liniami zamkniętymi na załączniku nr 1, a niemożliwe jest przyjęcie, iż teren inwestycji pokrywa się w całości z terenem wymienionych w decyzji działek, skoro działka "2" to droga, a działka "3" to potok "B." (vide: decyzja o wz i zt oraz wypis z rejestru gruntów dotyczący działki nr "2"). W aktach administracyjnych brak jest wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Z. Brak powyższego dokumentu uniemożliwia sądową kontrolę, czy organ odwoławczy, w oparciu o art. art. 35 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, będąc zgodnie z tym przepisem zobligowany do sprawdzenia, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę - zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonał przedmiotowej kontroli. Organom należy również zarzucić nieustosunkowanie się do zarzutów skarżących zawartych w odwołaniu: Nie wyjaśniono wątpliwości dotyczących szerokości traktu, co skutkuje niemożliwością sprawdzenia czy plan zagospodarowania jest zgodny z decyzją wz i zt w tym zakresie. Z zapisu zawartego w pkt 5 lit. B warunków decyzji o WZiZT wynika, iż maksymalna szerokość traktu stanowiąca jednocześnie pomniejszoną o wysięg okapów szerokość rozpiętości dachu winna wynosić 10,0 m. Zdaniem Sądu organy administracyjne nie odniosły się należycie do wyjaśnienia kwestii czy powyższy warunek został zachowany. Organ odwoławczy ograniczył się tylko do lakonicznego stwierdzenia, iż interpretacja tego zapisu nie jest oczywista. W decyzji organu II instancji powołano się na zasady rozumienia niejasnego pojęcia "trakt", przedstawione przez projektanta. W ocenie Sądu organ administracyjny nie wyjaśnił należycie powyższego zagadnienia, mimo że miało kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy. Nie wiadomo na jakiej podstawie organ zastosował najbardziej korzystną dla inwestora interpretację powyższego zapisu, gdzie szerokość przedmiotowego traktu liczona jest w poziomie piwnic, choć na wyższych kondygnacjach ta wielkość się zwiększa. Należy się również zgodzić z zarzutem skarżących, iż nie zostało ustalone czy projektowana inwestycja posiada odpowiedni dojazd. Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, iż z racji tego, że przedmiotowy dojazd do inwestycji już faktycznie istniał wcześniej i nie był on projektowany, to nie ma do niego zastosowania regulacja dotycząca warunków technicznych, która odnosi się do inwestycji projektowanych. Organ uzasadnił swoje stanowisko powołując się na orzeczenie NSA z 19.07.2000r. W ocenie Sądu organ II instancji naruszył art. 7 kpa, bowiem nie wyjaśnił problemu istotnego dla wyniku sprawy. Nie wziął pod uwagę, że powołane orzeczenie dotyczyło innego stanu faktycznego. Nie wyjaśniono czy istniejąca droga będzie "odpowiednia" dla nowej inwestycji, przewidującej powstanie pięciu budynków mieszkalnych. Wcześniej w/w dojazd istniał do działki inwestora, na której znajdował się jeden budynek mieszkalny. Dla tej inwestycji to będzie nowa droga i należało przeprowadzić w tym zakresie stosowne ustalenia. Zgodnie z § 14 rozporządzenia z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Zatem z powyższego wynika, iż projekt powinien określić "odpowiedni dojazd" do przedmiotowej inwestycji, a organ był zobligowany to zweryfikować w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Powołanie się tylko na orzeczenie sądowe nie zwalnia organu od obowiązku zastosowania obowiązujących przepisów w ustalonym w przedmiotowej sprawie stanie faktycznym. Organ II instancji nie ustosunkował się również do zarzutów odwołania w zakresie braku odzwierciedlenia w projekcie zagospodarowania działki zaleceń rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych oraz błędnej akceptacji przez organ (czy braku oceny) tzw. analizy nasłonecznienia działek sąsiadujących z działką inwestora, wobec przyjęcia nieprawidłowych odległości. Wyżej powołany art. 34 ust. 3 ustawy prawo budowlane określa jakie elementy wchodzą w skład projektu budowlanego. Są to: projekt zagospodarowania działki lub terenu, projekt architektoniczno-budowlany oraz, stosownie do potrzeb oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, iż projekt obejmuje przyłącz energetyczny jedynie do granicy nieruchomości inwestora, ponieważ nie ma jeszcze stacji transformatorowej, z której obiekt ten będzie zasilany. Nie wyjaśniono dlaczego budowa stacji transformatorowej zasilającej planowaną inwestycję wraz z częścią przyłącza energetycznego nie zostały objęte jedną decyzją o pozwoleniu na budowę, a skoro tak, to czy planowana inwestycja objęta zaskarżoną decyzją, jako pierwsza, jest wystarczająco "zabezpieczona" od strony zapewnienia dla niej dostawy energii elektrycznej, jeśli dostawa tej energii jest uzależniona od kolejnego postępowania, które nie wiadomo czy i kiedy zostanie zakończone. Organ II instancji stwierdził tylko, że przedmiotowa stacja nie będzie budowana na działce objętej zaskarżoną decyzją. Skarżący wskazali natomiast, iż odnośnie działki nr "4", na której jest planowana budowa stacji trafo toczy się postępowanie w sprawie o zasiedzenie. Pytają, czy może być zatwierdzony projekt budowlany, w stosunku do którego toczy się postępowanie. Organ II nie ustosunkował się do powyższego w zaskarżonej decyzji, a powyższe kwestie powinny zostać wyjaśnione, zgodnie z art. 7 kpa. Organ nie odniósł się także do zarzutu błędnej kwalifikacji projektowanego obiektu jako budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Powołał jedynie w uzasadnieniu definicje zawartą w art. 3 pkt 2 a ustawy prawo budowlane, zgodnie z którą przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych, stwierdzając, że projektowana zabudowa spełnia powyższe warunki. Organ w ogóle nie określił liczby lokali znajdujących się w każdym z projektowanych budynków. Ponadto organ II instancji nie odniósł się do rozwiązania tego zagadnienia w decyzji SKO z dnia [...].03.2003r., na które powołują się skarżący. SKO powołało się na definicje pojęć zabudowy jednorodzinnej (budynku jednorodzinnego) oraz budynku wielorodzinnego zgodnie z rozporządzeniem z dnia 15.12.2002r. Wskazano tam, że pierwsze z w/w pojęć odnosi się wyłącznie do obiektu mieszkalnego mieszczącego jeden lokal mieszkalny dla jednej rodziny (lub zespół takich obiektów). Natomiast budynkiem wielorodzinnym jest - budynek zawierający 2 lub więcej pomieszczeń Z projektu budowlanego wynika, iż każdy z projektowanych budynków mieszkalnych zawiera więcej niż jeden lokal, zatem organ dokonał błędnej kwalifikacji obiektu. Ustalenie i wyjaśnienie wszystkich powyższych kwestii będzie zatem konieczne przy ponownym rozpoznaniu sprawy, po ustaleniu wszystkich stron postępowania i zapewnieniu im udziału w sprawie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżone decyzje. O niewykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 w/w ustawy.