I FSK 172/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 1079/07 w sprawie ze skargi M.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 1079/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że podatnik pismem z dnia 19 maja 2007 r. zaskarżył ww. postanowienie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. Skarżący podał, że kwestionowane postanowienie organu odwoławczego zostało mu doręczone w dniu 20 kwietnia 2007 r., podczas gdy z akt sprawy wynikało, że doręczenie nastąpiło dnia 17 kwietnia tego roku. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi, jako wniesionej po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływana jako "P.p.s.a.". Sąd pierwszej instancji przychylił się do stanowiska organu odwoławczego powołując się przy tym na znajdujące się w aktach sprawy (karta 570 akt administracyjnych) zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej kwestionowane postanowienie, z którego wynikało, że przesyłkę tę skarżący odebrał osobiście w dniu 17 kwietnia 2007 r. W oparciu o powyższe Sąd wskazał, że przewidziany w art. 53 § 1 P.p.s.a. termin upłynął w dniu 17 maja 2007 r., a zatem skargę nadaną przez podatnika w urzędzie pocztowym dnia 21 maja 2007 r. należało odrzucić wobec treści art. 58 § 1 pkt 2 omawianej ustawy. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone w całości. Pełnomocnik podatnika w skardze kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przez przyjęcie, że kwestionowane rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało podatnikowi doręczone dnia 17 kwietnia 2007 r., a nie – jak utrzymuje podatnik – 20 kwietnia tego roku. Strona wniosła przy tym o uchylenie skarżonego postanowienia. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej przekonywał, że odbiór korespondencji nastąpił 20 kwietnia 2007 r. Wskazał, że na terenie miasta C., gdzie zamieszkiwał skarżący, znany był przypadek pracownika poczty, który nie doręczał przesyłek adresatom przez kilka miesięcy (sprawa jest obecnie przedmiotem postępowania wyjaśniającego). W ocenie pełnomocnika skarżącego nie jest wykluczona sytuacja, że ten sam listonosz na zwrotnych potwierdzeniach odbioru wskazywał inne, niż rzeczywiste daty doręczenia przesyłek. Jest to zdaniem autora skargi kasacyjnej o tyle prawdopodobne, że skarżący nie jest pewien, czy sam wpisywał datę odbioru korespondencji. Jednocześnie pełnomocnik strony wniósł o merytoryczne rozpoznanie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna z braku uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu natomiast bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono, aby zachodziły przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny może rozważyć jedynie ewentualne naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź procesowego, wskazane w skardze kasacyjnej. Przystępując do analizy zarzutu sformułowanego w skardze kasacyjnej stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, którymi są zarówno akta sądowe, jak i akta administracyjne nadesłane przez organ. Z powyższego wynika zatem, że sąd rozpoznając sprawę, powinien czynić to w oparciu o stan faktyczny, którego odzwierciedleniem jest materiał dowodowy znajdujący się w aktach. W świetle powyższych uwag Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada przepisom prawa. Jak podał Sąd pierwszej instancji z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że kwestionowane postanowienie organu odwoławczego zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 kwietnia 2007 r., a zatem przewidziany w ustawie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 17 maja 2007 r. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które poddawałyby w wątpliwość ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tym zakresie, jak również nie sformułował żadnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, co do ustalonego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego w tym przedmiocie. W sytuacji zatem niepodważenia poczynionych przez ten Sąd ustaleń, wobec treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. uzasadnione było orzeczenie o odrzuceniu skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań i w oparciu o treść art. 184 oraz 182 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.