II OSK 1654/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 553/07 o odrzuceniu skargi C. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę C. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji wskazał, stosownie do zarządzeń Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 29 marca 2007 r., iż pismami z dnia 10 kwietnia 2007 r. zobowiązano skarżącą do nadesłania trzech odpisów skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwania skarżąca odebrała w dniu 13 kwietnia 2007 r. i w dniu 20 kwietnia 2007 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 1 czerwca 2007 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi i od ewentualnego wpisu od skargi kasacyjnej. Niemniej jednak do dnia wydania postanowienia o odrzuceniu skargi skarżąca nie złożyła odpisów skargi. Z tej przyczyny Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 4 § 1 i w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a. przez ich błędną interpretację prowadząca do stwierdzenia, że nie dołączenie do skargi jej odpisów dla innych stron jest brakiem uniemożliwiającym nadanie jej prawidłowego biegu i powodującym odrzucenie skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podniósł, iż zakwestionowanie przez skarżącą stanowiska Sądu stało się możliwe dopiero w chwili doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi, jako że zaskarżenie zarządzenia wzywającego do nadesłania odpisów nie było dopuszczalne, z uwagi na brak stosownego środka odwoławczego. Pełnomocnik podniósł, iż art. 49 § 1 p.p.s.a. nie ma zastosowania, jeżeli pismo może uzyskać bieg pomimo tego, że zawiera braki formalne. Brak formalny w postaci nie złożenia odpisów skargi nie uniemożliwia nadania skardze prawidłowego biegu. Istnieje bowiem możliwość sporządzenia poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów skargi przez sekretariat sądu. Ponadto skarżąca została pouczona o treści art. 47 p.p.s.a. dopiero przy doręczeniu wezwania do złożenia odpisów, a z treści pisma nie wynikało jakie podmioty i dlaczego Sąd uznał za strony postępowania i skarżąca nie miała możliwości oceny, czy koszty, które musiałaby ponieść w związku ze sporządzeniem uwierzytelnionych fotokopii byłyby uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Stosownie do tego przepisu skarżąca powinna była dołączyć odpowiednią ilość odpisów już w chwili złożenia skargi. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut w zakresie braku pouczenia o treści art. 47 p.p.s.a. nie może zostać uznany za zasadny, Sąd nie ma bowiem możliwości wystosowania pouczenia przed wszczęciem postępowania sądowego (przed wniesieniem skargi). Możliwość uzupełnienia braków formalnych pisma stwarza przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. pozwalający wezwać stronę do uzupełnienia pisma i dopiero niezastosowanie się do wezwania, obciążone jest rygorem (pozostawienia pisma bez rozpoznania lub jego odrzucenia, jak w przypadku skargi - art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a.) i o tym fakcie Sąd ma obowiązek pouczyć stronę, zgodnie z art. 6 p.p.s.a. Brak pouczenia o skutkach nieusunięcia braków formalnych pisma w terminie, lub niedokładne, niejasno sformułowane pouczenie wyklucza możliwość zastosowania rygoru pozostawienia pisma bez rozpoznania, czy jego odrzucenia. W niniejszej sprawie skarżąca została prawidłowo w wezwaniach pouczona o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, a do jednego z pouczeń zastosowała się, wnosząc wniosek o przyznanie prawa pomocy; nie ma zatem wątpliwości, że skarżąca pouczenia zrozumiała. Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego wezwania do nadesłania odpisów skargi, należy podkreślić, że to na stronie postępowania spoczywa obowiązek dołączenia do pism odpisów, zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 47 § 1 p.p.s.a. i obowiązek ten nie może być wykonywany przez sąd, chyba że strona zgłosi stosownie uzasadnione żądanie sporządzenia odpisów ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów. Jak wynika z akt sprawy skarżąca wniosku takiego nie złożyła ani nie nadesłała odpisów skargi w wyznaczonym terminie. Skarga nie mogła zaś uzyskać stosownego biegu bez przesłania jej odpisów uczestnikom postępowania, których krąg Sąd ustalił właściwie. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest zgodne z prawem. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.