I OZ 1019/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego z dnia 7 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 391/07 o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzeniu od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. na rzecz skarżącego kwoty 257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 391/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi T. M., reprezentowanego przez adwokata Z. P., uchylił decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a ponadto przyznał od organu na rzecz skarżącego kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 19 września 2007 r. T. M., reprezentowany przez tego samego adwokata, wniósł zażalenie od powyższego wyroku w części dotyczącej zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz naruszenie art. 163 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 powołanej ustawy przez niesporządzenie uzasadnienia do postanowienia o kosztach postępowania, mimo, że postanowienie to jest zaskarżalne. Skarżący domagał się zmiany zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie na jego rzecz kwoty 2417 zł, ustalonej na podstawie art. 205 § 2 powołanej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i w zw. z § 6 pkt 5 wskazanego rozporządzenia oraz zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż Sąd wprawdzie nie uzasadnił rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów, jednakże z wysokości zasądzonej kwoty wywnioskować można, że Sąd orzekł w tym zakresie na podstawie art. 205 § 2 ustawy, w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Tym samym Sąd błędnie uznał, w ocenie pełnomocnika strony, iż przedmiotem sprawy nie były należności pieniężne, tymczasem skarżący domagał się przyznania mu pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego w określonej kwocie, która na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynosiła 13 252 zł. Zdaniem adwokata działającego w sprawie ta okoliczność przesądza o tym, że T. M. domagał się nie ustalenia prawa do przyznania mu pomocy finansowej, a właśnie przyznania mu konkretnej kwoty pieniężnej, co każe uznać, że przedmiotem skargi była należność pieniężna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając wniesione zażalenie Sąd odwoławczy uznał, iż zawarte zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazanych w zażaleniu są słuszne, a ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzeczenie w zaskarżonej części nie zostało uzasadnione, a nadto w uzasadnieniu nie zawarto nawet podstawy prawnej orzeczenia o kosztach. W myśl art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku, także w odniesieniu do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, powinno zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Brak powyższych elementów w wyroku z dnia 7 sierpnia 2007 r. stanowi naruszenie przepisów art. 141 § 4 i 205 § 2, a także art. 203 pkt 1 powołanej ustawy, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wymaga to ponownego rozpatrzenia sprawy w tym zakresie przez Sąd I instancji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 §1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.