II OSK 1708/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 814/07 w sprawie ze skargi C. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku, utrzymaną następnie w mocy przez decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r., cofnięte zostało C. M. pozwolenie na posiadanie palnej broni myśliwskiej. Organy ustaliły, że przeciwko C. M. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu określonego w art. 278 § 1 k.k. Na tej podstawie uznano, że zaistniała ustawowa przesłanka do zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem pozbawia się pozwolenia na broń osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organy uznały, że stwierdzenie faktu, iż przeciwko C. M. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu zobowiązuje Policję do pozbawienia go prawa do posiadania broni. Wymieniony wyrok strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i wnosząc o jego uchylenie. Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sąd stwierdził, że organy Policji trafnie przyjęły, iż wobec skarżącego zachodzą przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uzasadniające pozbawienie go pozwolenia na broń. Fakt prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa z art. 278 k.k., to jest zawartego w rozdziale XXXV Kodeksu karnego zawierającego przestępstwa przeciwko mieniu, uzasadnia przyjęcie wniosku, iż skarżący należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, to jest takich, w stosunku do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ustalenie to zobowiązywało organy Policji – zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji – do cofnięcia udzielonego skarżącemu pozwolenia na broń. Wymieniony wyrok C. M. zaskarżył skargą kasacyjną sporządzoną przez adw. R. N.. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu uwzględnienia skargi pomimo faktu, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu w postaci art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) polegającym na uznaniu, że fakt wszczęcia przeciwko posiadaczowi broni palnej postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu stanowi obligatoryjną, samoistną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń bez względu na fakt, czy w sprawie zachodzi "uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał na wadliwą wykładnię i zastosowanie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną pozbawienia go pozwolenia na broń. W związku z tym wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie można uznać za zasadne stanowiska zaprezentowanego w tej skardze, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji daje podstawę do pozbawienia pozwolenia na broń osoby, w stosunku do której zaistnieją łącznie dwie przesłanki wynikające z tych przepisów, to jest: 1) powstanie uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; 2) skazanie lub wszczęcie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu, która znalazła wyraz w szeregu wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, prowadzi do wniosku, iż zasadniczą, podstawową przesłanką z omawianego przepisu, której zaistnienie obliguje organ do cofnięcia pozwolenia na broń, jest powstanie po stronie posiadacza pozwolenia na broń uzasadnionej obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jednocześnie, w aktualnie obowiązującym stanie prawnym, ustawodawca samodzielnie wskazał przykładowe sytuacje ("w szczególności"), których zaistnienie przesądza o powstaniu obawy takiego użycia broni niezgodnie z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Jest to fakt prawomocnego skazania lub nawet tylko prowadzenia przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu bądź mieniu. Zaistnienie takiej sytuacji przesądza – z woli ustawodawcy – o istnieniu podstaw do pozbawienia pozwolenia na broń. Powoływane przez skarżącego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyroki dotyczą albo innego stanu prawnego istniejącego przed zmianą ustawy o broni i amunicji dokonaną ustawą z dnia 14 lutego 2003 r. (Dz.U. Nr 52, poz. 451), albo spraw, w których strony były pozbawione prawa do posiadania broni w następstwie skazania za inne przestępstwo, niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy. Skarga kasacyjna nie wykazała więc naruszenia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. W tej sytuacji również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z art. 151 p.p.s.a. jest nieuzasadniony, gdyż w sprawie zaistniały podstawy do oddalenia skargi przez Sąd I instancji. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.