VII SA/Wa 441/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Bożena Więch – Baranowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA, , Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. VII SA/Wa 441/07 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. Znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego – zwanej dalej kpa (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. wydaną w dniu [...] sierpnia 2006r. Nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono I. i M. L. vel K. pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego na działce Nr ew. [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ podał, że inwestor spełnił warunki określone w procedurze ubiegania się o pozwolenie na budowę, tj. określone w art. 32, 33 i 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podniósł, że: - rozbudowa nie dotyczy werandy i garażu dobudowanych do budynku mieszkalnego, ponieważ są to pomieszczenia wskazane w projekcie budowlanym jako pomieszczenia istniejące zainwentaryzowane; - budynek mieszkalny inwestorów ma wysokość 8,95 m – jest zatem budynkiem niskim, gdyż nie przekracza wysokości 12 m – to zaś skutkuje tym, iż projekt budowlany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – nie wymaga uzgodnienia pod kątem przeciwpożarowym; - budowa konstrukcji pergoli, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego z 1994r. stanowi budowę obiektu małej architektury i jako taka nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani też zgłoszenia właściwemu organowi zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł właściciel sąsiedniej nieruchomości S. W. zarzucając organowi naruszenie przepisów związanych z bezpieczeństwem przeciwpożarowym, przepisów wykonawczych związanych z zachowaniem odległości od sąsiedniej działki oraz nie zapewnienie udziału skarżącemu w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] marca 2006r.. Skarżący podał, że budowa werandy była samowolą budowlaną a ściana werandy posiadająca okna i drzwi usytuowana jest w odległości mniejszej niż 4 m od sąsiedniej działki. Nadto, zdaniem skarżącego budowa pergoli nie może być traktowana jako element małej architektury. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej ppsa - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z ogólną zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa) organ odwoławczy w wyniku wniesionego odwołania zobowiązany jest do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a nie ograniczenie się jedynie do weryfikacji decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy jest tak samo jak organ I instancji (stosownie do treści art. 140 kpa) związany art. 7, 77, 80, 107§ 3 kpa i ma obowiązek rozpoznać sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Powinien więc rozstrzygnąć wszystkie dowody zgromadzone w aktach sprawy (w prowadzonym zarówno przez organ I instancji, jak i organ II instancji postępowaniu administracyjnym). Należy mieć na uwadze, że "dokumenty i oświadczenia składane przez stronę (...) korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są oczywiście sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi z urzędu" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2000r. sygn. akt: I SA/Kr 638/98, Lex 44386). Organ administracyjny tym bardziej w sytuacji, gdy dysponuje sprzecznymi ze sobą dowodami nie może uchylić się od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zasada oficjalności postępowania administracyjnego (art. 7 i 77 kpa) zobowiązuje organ administracji publicznej, aby w toku postępowania podejmował wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczał jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy ( zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2000r. sygn. akt: V SA 948/00, Lex 50114). Nadto jeśli w ocenie organu odwoławczego istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, to może on na podstawie art. 136 kpa przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Po rozpatrzeniu sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] zapadła z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 107 kpa decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ ma zatem obowiązek dokładnie wskazać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia oraz zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż organ odwoławczy rozpoznając sprawę nie odniósł się do zarzutu odwołania, polegającego na naruszeniu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) mylnie przyjmując, że rozbudowa nie dotyczy werandy, gdyż jest to część budynku istniejąca zainwentaryzowana. Z opisu technicznego projektu budowlanego wynika, że I etap rozbudowy obejmuje również dobudowę do istniejącej werandy od strony północno zachodniej przedsionka w odległości 3 m od granicy działki B. i S. W. Wojewoda [...] winien zatem ustalić czy objęty pozwoleniem na budowę przedsionek ma otwory okienne, nadto powinien także odnieść się do zarzutu niezachowania odległości. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie polegającego na pozbawieniu skarżącego możliwości udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] marca 2006r., skład orzekający uznał go za niezasadny, gdyż to postępowanie nie jest przedmiotem kontroli w przedmiotowej sprawie. Sąd nie może podzielić także poglądu dotyczącego niezachowania wymogów przeciwpożarowych, ponieważ stosownie do § 213 powoływanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212 nie dotyczą budynków mieszkalnych, jednorodzinnych. Nadto budynek I. i M. L. vel K. jak wynika z projektu jest budynkiem niskim, gdyż nie przekracza wysokości 12 m (całkowita wysokość od istniejącego terenu do kalenicy wynosi 8,98 m) co powoduje, że inwestorzy nie mieli obowiązku uzgadniać projektu rozbudowy, przebudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego na dz. Nr ew. [...] w obr. [...] – [...] – [...] przy ul. [...] w W. pod kątem ochrony przeciwpożarowej. W tej sytuacji wobec naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mających wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. Ponadto na podstawie art. 152 powyższej ustawy orzeczono jak w pkt II wyroku.