II SA/Kr 989/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Renata Czeluśniak (spr) Sędziowie WSA Aldona Gąsecka Duda AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2004r., nr [...] w przedmiocie odmowy przeniesienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala W dniu [...] 2004 r. [...] Spółka z o. o. z siedzibą w C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2004 r., nr: Kol. [...]. Postępowanie administracyjne w sprawie przeniesienia na rzecz wnioskodawcy decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zostało wszczęte na wniosek [...] Spółki z o. o. złożony w dniu [...] 2004 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż konieczność przeniesienia decyzji powstała w wyniku sprzedaży Spółce z o.o. przez współwłaścicieli J. K. i K. G. działki, której dotyczyła decyzja nr [...]. Zwrócono uwagę na zmianę regulacji prawnych dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003, Nr 80, poz. 717). Zdaniem pełnomocnika Spółki zmiana ta umożliwia przeniesienie przedmiotowej decyzji w trybie art. 63 ust. 5 powołanej ustawy. Na dowód spełnienia przesłanek z w/w przepisu dołączono: oświadczenia adresatów decyzji, tj. J. K. oraz K. G., kopię decyzji nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz kopię zawiadomienia o wpisaniu w księdze wieczystej KW nr [...] Spółki z o.o. jako właściciela działek, których dotyczy decyzja nr[...]. Dnia [...] 2004 r. Prezydent Miasta K. wydał decyzję nr[...], odmawiającą przeniesienia na rzecz [...] Sp. z o. o. decyzji Prezydenta Miasta K., nr[...]., z dnia [...] 2002 r., o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą zespół budynków mieszkalnych, wielorodzinnych wraz z częścią usługowo - handlową infrastrukturą techniczną na działkach nr 91/2, 90/2, 91/4, 91/5, 92/1, 93, 94/1, 95/1, 96/3, 96/4, 97/7, 97/8, 97/9, 97/10, 98/3, 98/4 obr. [...] w rejonie ulic [...] w K. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji stwierdził, iż z dniem 11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która w art. 88 ust. 1 uchyliła moc obowiązującą ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że przy rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. organ administracji winien posługiwać się przepisami aktualnie obowiązującymi, tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym Prezydent Miasta K. stwierdził, że kluczową kwestią w sprawie jest ustalenie, czy do spraw prowadzonych i zakończonych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. może mieć zastosowanie przepis art. 63 ust. 5 "nowej" ustawy. Dalej organ podał, że zgodnie z brzmieniem cyt. wyżej art. 63 ust. 5 nowej ustawy, organ, który wydał decyzję o której mowa w art. 59 ust. 1 jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Według organu pojęcia "decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz w obowiązującej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie są tożsame. Z art. 4 ust. 2 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż określenie "decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" stało się pojęciem zbiorczym, zawierającym w sobie zarówno decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzję o warunkach zabudowy. Gdyby zatem wolą ustawodawcy było umożliwienie przenoszenie każdej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zostałoby to zapewne ujęte w przepisach ustawy. Jednakże przepis art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym umieszczony został w grupie przepisów regulujących wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, co jednoznacznie wskazuje na możliwość przeniesienia tej i tylko tej decyzji. Tak więc mając na uwadze wykładnię literalną przepisu, organ stwierdził, że przeniesienie decyzji jest możliwe tylko w odniesieniu do decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem tylko do decyzji o warunkach zabudowy wydanych na podstawie "nowej" ustawy, i nie jest w związku z tym możliwe rozszerzenie tej możliwości na decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydane w trybie nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Kr. odwołanie złożyła w terminie [...] Spółka z o.o., wnosząc o jej uchylenie oraz o wydanie decyzji przenoszącej na Spółkę decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] 2002 r. W uzasadnieniu strona odwołująca się stwierdziła, że w kwestionowanej decyzji organ pierwszej instancji naruszył przepis art. 63 ust. 5 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przepisie tym stwierdzono bowiem, iż organ który wydał decyzję jest obowiązany za zgodą strony, na rzecz której decyzje wydał, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeśli przejmuje ona wszystkie warunki zawarte w decyzji. W sytuacji więc zaistnienia wszystkich przesłanek umożliwiających przeniesienie decyzji, organ który wydał decyzję jest zobligowany do jej przeniesienia. W sprawie wnioskodawca wykazał spełnienie tych właśnie przesłanek, więc wydanie decyzji odmownej było nieuprawnione. Natomiast możliwość stosowania przepisu art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do decyzji wydanej na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. wynika z art. 85 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, że do spraw wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, a wiec a contrario, do spraw zakończonych decyzją ostateczną przed wejściem w życie nowej ustawy należy stosować nowe przepisy. Tak więc do decyzji ostatecznej wydanej na gruncie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym można obecnie zastosować zasady określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako że ta ustawa obecnie obowiązuje. Nadto odwołujący się wskazał na naruszenie art. 6, 7, 77, 107 ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Po rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] 2004 r., nr: Kol. Odw. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2004 r. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i brak jest podstaw do jej zmiany bądź uchylenia. Prezentowany przez stronę w odwołaniu pogląd nie zasługiwał, według organu odwoławczego, na aprobatę. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jest bezspornym, iż możliwość przeniesienia na inny podmiot, przy spełnieniu pewnych warunków, decyzji o warunkach zabudowy, została uwzględniona w art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Poprzedniczka cyt. wyżej ustawy nie przewidywała takiej możliwości i problem ten, na gruncie poprzedniego uregulowania, nie występował. Obecnie istnieje możliwość dokonania takiego przeniesienia, z tym, iż czynność ta, polegająca na wydaniu decyzji zastrzeżona jest tylko dla orzeczeń ustalających warunki zabudowy. Wymyka się spod tej regulacji decyzja o lokalizacji inwestycji. Organ drugiej instancji wskazał, że kwestią wymagającą przedstawienia stanowiska było wyjaśnienie, czy istotnie, tak jak to starał się dowieść odwołujący, można, przy zastosowaniu przepisu art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przenieść na inny podmiot decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego wydaną w oparciu o nieistniejącą już ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Kolegium, podobnie jak stwierdził organ pierwszej instancji, nie jest to możliwe. Ponadto wskazano, iż obie omawiane ustawy w sposób zasadniczy różnią się. Różnice te pojawiają się także w momencie porównania znaczenia obu decyzji jak też ich zadań, które spełniają i celów, którym służą. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o przepisy "starej" ustawy z 1994 r. była wydawana w sytuacji, gdy plan zagospodarowania przestrzennego istniał jak też i wtedy, gdy go nie było. W przeważającej jednak części decyzje te wydawane były w oparciu o plan i ich zasadniczym zadaniem było skonfrontowanie zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dopiero po zbadaniu, że zamierzenie to jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu, wydawano żądaną przez inwestora decyzję ( art. 43, art. 46 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.). Obecnie obowiązująca ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dozwala na wydanie decyzji jedynie w sytuacji braku planu. Ponadto, zgodnie z jej art. 4, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu - w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ta przedstawiona wyżej różnica co do roli i znaczenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, według organu drugiej instancji spowodowała, że nie można decyzji tych traktować w jednakowy sposób i uważać za całkowicie tożsame. Organ też podkreślił, że ustawodawca dopiero w nowej ustawie wskazał możliwość przeniesienia decyzji na inny podmiot, niż ten, któremu decyzję wydano i to też nie w pełnym zakresie, jako że możliwość tę dał jedynie decyzjom o warunkach zabudowy, nie przewidując takiej możliwości dla decyzji o lokalizacji inwestycji. Według Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w pełni trafny jest też argument organu pierwszej instancji, który wskazuje na zawężenie przez samego ustawodawcę możliwości przeniesienia decyzji. W omawianym art. 63 ust. 5 mowa jest o decyzji opisanej w art. 59 ust. 1 czyli o decyzji o warunkach zabudowy, która mogła być wydana tylko na podstawie "nowej" ustawy. Nie ma więc żadnego racjonalnego argumentu, by w tym miejscu dokonywać wykładni rozszerzającej i w sposób odmienny, niż to wskazał ustawodawca, stosować możliwość ustanowioną przez art. 63 ust. 5 "nowej" ustawy. Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2004 r. (sygn. akt: Kol. [...] D), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wniosła [...] Spółka z o. o. z siedzibą w C., wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w całości i zasądzenie na rzecz [...] Sp. z o.o. kosztów postępowania. Strona podniosła w skardze, że decyzja ta narusza przepis art. 63 ust. 5 w związku z art. 59 ust. 1 i art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz.717), art. 138 § 1 pkt 2, art. 6 i 7 w związku z art. 6 i 136 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), jednocześnie naruszając interes prawny [...] Sp. z o. o. Uzasadniając powyższe zarzuty, strona skarżąca podniosła, że zgodnie z przepisem art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1 (decyzję o warunkach zabudowy) jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że w przypadku zaistnienia przewidzianych w nim przesłanek przeniesienia decyzji, organ administracji, który wydał tę decyzję jest zobligowany do jej przeniesienia. W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki przeniesienia przez Prezydenta Miasta K. decyzji nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na rzecz Spółki z o.o., które zawarte są w art. 63 ust. 5, bowiem Spółka wystąpiła z wnioskiem o przeniesienie na rzecz spółki decyzji nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto decyzję nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydał Prezydent Miasta K., jest on więc organem administracji właściwym do dokonania jej przeniesienia na Spółkę przyjęła wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. W końcu strony powyższej decyzji: J. K. i K. G. zgodziły się na jej przeniesienie na Spółkę. Według strony skarżącej dopuszczalność stosowania przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do przeniesienia decyzji będącej przedmiotem wniosku Spółki wypływa z przepisu art. 85 ustawy. Przepis ten stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Z regulacji tej wynika, a contrario, że do spraw zakończonych decyzją ostateczną przed wejściem w życie nowej ustawy należy stosować nowe przepisy. Decyzja, o której przeniesienie odwołujący wnosił, została wydana i stała się ostateczna pod rządami "starej" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Okoliczności te jasno wskazują na dopuszczalność stosowania do tej decyzji przepisów "nowej" ustawy, a w tym normy art. 63 ust. 5. Konieczność stosowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przedmiotowej sprawie została zresztą uznana przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...] 2004 r. Jednocześnie strona skarżąca wskazuje, że wśród obecnie obowiązujących przepisów nie ma regulacji, które wykluczałyby zastosowanie takiego rozwiązania wobec decyzji wydanych pod rządami "starej" ustawy. Przyjmowanie, że decyzji ustalającej warunki zabudowy nie można przenosić, mogło mieć podstawy jedynie pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta jednak obecnie nie obowiązuje, co także wskazuje na niedopuszczalność wydania zaskarżonej decyzji odmownej. Spółka [...] nie przeczy argumentowi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., że jest oczywiste, że obie ustawy (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) różnią się między sobą. Okoliczność ta nie wpływa na dopuszczalność przenoszenia decyzji. W szczególności fakt, że przenoszenie decyzji zostało wprost uregulowane w ustawie z 2003 r. nie oznacza, że obecnie (gdy ustawa ta obowiązuje) nie można przenieść decyzji wydanej pod rządami ustawy z 1994 r., w szczególności w sytuacji, gdy decyzja ta nie została uchylona i w dalszym ciągu obowiązuje -w stanie prawnym dopuszczającym przenoszenie decyzji tego rodzaju. Strona skarżąca nie podziela również stanowiska organu odwoławczego, że ponieważ między decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (z ustawy z 1994 r.) a decyzją o warunkach zabudowy (z ustawy z 2003 r.) istnieją zasadnicze różnice, nie pozwalają one na traktowanie ich za całkowicie tożsame. Ponadto odnosząc się do twierdzeń organu odwoławczego Spółka podkreśla, że wbrew twierdzeniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawana na gruncie "starej" ustawy oraz decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawana na podstawie ustawy "nowej" nie są całkowicie różne. Obie bowiem decyzje dotyczą tej samej problematyki i zawierają w większości takie same elementy -jedyne różnice dotyczą zgodności decyzji o wzizt z miejscowym planem (gdy plan ten istniał) oraz okresu obowiązywania tej decyzji - regulował to art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, obecnie normuje to art. 52 ust. 2, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze za nietrafioną uznana też została okoliczność podnoszoną przez organ odwoławczy, że przenoszenie decyzji nie jest możliwe przy decyzji o lokalizacji celu publicznego. Fakt ten nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem decyzja, o której przeniesienie strona skarżąca wnosiła nie dotyczyła inwestycji celu publicznego, ale inwestycji, dla której wydawana jest decyzja o warunkach zabudowy, która może być przenoszona. W odniesieniu zaś do naruszenia przepisu art. 6 kpa Spółka z o.o. podniosła, że w sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi doszło do naruszenia zasady praworządności zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów procesowych. Zasadniczym naruszeniem prawa materialnego jest naruszenie przepisu art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z przepisem art. 59 ust. 1 i art. 85 tej ustawy i w związku z przepisem art. 138 § 1 pkt 2 kpa, poprzez nieuchylenie wadliwej decyzji organu pierwszej instancji i nieprzeniesienie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, pomimo zaistnienia przesłanek takiego przeniesienia. Za złamanie zasady praworządności trzeba też uznać naruszenie przepisów postępowania, a to w szczególności art. 7, art. 77 § 1 kpa. Zarzucając naruszenie przepisu art. 7 kpa, w związku z przepisem art. 6 i art. 136 kpa strona wskazała, że w powyższym przepisie art. 7 kpa zawarte są trzy istotne zasady postępowania administracyjnego: zasada kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, zasada prawdy obiektywnej i zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Powyższe zasady zostały naruszone poprzez niezgodne z prawem działanie organu pierwszej instancji. Naruszenie tych zasad przejawia się, według strony skarżącej w tym, że pomimo podniesienia powyższych argumentów w odwołaniu, ustosunkowanie się do nich zostało przez organ odwoławczy całkowicie pominięte. Zasygnalizował on jedynie, że strona odwołująca się wskazała na naruszenie przepisów art. 6, 7, 77, 107 kpa. Takie postępowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie powinno być potraktowane jako naruszenie trzech wyżej wskazanych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7 kpa. Spółka również podniosła, że w postępowaniu o przeniesienie decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] organ pierwszej instancji w sposób niewłaściwy przeprowadził postępowanie, w wyniku czego wydał wadliwą decyzję. Powyższe nieprawidłowości, pomimo ich wskazania w odwołaniu, nie zostały rozpoznane i właściwie zakwalifikowane przez organ drugiej instancji, w wyniku czego Kolegium naruszyło zasadę kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu administracyjnym. Ponadto w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji nie zostały w sposób wyczerpujący zbadane wszelkie okoliczności sprawy, co wykazano w odwołaniu. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. mogło przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym mówi art. 136 kpa, co z pewnością wyjaśniłoby wszystkie okoliczności sprawy i doprowadziło do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Zaniechało jednak takich działań, w wyniku czego decyzja organu drugiej instancji (podobnie jak decyzja pierwszoinstancyjna) została wydana w oparciu o rozpoznany jedynie częściowo stan sprawy. Zaowocowało to tym, że jednym z argumentów uzasadniających utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji była podawana nieprzenaszalność decyzji o lokalizacji celu publicznego, w sytuacji gdy decyzja o której przeniesienie wnioskowała strona odwołująca się nie dotyczyła inwestycji celu publicznego. W efekcie należy uznać, że organ odwoławczy, w ślad za organem pierwszej instancji, naruszył zasadę prawdy obiektywnej przewidzianej w art. 7 kpa. Drugim niezwykle istotnym naruszeniem zasady prawdy obiektywnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. było pominięcie rozpatrzenia zgłoszonych w odwołaniu naruszeń przepisów postępowania, jakich dopuścił się organ pierwszej instancji. Oprócz tego zawarta w art. 7 kpa trzecia z zasad postępowania administracyjnego zobowiązuje organ administracji do tego, aby przy załatwianiu sprawy administracyjnej uwzględniał interes społeczny i słuszny interes obywateli. Mieszkaniowo-usługowy charakter inwestycji objętej decyzją nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wskazuje na to, że jej przeniesienie i wykonanie w sposób zgodny z przepisami prawa doprowadzi do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych szeregu rodzin, a także umożliwi miejscowej społeczności korzystanie z nowych punktów usługowych, co jest niewątpliwie zgodne z interesem społecznym, z interesem obywateli korzystających z przedmiotowej inwestycji, a także ze słusznym interesem strony skarżącej. Pomimo powyższych okoliczności organ pierwszej instancji, działając niezgodnie z przepisami prawa (co wykazano w odwołaniu) odmówił przeniesienia decyzji nr [...], co nastąpiło z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Podobny skutek ma decyzja drugiej instancji, która utrzymała w mocy wadliwą decyzję organu pierwszej instancji, co (niezależnie od złamania szeregu norm prawnych) naruszyło także interes społeczny i słuszny interes obywateli. W uzasadnieniu skargi Spółka z o.o. odniosła się także do zarzucanego postępowaniu w sprawie wydania decyzji drugiej instancji naruszenia art. 77 § 1 kpa. W postępowaniu odwoławczym organ nie rozpatrzył całego materiału sprawy. Jak zaznaczono wyżej, strona odwołująca się wskazała i umotywowała naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania (art. 7, 77, 107 k.p.a.). W ten sposób materiał dowodowy postępowania odwoławczego, który powinien być przedmiotem badania obejmował także weryfikację prawidłowości postępowania organu pierwszej instancji pod kątem jego zgodności z przepisami art. 7, 77 i 107 kpa. Następnie wyniki tej analizy powinny znaleźć się w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Brak takich zapisów w tej decyzji wskazuje jednoznacznie na to, że organ zaniechał dokonania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy, czym naruszyło przepis art. 77§1kpa. Zaniedbanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego wynika także z tego, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (podobnie jak organ pierwszej instancji) nie rozpoznało w sposób należyty treści decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...], o której przeniesienie wnosiła strona odwołująca się. W efekcie tego zaniedbania nie oceniło prawidłowo charakteru inwestycji, której dotyczy powyższa decyzja, a co za tym idzie, błędnie odnosiło ją do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Mając na uwadze wskazane wyżej naruszenia przepisów prawa należy stwierdzić, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2004 r. jest obarczona poważnymi wadami, niepozwalającymi na utrzymanie tej decyzji w obrocie prawnym. Ponadto decyzja ta narusza interes prawny Sp. z o.o. wynikający z art. 63 ust. 5 w związku z art. 85 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyrażający się w prawie do przeniesienia na Sp. z o.o. decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej w dniu [...] 2002 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, prezentowane w zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2004 r., (sygn. akt:[...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. nr 153 poz. 1271) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu o art. 134 p.o.p.s.a Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Zdaniem Sądu skarga nie jest zasadna. Sąd w całości podziela stanowisko organów administracyjnych orzekających w sprawie. Decyzja z dnia [...] 2002 r. (...), ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na rzecz wnioskodawców, tj. J. K. i K. G., została wydana na podstawie obowiązującej wówczas ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, póz. 139 ze zm.). Na podkreślenie zasługuje fakt, iż akt ten nie dopuszczał możliwości przenoszenia w/w decyzji pomiędzy potencjalnymi inwestorami, obligując ich do wystąpienia, każdorazowo, o ustalenie warunków zabudowy dla danego zamierzenia. Z dniem [...] 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717), która uchyliła powołaną powyżej ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym. Akt ten przewiduje możliwość przenoszenia decyzji ustalającej warunki zabudowy na rzecz innego inwestora. Zgodnie bowiem z przepisem art. 63 ust. 5 w/w ustawy organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie. Według Sądu powołany przepis wyraźnie wskazuje, iż przeniesiona może zostać wyłącznie decyzja, o której mowa w art. 59 ust. 1 w/w ustawy, tj. decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wydana na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tego wynika, iż obecnie obowiązująca ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawęża zakres zastosowania art. 63 ust. 5 jedynie do decyzji o warunkach zabudowy, wydanych na podstawie art. 59 ust. 1 tej ustawy. Według Sądu znaczenie art. 63 ust. 5 jest jednoznaczne i nie może być stosowana wobec niego wykładnia rozszerzająca, dlatego też pogląd strony skarżącej, iż przy zastosowaniu przepisu art. 63 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym można przenieść ostateczną decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jest nietrafny i nieuzasadniony. Ponadto należy wskazać, iż brak jest - w świetle obowiązującej regulacji prawnej-podstaw do traktowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy oraz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej na podstawie obecnej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako tożsamych instytucji prawnych. Inne są przesłanki i tryby ich wydawania, decyzje te różnią się nie tylko podstawą prawną, ale przede wszystkim funkcją i znaczeniem. Różnice występujące pomiędzy obiema decyzjami są na tyle istotne, iż przesądzają o braku możliwości przenoszenia pomiędzy potencjalnymi inwestorami decyzji wydanych pod rządami odrębnych porządków prawnych. W konsekwencji powyższego zastosowanie przepisu art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w stosunku do decyzji o wz i zt (wydanej na podstawie ustawy z 7.07.1994 r.), nie tylko prowadziłoby do obejścia prawa, ale uznane być powinno za działanie contra legem. Dlatego też rozbudowana argumentacja strony skarżącej, iż przy zastosowaniu przepisu art. 63 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym można przenieść ostateczną decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nie mogła się spotkać z akceptacją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Za całkowicie błędny i nielogiczny uznał Sąd wniosek wysunięty a contrario z treści przepisu art. 85 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jakoby do spraw zakończonych decyzją ostateczną przed wejściem w życie w/w ustawy stosować należy przepisy nowej ustawy. Taka wykładnie prawa jest niedopuszczalna. Nie można się również zgodzić z zarzutem strony skarżącej, iż organy administracyjne nie oceniły prawidłowo charakteru inwestycji, błędnie odnosząc ją do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pełnomocnik strony skarżącej błędnie zinterpretował zapis zawarty w uzasadnieniu decyzji organu l instancji, iż "z art. 4 ust. 2 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż określenie "decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" stało się pojęciem zbiorczym, zawierającym w sobie zarówno decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzję o warunkach zabudowy. (...)" Z powyższego nie można w żaden sposób wywnioskować, iż w tym miejscu dokonano błędnej oceny charakteru inwestycji, zamierzeniem organu było bowiem objaśnienie pojęcia "decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Z kolei ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej odnośnie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, należy wskazać, iż brak było jakichkolwiek podstaw uzasadniających konieczność przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie stan faktyczny był jasny i nie budzący żadnych wątpliwości, a przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie wyjaśniające było prawidłowe i zgodne z zasadami postępowania administracyjnego. Zasadne jest uznanie organu odwoławczego, iż kwestią sporną nie są okoliczności faktyczne sprawy, lecz zagadnienie prawne tzn. zastosowanie przepisu art. 63 ust. 5 w związku z art. 59 ust. 1 i art. 85 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niedopuszczalność przeniesienia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie pozbawia potencjalnego, nowego inwestora (Sp. z o.o.) uprawnienia do wystąpienia o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej przez siebie inwestycji, jeżeli decyzja taka będzie wymagana w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tych względów, nie stwierdzając naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.