VII SA/Wa 1034/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi Ministra Zdrowia na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w W. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki. I. uchyla zaskarżoną uchwałę, II. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w W. na rzecz skarżącego Ministra Zdrowia kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 1034/07 UZASADNIENIE Uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2005r. Okręgowa Rada Pielęgniarek i Położnych w J. na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz.U. nr 41, poz. 178 z późn. zm.), art. 11a ust. 1 pkt 2 i art. 11c ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz.U. z 2001 r. nr 57, poz. 602 z późn. zm.) odmówiła stwierdzenia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki A. K. W uzasadnieniu uchwały organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 11a ust. 1 pkt 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, jednym z wymogów przyznania prawa wykonywania zawodu pielęgniarce będącej obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest posiadanie dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, wydanego przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Natomiast zgodnie z art. 11c ust. 1 pkt 6 w/w ustawy za równoważne z dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem potwierdzającym posiadanie formalnych kwalifikacji, uprawniającym do wykonywania w Rzeczpospolitej Polskiej zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust 4 uważa się dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli kształcenie zostało rozpoczęte przed dniem 3 października 1990r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej pod warunkiem, że dokument poświadczający formalne kwalifikacje pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną uprawnia do wykonywania zawodu pielęgniarki na terytorium Republiki Federalnej Niemiec na tych samych zasadach jak dokument poświadczający tego rodzaju kwalifikacje przyznany przez odpowiednie władze lub organizacje Republiki Federalnej Niemiec oraz do dyplomu świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie formalnych kwalifikacji zostało dołączone zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że osoba posługująca się tymi dokumentami wykonywała zawód pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną przez okres co najmniej trzech kolejnych lat z pięciu bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia. Organ stwierdził, że przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż A. K. nie spełnia wymagania dotyczącego minimalnych okresów zatrudnienia jako pielęgniarka. W związku z powyższym niemożliwe jest w chwili obecnej uznanie kwalifikacji zawodowych A. K. na podstawie zapisów ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, realizujących cele zawarte w dyrektywie sektorowej 77/452/EWG, a co za tym idzie przyznanie prawa wykonywania zawodu pielęgniarki w Rzeczpospolitej Polskiej. Zdaniem organu A. K. może się starać o uznanie jej kwalifikacji zawodowych na podstawie dyrektyw ogólnego systemu uznawania kwalifikacji (dyrektywy 89/48/EWG i 92/51/EWG). W wyniku odwołania A. K. Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2005r. utrzymało w mocy uchwalę nr [...] Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w J. z dnia [...] marca 2005r. W uzasadnieniu uchwały organ wyjaśnił, iż z przedstawionych w sprawie dokumentów wynika, że A. K. nie udokumentowała działalności pielęgniarskiej obejmującej całość obowiązków związanych z planowaniem, organizacją i sprawowaniem opieki pielęgniarskiej nad pacjentem przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia. Wymóg ten wynika z art. 4 Dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1977r. dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną, łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (77/452/EWG), a także z przepisu art. 11c ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o zawodach pielęgniarki i położnej. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Minister Zdrowia zarzucając jej sprzeczność z treścią art. 11g ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o zawodach pielęgniarki i położnej. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż zgodnie z przepisami w/w ustawy okręgowe rady pielęgniarek i położnych, rozpatrując wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu obywatelowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej winny dokonać trzystopniowej oceny takiego wniosku. W pierwszej kolejności okręgowa rada sprawdza, zgodnie z art. 11a ust. 1 pkt 2 w/w ustawy, czy wnioskodawca posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, wydany przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego. Wykaz tychże dokumentów został ogłoszony przez Ministra Zdrowia zgodnie z art. 11 ust 4 omawianej ustawy. W przypadku niespełnienia powyższego wymogu, okręgowa rada pielęgniarek i położnych winna zastosować art. 11c ust 1, który stanowi, iż w odniesieniu do kształcenia rozpoczętego przed dniem określonym odmiennie dla poszczególnych państw członkowskich Unii Europejskiej (w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej jest to dzień 3 października 1990r.) uznanie kwalifikacji może nastąpić po przedstawieniu zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną przez okres co najmniej trzech kolejnych lat z pięciu poprzedzających wydanie zaświadczenia, tzw. warunek 3 z 5 lat. Jeżeli wnioskodawca nie może przedłożyć w/w zaświadczenia to okręgowa rada jest obowiązana zastosować art. 11g ustawy, który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 11a ust. 1 oraz art. 11c ust.1. Przepis ten stanowi bowiem, iż oprócz dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji oraz zaświadczenia o trzyletnim doświadczeniu zawodowym, okręgowa rada pielęgniarek i położnych, rozpatrując wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu obywatelowi Unii Europejskiej, bierze także pod uwagę odbyte kształcenie oraz doświadczenie zawodowe, porównując je z kwalifikacjami wymaganymi do wykonywania zawodu pielęgniarki w Rzeczpospolitej Polskiej. Skarżący zwrócił uwagę, iż możliwość uznania kwalifikacji w zawodzie pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną na podstawie art. 11 g ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej stanowi w prawie polskim transpozycję orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dotyczących uznawania kwalifikacji. W związku z tym okręgowa rada pielęgniarek i położnych przy rozpatrywaniu wniosku o uznanie kwalifikacji, powinna wziąć pod uwagę całokształt doświadczenia zawodowego wnioskodawcy oraz uzyskane przez niego kształcenie, jak również dokonać porównania kwalifikacji wnioskodawcy, uzyskanych w Niemieckiej Republice Demokratycznej, z kwalifikacjami obowiązującymi w Polsce. Zdaniem skarżącego organ samorządu w przedmiotowej sprawie zastosował jedynie przepisy art. 11a pkt 2 oraz 11c pkt 6 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej a pominął fazę trzecią postępowania z art. 11g ust. 1. W odpowiedzi na skargę Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację zawartą w skarżonej uchwale. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż program na podstawie, którego odbywało się kształcenie A. K. nie spełnia minimalnych wymagań określonych przez dyrektywę sektorową harmonizującą system kształcenia pielęgniarek (dyrektywa 77/453/EWG z dnia 27 czerwca 1977r.). W takim przypadku, zgodnie z orzeczeniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Dressen (C-31/00), specjalistyczna wiedza, umiejętności potwierdzone przez dyplom oraz doświadczenie zawodowe uzyskane przez A. K. winny zostać porównane z kwalifikacjami wymaganymi przez ustawodawstwo krajowe Państwa przyjmującego, co należy interpretować jako odesłanie do ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega uwzględnieniu, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy zgodzić się z zarzutem skargi, że organy samorządu zawodowego nie rozważyły wszystkich wymaganych przepisami okoliczności sprawy, a zaskarżona uchwała Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych narusza przepisy postępowania administracyjnego zawarte w art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kpa organ ma obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes obywateli. Mając na względzie zaś zasadę oficjalności wyrażoną m. in. w art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały zebrany materiał dowodowy. Art. 107 § 3 kpa. stanowi natomiast iż, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie uchwały organu I jak i II instancji nie spełnia tych wymogów. W uzasadnieniu uchwały organ odwoławczy nie odniósł się do dokumentów potwierdzających posiadanie formalnych kwalifikacji przez A. K. a jedynie wziął pod uwagę brak praktyki A. K., która nie udokumentowała działalności pielęgniarskiej obejmującej całość obowiązków związanych z planowaniem, organizacją i sprawowaniem opieki pielęgniarskiej nad pacjentem przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia tzw. wymóg 3 z 5 lat. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ II instancji zwrócił uwagę na brak A. K. kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną. Nie ulega jednak wątpliwości, iż taka gruntowna analiza winna była się znaleźć w uzasadnieniu uchwały nr [...] Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych z dnia [...] maja 2005r. Będąca przedmiotem kontroli sądu uchwała, jako materialną podstawę rozstrzygnięcia przywołuje przepis art. 11a ust. 1 pkt 2 i art. 11c ust. pkt 6 ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o zawodach pielęgniarki i położnej. Należy zgodzić się ze skarżącym, że postępowanie przeprowadzone przez organy samorządu zawodowego zmierzające do podjęcia uchwały co do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki jest kilkustopniowe. Istotnie okręgowa rada po otrzymaniu wniosku obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej w pierwszej kolejności winna zbadać, czy wnioskujący posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną wydany przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej (art. 11a pkt 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej). Wykaz tych dyplomów, świadectw i innych dokumentów został ogłoszony przez Ministra Zdrowia zgodnie z art. 11 ust 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o zawodach pielęgniarki i położnej. Należy zgodzić się ze skarżącym, że spełnienie przez wnioskującego w/w warunku jest wystarczające do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną. W sytuacji zaś, gdy wnioskodawca nie może przedłożyć dokumentu wymaganego przez w/w przepisy, a wiec gdy powyższy wymóg dotyczący stwierdzenia posiadania formalnych kwalifikacji zawodowych wnioskującego nie zostanie spełniony okręgowa rada pielęgniarek winna zastosować procedurę z art. 11c ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej. W tym przypadku należy zbadać czy wnioskujący posiada dokument równoważny stwierdzający formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu pielęgniarki, o którym mowa w art. 11c ust 1 pkt 1- 14 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, a ponadto czy do dokumentu tego zostało dołączone zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że osoba posługująca się tymi dokumentami wykonywała zawód pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną przez okres co najmniej trzech kolejnych lat z pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia. W tym drugim przypadku dla stwierdzenia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki rada ustala czy wnioskujący posiada właściwe dokumenty potwierdzające formalne kwalifikacje zawodowe uzyskane w państwie członkowskim Unii Europejskiej i praktyczne wykonywanie zawodu pielęgniarki, a więc doświadczenie zawodowe. Stwierdzenie spełnienia warunków wynikających z przepisu art. 11c ust. 1 jest wystarczające dla wydania przez radę decyzji stwierdzającej prawo wykonywania zawodu pielęgniarki. Rozpatrując wniosek A. K. organy przeprowadziły postępowanie mając na uwadze przepis art. 11a pkt 2 i art. 11c ust. 1 pkt 6 w/w ustawy. Jednakże uchwała organu I instancji nie przedstawia żądnych ustaleń faktycznych aczkolwiek stwierdza, że z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że A. K. nie spełnia wymagania dotyczącego minimum okresów zatrudnienia jako pielęgniarka. Podobnie uchwała II instancji w uzasadnieniu stwierdza, że "z przedstawionych w sprawie dokumentów wynika, iż A. K. nie udokumentowała działalności pielęgniarskiej obejmującej całość obowiązków związanych z planowaniem, organizacją i sprawowaniem opieki pielęgniarskiej nad pacjentem przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia. Jest to wymóg określony (...) przepisem art. 11c ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej." Kontrolując zaskarżoną uchwałę pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej ppsa) okręgowa rada pielęgniarek i położnych jest organem samorządu zawodowego i do podejmowanych przez nią uchwał m.in. w przedmiocie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu stosuje się zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych przepisy kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych. Jest to norma o charakterze ogólno - kompetencyjnym dająca organom samorządu zawodowego, wykonującym funkcje zlecone z zakresu administracji publicznej, podstawę do przeprowadzenia postępowania i podjęcia uchwały będącej w istocie decyzją administracyjną. Uchwała w przedmiocie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, potwierdzający prawo wykonywania zawodu lub odmawiający stwierdzenia prawa wykonywania zawodu. Przede wszystkim więc Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych rozpatrując odwołanie A. K. winno mieć na względzie, że w postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy zobowiązany jest powtórnie rozpoznać sprawę w jej całokształcie, a wydaną decyzję uzasadnić zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne -wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Wymogom tym, w żaden sposób nie odpowiada uzasadnienie decyzji Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych z dnia [...] marca 2005r. w sprawie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki. W szczególności uzasadnienie nie zawiera ustalenia stanu faktycznego sprawy, dowodów na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej. Rzeczą Sądu jest kontrola legalności postępowania przeprowadzonego przez organ, a nie samodzielne ustalenie faktów na podstawie zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ II instancji stwierdził, że z treści art. 11c ust 6 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej jednoznacznie wynika, że program na podstawie którego odbywało się kształcenie A. K. nie spełnia minimalnych wymogów określonych przez dyrektywę sektorową harmonizującą system kształcenia pielęgniarek (dyrektywa 77/453/EWG z dnia 27 czerwca 1977r.) W takim zaś przypadku specjalistyczna wiedza, umiejętności potwierdzone przez dyplom oraz doświadczenie zawodowe uzyskane przez A. K. winny zostać porównane z kwalifikacjami wymaganymi przez ustawodawstwo krajowe państwa przyjmującego, co należy interpretować, jako odesłanie do ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych. Ustawodawca zaś nie wyposażył samorządu pielęgniarek i położnych w niezbędne instrumenty prawne umożliwiające przeprowadzenie całej procedury uznawania kwalifikacji zawodowych, które przewidziane są przepisami ustawy z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych (Dz. U. nr 87, poz. 954 z późn. zm.) Nie jest dopuszczalnym, by organ administracyjny prowadzący postępowanie administracyjne w określonym zakresie dokonywał oceny i mocy dowodowej dokumentów wchodzących w skład materiału dowodowego sprawy w trybie pozaprocesowym, tj. poza prowadzonym przez ten organ postępowaniem administracyjnym i przyjmował, że nie mają one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Takiej analizy materiału dowodowego organ winien dokonać w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i wynik tej analizy, łącznie z oceną zebranych dowodów, przedstawić w uzasadnieniu decyzji, która kończy postępowanie administracyjne w danej instancji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.11.2004 r, OSK 813/04, LEX nr 164713). Tak więc organ winien ustalić najpierw stan faktyczny sprawy, a dopiero potem przeprowadzić analizę dokumentacji pod katem zastosowania art. 11a bądź 11 c. Natomiast nie jest trafny, podnoszony w skardze Ministra Zdrowia, zarzut naruszenia przez ograny samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych art. 11g ustawy o zawodach. Jak słusznie wskazuje organ odwoławczy art. 11g dotyczy sytuacji, gdy o przyznanie prawa wykonywania zawodu ubiega się obywatel państwa członkowskiego, który uzyskał formalne kwalifikacje pielęgniarskie w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej. Wówczas organy samorządu zawodowego rozpatrując wniosek biorą pod uwagę odbyte kształcenie oraz doświadczenie zawodowe porównując je z kwalifikacjami wymaganymi do wykonywania zawodu pielęgniarki w Rzeczpospolitej Polskiej (11g ustawy o zawodach). Nie jest więc przepis art. 11 g, jak to twierdzi skarżący, przepisem szczególnym w stosunku do art. 11a i art. 11c ustawy o zawodach, bowiem dotyczy on sytuacji ubiegania się o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu przez obywatela Unii Europejskiej, który zdobył formalne kwalifikacje zawodowe w państwie trzecim. Natomiast słusznie podnosi organ odwoławczy, że uznanie kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych (m.in. zawodu pielęgniarki) w stosunku do obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej może odbywać się także na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych, która wdraża przepisy dyrektywy nr 89/48/EWG oraz dyrektywy 92/51/EWG. Sąd uchylając jedynie decyzję organu II instancji miał na uwadze, że istota administracyjnego postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, a organ odwoławczy orzeka w tym postępowaniu merytorycznie. Zgodnie z art. 140 kpa organ ten jest tak samo, jak organ I instancji związany przepisami art.7 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa, nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z nią organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrać i rozpatrzyć dostępny materiał dowodowy, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Jest on w szczególności zobowiązany dokonać "wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kpa" (zob. wyrok NSA z 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Zgodnie z postanowieniami art. 80 kpa organ administracji publicznej, zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Obowiązany jest więc rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy, a rozpatrując materiał "nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy" (zob. Wróbel A., Zakamycze 2000, a także wyrok NSA z 28 grudnia 2000 r., I SA 762/00, LEX nr 77604). Ponadto swobodna ocena dowodów, której dokonuje organ, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny. Zarzut dowolności w ocenie sprawy wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (zob. wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99, LEX nr 54171). Sąd stwierdza również, że zgodnie z art. 107 kpa decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe". Wszelkie zaś "niejasności, które ujawnią się przy zestawieniu podstawy faktycznej decyzji z materiałem procesowym, muszą budzić uzasadnioną wątpliwość, czy ustalenie podstawy faktycznej nastąpiło prawidłowo" (zob. Wróbel A. Zakamycze 2000, a także wyrok NSA z 13 grudnia 1988 r., II SA 497/88, ONSA 1989 nr 2, poz. 68, wyrok NSA z 3 lutego 1999 r, IV SA 1010/97, LEX nr 48684). Obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wypływa także z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 kpa (zasada udzielania informacji) oraz art. 11 kpa (zasada przekonywania, czyli wyjaśniania stronie "zasadności przesłanek" rozstrzygnięcia) Chodzi zatem wytłumaczenie się, dlaczego organ rozstrzygając sprawę zastosował określony przepis do konkretnych ustaleń lub dlaczego uznał go za niewłaściwy, względnie też dlaczego "daną wykładnię przyjął skoro strona przedstawiła wykładnię odmienną" (zob. wyrok NSA z 15 lutego 1984 r. SA/Po 1122/83, GAP 1986, nr 4, s. 45). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że organ II instancji naruszył omówione wyżej przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 ust 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W punkcie II orzeczono na podstawie art. 152 zaś o kosztach z mocy art. 200 w/w ustawy.