II FSK 1686/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. K. i K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1306/07 w zakresie odrzucenia skargi wydanego w sprawie ze skargi J. K. i K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej odsetki od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. oraz określającej nadpłatę postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1306/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. K. i K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej odsetki od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. oraz określającej nadpłatę. Relacjonując przebieg postępowania Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 13 czerwca 2007 r. skarżący działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym złożyli skargę na w.w. decyzję organu odwoławczego. Następnie Sąd podkreślił, że przy wniesieniu skargi pełnomocnik skarżących radca prawny nie wpłacił należnego wpisu stałego. Nie uczynił tego również w terminie przewidzianym na złożenie skargi, który upłynął w dniu 14 czerwca 2007 r. Następnie Sąd powołał się treść na § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr, poz. ze zm.) zw. dalej w skrócie: rozporządzeniem Rady Ministrów oraz na art. 221 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej w skrócie: p.p.s.a. i stwierdził, że skargę strony należało odrzucić. WSA powołał się również na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, którym § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów został uznany za niezgodny z art. 221 p.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji RP. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył pełnomocnik skarżących zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 220 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, art. 221 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, art. 231 i art. 233 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów. W uzasadnieniu podkreślono, że przedmiotowa skarga dotyczy umorzenia należności podatkowej przez Urząd Skarbowy w L.. Skutkiem decyzji będzie to, że strona będzie zmuszona do zapłaty określonej kwoty pieniężnej, tj. 1159 zł. Przedmiotem sprawy jest więc należność pieniężna w rozumieniu art. 216 p.p.s.a., a w sprawie powinien być pobrany wpis stosunkowy. Jest to zasada określona w art. 231 p.p.s.a. i nie może być zmieniana przepisami rozporządzenia Rady Ministrów. Przepis § 2 ust. 5 wymienionego rozporządzenia w ocenie pełnomocnika "ryczałtuje" wpis stały w wysokości 200 zł, ale może dotyczyć tylko spraw, w których "zwykła skarga" objęta jest wpisem stałym. Wskazuje też na to określenie "bez względu na przedmiot sprawy" będący czym innym niż "wysokość należności pieniężnej" czy "wartość przedmiotu zaskarżenia". Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie pełnomocnika WSA powinien wezwać stronę do zapłaty wpisu stosunkowego zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu. Stosownie do przepisu art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, tj.: na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 wskazanej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 219 § 1 p.p.s.a., opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Stosownie zaś do art. 221 powołanej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wyjątek od zasady wyrażonej w powołanym przepisie stanowił § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów, jednakże wobec faktu, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, stwierdził niezgodności tego przepisu z art. 221 p.p.s.a., utracił on moc. W tej sytuacji, również wpis stały od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego powinien być uiszczony bez wezwania sądu. Zauważyć należy, że jak przyjęto w judykaturze, wniesienie wpisu stałego przez adwokata lub radcę prawnego jest również prawnie skuteczne jeżeli nastąpiło po wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed upływem terminu do jego wniesienia. Skarga kasacyjna w istocie sprowadza się do próby podważenia stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie co do tego, że w niniejszej sprawie należny jest wpis stały. Celowi temu ma służyć sformułowany zarzut naruszenia art. 220 § 1, art. 231 i art. 233 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie oraz art. 221 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w niniejszej sprawie należny jest wpis stały. Zgodnie z treścią art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w pozostałych sprawach należny jest wpis stały. W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej odsetki od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. oraz określającej nadpłatę. Sporem nie jest więc objęta sama należność pieniężna. To powoduje, że od skargi w takim przedmiocie należało zgodnie z przepisem § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów uiścić wpis stały w wysokości 200 zł. Stąd też nie jest słusznym stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej, jakoby w sprawie, prawidłowym było pobranie wpisu stosunkowego. W świetle powyższego, bezzasadny jest zarzut skarżącego dotyczący niewłaściwego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 221 p.p.s.a. Z uwagi na fakt nieopłacenia skargi przez pełnomocnika strony – radcę prawnego, Sąd I instancji słusznie, w myśl przepisu art. 221 p.p.s.a. skargę odrzucił. Powyższa konstatacja skutkuje koniecznością uznania wszystkich pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej za bezzasadne. Dotyczą one bowiem skutków przyjęcia przez Sąd, że profesjonalny pełnomocnik, mimo obowiązku ciążącego na nim w oparciu o art. 220 § 1 w zw. z art. 221 p.p.s.a., nie uiścił bez wezwania wpisu stałego. Mając powyższe na uwadze, wobec nie naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.