II SA/Wa 280/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Monika Michnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej: - oddala skargę. R. S., działając na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zażądał od Ministra Finansów udzielenia informacji o dokumentach (wszelkie pisma, wnioski, anonimy, oszczerstwa i fałszywe pomówienia oraz zarzuty) będących przyczyną wszczęcia w dniu [...] kwietnia 2006 r. kontroli resortowej w [...] Urzędzie Skarbowym w L., którym wówczas kierował. Zainteresowany podkreślił swój interes w zapoznaniu się z tymi dokumentami i wskazał na fakt toczącego postępowania karnego. Decyzją z [...] listopada 2006 r. nr [...] Minister Finansów na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 104 § 1 Kpa, powołując się nadto na ustawę z 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631 ze zm.) i art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) odmówił udzielenia żądanej informacji. Na skutek prośby o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Finansów decyzją z [...] grudnia 2006 roku nr [...], na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy swoja poprzednią decyzję. W uzasadnieniu decyzji Minister Finansów zauważył, że w myśl art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. W niniejszej sprawie podstawę odmowy stanowiła okoliczność, iż żądane dokumenty podlegają ochronie na mocy przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych i objęte są klauzulami wynikającymi z ochrony, przewidzianej w ustawie o kontroli skarbowej - zawierają informacje objęte tajemnicę skarbową (art. 34 ust. 1). Nadto Minister Finansów stwierdził, iż art. 3 ustawy o ochronie informacji niejawnych stanowi, że informacje niejawne mogą być udostępnione wyłącznie osobie dającej rękojmie zachowania tajemnicy i tylko w zakresie niezbędnym do wykonywania przez nią pracy lub pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, dlatego też mimo legitymowania się przez R. S. upoważnieniem do dostępu do informacji niejawnych, żądane informacje nie mogą mu być udostępnione, albowiem upoważnienie to dotyczy spraw rozpatrywanych przez niego w ramach obowiązków służbowych, a nie jego uprawnień obywatelskich. Na decyzję Ministra Finansów z dnia [..] grudnia 2006 roku R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze powołał się na uprawnienia konstytucyjne (art. 61 i art. 7 Konstytucji). Podniósł kwestię pogwałcenia praw obywatelskich poprzez uznanie go za osobę niedającą rękojmi zachowania tajemnic ustawowo chronionych. Zauważył także, że uzasadnienie decyzji zaskarżonej winno zawierać formalne elementy takie jak nazwiska i imiona osób zajmujących stanowiska w toku postępowania o udostępnienie decyzji jak również oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Nadto wskazał na odmienność argumentacji zawartą w obu decyzjach, polegającą na tym, że decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. w zakresie odmawiającym żądaniu, argumentację oparto na treści art. 5 ustawy o informacji publicznej, zaś w decyzji z [...] grudnia 2006 r. na treści art. 3 ustawy o ochronie informacji niejawnych i zauważył, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne (naruszenie art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik organu, dodał nadto, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, żądane przezeń informacje to nie anonimy, lecz zebrane w wyniku działań operacyjnych materiały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno skarżący jak i organ stoją na stanowisku, iż żądane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] września 2006 r. informacje dotyczące dokumentów będących przyczyną wszczęcia w dniu [...] kwietnia 2006 r. kontroli resortowej w [...] Urzędzie Skarbowym w L. są informacjami publicznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z uwagi na szeroki zakres żądanych dokumentów (skarżący użył we wniosku sformułowania: "wszelkie pisma, wnioski, anonimy, oszczerstwa i fałszywe pomówienia oraz zarzuty") podziela powyższe stanowisko. Tak więc, skoro organ odmówił udzielenia informacji publicznej, mógł to uczynić jedynie decyzją i powołując się na wskazane w ustawie o dostępie do informacji publicznej wyłączenia. Art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyraźnie wskazuje na takie ograniczenia w dostępie do informacji publicznej wynikające z przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych. Taką inną tajemnicą, na która powołał się organ, jest przepis art. 34 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej. Organ wytłumaczył także skarżącemu, iż mimo legitymowania się przez niego, jako funkcjonariusza służb skarbowych, upoważnieniem do dostępu do informacji niejawnych, żądane informacje nie mogą mu być udostępnione, albowiem upoważnienie to dotyczy spraw rozpatrywanych przez niego w ramach obowiązków służbowych, a nie jego uprawnień obywatelskich. Nietrafny jest zatem zarzut pogwałcenia praw obywatelskich zawartych w Konstytucji (art. 61 i art. 7). Cytowany przepis art. 3 ustawy o ochronie informacji niejawnych wskazuje na konieczność - co jest istotne w sprawie - istnienia niezbędności żądanej informacji do wykonywania przez daną osobę pracy lub pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Posiadanie uprawnień do dostępu do informacji niejawnej (stosowny certyfikat) nie jest wystarczające, jeżeli dostęp do nich nie jest związany z wykonywaniem pracy lub pełnieniem służby na zajmowanym stanowisku. Tłumaczenie to nie jest zmianą podstawy prawnej, wydania decyzji odmownej, ale wyjaśnieniem skarżącemu, dlaczego posiadane przez niego upoważnienie do dostępu do informacji niejawnych nie jest w niniejszej sprawie wystarczające. Również zarzuty formalne dotyczące zaskarżonej decyzji są chybione. W decyzji podano wszystkie niezbędne do jej wydania elementy, uzasadnienie decyzji jest poprawne i czytelne. Organ nie mógł podać danych personalnych osób, ze względu na których dobra wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji albowiem przyczyny odmowy są tu inne. Decyzję wydano z uwagi na treść tajemnicy skarbowej, nie zaś z uwagi na dobra chronione konkretnych osób. Na marginesie, podkreślenia wymaga tu także okoliczność, wynikająca zresztą już z wniosku skarżącego o udzielenie informacji z dnia [...] października 2006 r., iż w sprawie nieprawidłowości w kierowanym przez niego [...] Urzędzie Skarbowym w L. jest prowadzone przez Prokuraturę postępowanie wyjaśniające. A zatem żądane przez skarżącego dokumenty łączą się z tym faktem i związku tego skarżący jest świadom. Dokumenty te są nie tylko w posiadaniu organu, ale również Prokuratury. Z niniejszą okolicznością łączy się problem, czy dobro postępowania karnego nie stoi na przeszkodzie udzieleniu takiej informacji publicznej przez organ i czy na danym etapie postępowania karnego w sprawie dostępu do żądanych informacji skarżący, jeżeli jest stroną postępowania karnego, nie powinien zwrócić się do właściwego Prokuratora w trybie przepisów kodeksu postępowania karnego. Jednakże ten aspekt sprawy wykracza już poza zakres niniejszego rozstrzygnięcia jak i zaskarżonej decyzji. Reasumując, przyczyna wydania decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie jest właściwie wskazana przez organ i jest przekonywująca. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa przy podejmowaniu niniejszej decyzji w takim stopniu, który powodowałby jej uchylenie albo stwierdzenie nieważności. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.