II SA/Rz 41/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] września 2006 r. Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. S. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].11.2006 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...].09.2006 r. nr [...] ustalająca warunki zabudowy na rzecz firmy "[...]" Spółka Cywilna M. P. i J. P. na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą przebudowa istniejącego budynku mieszkalnego na sklep z artykułami motoryzacyjnymi wraz z zapleczem socjalnym i administracyjnym, placem manewrowym i miejscami postojowymi na działkach nr ew. 1045/1, 1045/3, 1045/4, położonymi w R. W podstawie prawnej decyzji powołano przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 i 61 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 2003, nr 80, poz. 717/. W uzasadnieniu decyzji zostało wyjaśnione, że M. i J. P. złożyli wniosek w dniu 22.05.2005 r. uzupełniony natomiast w dniu 25.04.2006 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zamierzeniu inwestycyjnym pod nazwą przebudowa istniejącego budynku mieszkalnego na sklep z artykułami motoryzacyjnymi wraz z zapleczem socjalnym i administracyjnym, placem manewrowym i miejscami postojowymi na działkach nr ew. 1045/1, 1045/3, 1045/4, położonymi w R. Burmistrz [...] decyzją z dnia [...].09.2005 r. analizując w/w wniosek ustalił w postępowaniu wyjaśniającym, że Rada Miejska [...] uchwałą nr [...] z dnia [...].12.2001 r. przyjęła w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy [...], w której w/w teren zaliczyła do przestrzeni usługowo-mieszkalnej. W/w działki zabudowane budynkiem mieszkalnym stanowią użytek oznaczony ewidencyjnie literą B, w związku z tym teren ten nie wymaga wyłączenia z produkcji rolniczej i spełnia warunki określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Planowana inwestycja nie narusza ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury oraz wymogów przepisów odrębnych. Uzgodniona została z Zarządem Dróg Wojewódzkich i wszystkie w/w przesłanki dały podstawę do uwzględnienia wniosku i wydania decyzji pozytywnej ustalającej warunki zabudowy na wnioskowaną inwestycję. Odwołanie od powyższej decyzji złożył T. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, wyjaśniając że jest właścicielem działki sąsiedniej o nr. 1047 i planowana inwestycja będzie wpływała negatywnie na jego działkę. Zakwestionował, że w zw. z planowaną inwestycją planowany jest dojazd i plac manewrowy, zatem zajeżdżające samochody zarówno z towarem, jak i z klientami spowodują nie tylko hałas, ale wytwarzane spaliny, które będą miały negatywny wpływ na jego działkę. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania i stawianych w nim zarzutów. Zostało wyjaśnione, że zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Obszar objęty wnioskiem nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego, zatem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest koniecznym etapem przy zamierzeniu inwestycyjnym inwestora. Inwestor złożył prawidłowo sporządzony wniosek odpowiadający wymaganiom z art. 52 i 53 wymienionej ustawy. Została dokonana analiza obszaru objętego zasięgiem inwestycji przez osobę uprawnioną. Odpowiada ona wymogom o których mowa w art. 53 § 3 i 61 ust. 6 ustawy oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, oraz inwestor uzyskał pozytywne uzgodnienie wydane przez Zarząd Dróg Wojewódzkich. Organ II instancji przeprowadzając analizę pod kątem wymagań z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalił, że inwestor spełnia wszystkie wymagania do uzyskania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy na planowane zamierzenie inwestycyjne. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, organ ustalił, że zarzuty te na tym etapie postępowania są nieuzasadnione i mogą być podnoszone na etapie pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący T. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumenty jak w odwołaniu, a nadto wyjaśnił, że brak jest jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia wniosku inwestorów, gdyż budynek, który jest przedmiotem decyzji nie nadaje się do przebudowy, a wręcz odwrotnie – do rozbiórki. Budynek ten przypomina starą stodołę mającą 100 lat, jest złym stanie technicznym, w stosunku do niego został orzeczony nakaz rozbiórki i nie możliwa jest jego przebudowa. Inwestorzy swoim uporem chcą wprowadzić nieład urbanistyczny na tym terenie wprowadzając dodatkowo hałas i zanieczyszczenie powietrza, na co on nie wyraża jako bezpośredni sąsiad tej działki zgody. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga jest uzasadniona z przyczyn odmiennych niż zostało w niej podniesione. Kontrola tego Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ zwana dalej P.p.s.a., nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a. Sąd zobowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje uwzględnienie skargi, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2006 roku utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...].09.2006 roku w sprawie o ustaleniu warunków zabudowy. Została wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 2003 roku Nr 80 poz. 717 ze zm./. Artykuły 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego nakładają na organy administracji obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy i przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wskazuje, że nie został ustalony w sposób prawem przewidziany krąg osób, którym przysługuje w tym postępowaniu przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art.1 ust.2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu przestrzennym /Dz.U. z 2003 roku Nr 80 poz. 717 ze zm./, zwana dalej ustawą. Ustalenie w drodze decyzji warunków zabudowy inwestycji powoduje zmianę zagospodarowania terenu , decyzja ta niekiedy może wkraczać w sferę sposobu wykonywania prawa własności właścicieli działek sąsiadujących dlatego też przysługuje im przymiot strony tego postępowania na podstawie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 7 ustawy. Decyzja o ustalająca warunki zabudowy jest decyzją administracyjną, wydaną po przeprowadzeniu postępowania podlegającego regułom kodeksu postępowania administracyjnego, w którym to postępowaniu uczestniczy na prawach strony właściciel nieruchomości i nie można wykluczyć w tym postępowaniu udziału właściciela (użytkownika wieczystego) sąsiedniej nieruchomości. W przedmiotowej sprawie zamierzona inwestycja ma być realizowana na działce nr 1045/4, 1045/1 i 1045/3. Z załączonego do wniosku wyrysu z mapy ewidencyjnej wynika, że działka 1045/1 własności J. P. graniczy z działką nr ewid. 1044. W aktach administracyjnych sprawy brak jest wypisu z ewidencji gruntów co do w/w działki dlatego też niemożliwym jest ustalenia osoby władającej tą działką, której to niewątpliwie przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu. Brak uczestnictwa strony, bez jej winy w postępowaniu administracyjnym stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego /art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a./. Stwierdzenie przez Sąd w/w naruszenia obliguje do uwzględnienia skargi i wyeliminowania decyzji obu instancji z obrotu prawnego. Charakter stwierdzonego naruszenia prawa (brak udziału strony w postępowaniu) nie pozwala Sądowi na merytoryczne ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów skargi. Ubocznie wytknąć należy organom, że zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii wskazanej tam mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Zebrany w sprawie materiał dowodowy i sporządzona analiza nie określają szerokości frontu działki, co uniemożliwia sprawdzenie tej szerokości. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy ustalą właściciela /władającego/ działki nr ewid. 1044, zawiadomią go o tym postępowaniu, tym samym umożliwią czynny udział w postępowaniu administracyjnym, nadto uzupełnią materiał dowodowy w zakresie określenia szerokości frontu działki objętej wnioskiem. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.