III SA/Wa 1066/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Hieronim Sęk po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... marca 2007 r., nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za określone miesiące 2004 r. i 2005 r. postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz P. Sp. z o.o. w W. kwotę 5.600 zł (słownie: pięć tysięcy sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia ... marca 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia ... sierpnia 2006 r. wydaną wobec P. Sp. z o.o. (strona Skarżąca w niniejszej sprawie) w przedmiocie podatku od towarów i usług za określone miesiące 2004 r. i 2005 r. Na powyższą decyzję Spółka, reprezentowana przez adwokata, wniosła pismem z dnia ... kwietnia 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagała się uchylenia wskazanych wyżej decyzji oraz orzeczenia co do istoty sprawy, bądź przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Wskazał, iż ponownie rozpatrując sprawę na etapie skargi decyzją z dnia ... maja 2007 r. uchylił zaskarżoną do Sądu decyzję z dnia ... marca 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia ... sierpnia 2006 r. i umorzył postępowanie w sprawie. Decyzja uwzględniająca skargę została doręczona pełnomocnikowi Spółki w dniu 1 czerwca 2007 r. Pismem z dnia 11 czerwca 2007 r. Spółka wskazując na art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", cofnęła skargę. Jako powód jej cofnięcia podała, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. uwzględnił jej skargę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: postępowanie sądowe należało umorzyć. Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła. Właściwy organ podatkowy, tak jak domagała się tego Skarżąca, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, czyniąc to w odpowiednim do tego czasie (od wniesienia skargi do dnia rozpoczęcia rozprawy). Powyższe oznacza, że postępowanie sądowe, wszczęte na skutek złożonej skargi, stało się bezprzedmiotowe. Podstawą do umorzenia postępowania sądowego było także cofnięcie skargi przez Skarżącą. W myśl art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stwierdzić jednak należy, że Sąd nie może przystąpić do badania dopuszczalności cofnięcia skargi pod kątem przesłanek wskazanych w art. 60 zdanie ostatnie P.p.s.a., w sytuacji, gdy decyzja objęta skargą została wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. W takim przypadku nie ma bowiem aktu, który mógłby zostać poddany ocenie w ramach tych przesłanek. Okoliczność ta nie oznacza jednak, że cofnięcie skargi jest niemożliwe, lecz że cofnięcie takie zawsze będzie skuteczne. Stosownie do treści art. 161 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1) oraz gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 i 2 (pkt 3). Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 161 § 2 P.p.s.a. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1, pkt 3 i § 2 w związku z art. 54 § 3 oraz art. 60 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji. Odnośnie do zwrotu kosztów wskazać trzeba, że zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z powodu uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu cofniecie skargi przez Skarżącą w realiach niniejszej sprawy nie pozbawiło ją prawa do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od strony przeciwnej – Dyrektora Izby Skarbowej w W. Zważyć bowiem należało, że niezależnie od cofnięcia skargi (a więc nawet wówczas, gdyby takie cofnięcie nie nastąpiło), Sąd zobligowany był do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość powstałą w wyniku wydania przez organ decyzji w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. W takim stanie rzeczy cofnięcie skargi stało się "tylko" dodatkową podstawą umorzenia postępowania. Nie mogło jednak mieć negatywnego wpływu na możliwość zasądzenia stosownych kosztów, zamiast zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu w ramach cofnięcia skargi. Innymi słowy, zdaniem Sądu art. 201 § 1 P.p.s.a. znajduje zastosowanie nie tylko wtedy, gdy przyczyną umorzenia postępowania jest wyłącznie uwzględnienie przez organ skargi w całości w trybie art. 54 § 3, ale także wówczas, gdy oprócz tej przyczyny istnieją także inne jeszcze powody będące podstawą do umorzenia postępowania (np. skuteczne cofnięcie skargi). Równoległe zatem ich istnienie nie niweczy możliwości zasądzenia zwrotu kosztów skarżącemu od organu w oparciu o przepis art. 201 § 1 P.p.s.a. Do kosztów tych zalicza się między innymi poniesione koszty sądowe, w tym wpis oraz wynagrodzenie adwokata (art. 205 § 1 i § 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie wysokość wpisu wynikała z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) i wynosiła 2.000 zł – wpis stosunkowy od wartości przedmiotu zaskarżenia (132.574 zł) przekraczającej kwotę 100.000 zł (1% ale nie mniej niż 2.000 zł). Natomiast wynagrodzenie adwokata ustalono zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w kwocie 3.600 zł – przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50.000 zł do 200.000 zł. Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy zasądzając na rzecz Skarżącej łącznie kwotę 5.600 zł.