III SA/Wa 439/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska (spr.),, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Anna Żołnierzak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2006 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 18 i art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej "u.p.e.a."), Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lipca 2006 r., nr [...] oddalające skargę na czynności egzekucyjne, wniesioną przez P. (zwany dalej "Skarżącym"). Powyższe rozstrzygnięcie Minister Finansów wydał na podstawie następującego stanu faktycznego: Na podstawie tytułu wykonawczego z [...] grudnia 2004 r., nr [...] obejmującego wierzytelności G. [...] Sportowa Spółka Akcyjna Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego. Odpis tytułu wykonawczego doręczono Skarżącemu w dniu [...] lutego 2006 r. W dniu [...] lutego 2006 r. Skarżący wniósł na podstawie art. 33 pkt 1, 3, 4, 7 i 10 u.p.e.a. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zawiadomieniem z [...] lutego 2006 r. organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a., dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Skarżącego w D. Bank [...] S.A. w W.. Zawiadomienia doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności, jak również Skarżącemu w dniu [...] lutego 2006 r. Pismem z dnia [...] marca 2006 r. Skarżący wniósł skargę na powyższą czynność egzekucyjną Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2006 r. W skardze wskazał, że czynności egzekucyjne wraz z wystawieniem tytułu wykonawczego dokonano w czasie toczącego się postępowania sądowego wszczętego skargą kasacyjną wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oddalającego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. i Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K., które stanowiło podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Strona Skarżąca wskazała również na brak doręczenia upomnienia. W jej ocenie niewystarczające jest powołanie się jedynie na § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, ze zm., dalej "rozporządzenie z 22.11.2001 r."), przede wszystkim z tego względu, iż istnieje rozbieżność między kwotą należności głównej podaną w tytule wykonawczym, a określoną w zawiadomieniu o zajęciu prawa majątkowego. W zawiadomieniu wskazano przy tym numer tytułu wykonawczego [...], gdy Skarżącemu doręczono tytuł wykonawczy o nr [...]. Zdaniem Skarżącego obowiązek objęty tytułem wykonawczym został wykonany. Podniósł także, iż nie był i nie jest dłużnikiem zajętej wierzytelności, o którym mowa w postanowieniu Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K., stanowiącym podstawę prawną egzekwowanego obowiązku. Wskazał na brak stosunku prawnego łączącego P. i G. S.S.A. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. W zażaleniu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania, podtrzymując argumentację przedstawioną w skardze na czynność egzekucyjną. Skarżący podkreślił, że organ egzekucyjny nie dopełnił jednoczesnego, wraz z dokonaniem zajęcia jego rachunku bankowego, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Powołanym na wstępie postanowieniem Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lipca 2006 r. W uzasadnieniu stwierdził, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne, przewidzianej w art. 54 u.p.e.a., można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można zatem podnosić zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia. Skarga ta nie może zatem dotyczyć okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. Z tych względów Minister Finansów za prawidłowe uznał stanowisko organu pierwszej instancji, że podnoszone przez Skarżącego kwestie wykonania obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K., błędu co do osoby zobowiązanego, braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. zgłoszone zostały przez Skarżącego jako zarzuty, o których mowa w art. 33 pkt 1, 3, 4, 7 i 10 u.p.e.a. i nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 54 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają więc wyłącznie argumenty Skarżącego odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny na podstawie art. 80 u.p.e.a. Wskazał ponadto, że postanowienie z dnia [...] września 2004 r. w sprawie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez Skarżącego organowi egzekucyjnemu, stanowiące podstawę do wystawienia ww. tytułu wykonawczego było przedmiotem odrębnego postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] października 2004 r. utrzymującym w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 22 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/GI 1813/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Skarżącego na ww. ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. Minister Finansów zauważył, że organ egzekucyjny prawidłowo zastosował, zgodnie z art. 7 u.p.e.a., środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a) tej ustawy, tj. egzekucję z rachunków bankowych. Czynności egzekucyjne mające na celu zastosowanie tego środka egzekucyjnego dokonano na podstawie art. 80 u.p.e.a. Podzielił przy tym stanowisko organu pierwszej instancji, że skutki zajęcia wywołuje doręczenie bankowi zawiadomienia o zajęciu i czynność ta może być uznana za czynność egzekucyjną zmierzającą do zastosowania środka egzekucyjnego, tj. egzekucji z rachunku bankowego. Natomiast odpis zawiadomienia wysłanego do zobowiązanego ma na celu poinformowanie go o dokonanej czynności egzekucyjnej i zagwarantowanie mu możliwości zaskarżenia tej czynności do organu nadzoru nad egzekucją administracyjną oraz pouczenie, że nie wolno mu dokonywać wypłat zajętej kwoty z rachunku bez zgody organu egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego, że organ egzekucyjny nie dopełnił jednoczesnego, wraz z dokonaniem zajęcia rachunku bankowego, zawiadomienia go o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, Minister Finansów stwierdził, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Z materiałów zgromadzonych w sprawie wynika bowiem, iż zawiadomienie wysłane zostało do dłużnika zajętej wierzytelności w tym samym dniu, w którym wysłany został odpis tego zawiadomienia do Zobowiązanego tj. w dniu [...] lutego 2006 r., zaś doręczone zostały obu podmiotom w dniu [...] lutego 2006 r. Niezależnie od powyższego Minister Finansów uznał jako zasadny zarzut Skarżącego odnoszący się do błędnego wskazania w zawiadomieniu z [...] lutego 2006 r. numeru tytułu wykonawczego. Stwierdził jednak, że nieprawidłowość ta nie wywiera istotnego wpływu na prawidłowy przebieg dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych, zaś błąd dotyczący mylnego numeru tytułu wykonawczego ma charakter oczywistej omyłki. Nie jest to jednakże przesłanka określona w art. 59 § 1 u.p.e.a., uzasadniająca umorzenie postępowania egzekucyjnego, na co wskazuje Zobowiązany. Odnosząc się do kwestii rozbieżności pomiędzy kwotą należności głównej widniejącą w tytule wykonawczym, a kwotą określoną w zawiadomieniu z dnia [...] lutego 2006 r. o zajęciu rachunku bankowego organ odwoławczy wyjaśnił, iż z materiałów zgromadzonych w sprawie wynika, iż wysokość należności dochodzonych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] została ograniczona do kwoty wskazanej przez wierzyciela w piśmie z dnia [...] stycznia 2006 r. Zatem organ egzekucyjny przystępując w dniu [...] lutego 2006 r. do czynności egzekucyjnej uwzględnił wniosek wierzyciela i wskazał w zawiadomieniu o zajęciu aktualną wysokość należności objętej tym tytułem wykonawczym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o umorzenie postępowania. W jej uzasadnieniu podtrzymał zarzuty zgłoszone w toku postępowania a dotyczące wystawienia tytułu wykonawczego i dokonania czynności egzekucyjnej w czasie, gdy sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz Naczelny Sąd Administracyjny oraz braku upomnienia przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. Zdaniem Skarżącego złożona w trybie art. 54 u.p.e.a. skarga dotyczyła prawidłowości i zgodności z prawem dokonanych przez organ egzekucyjny czynności i zawierała zarzuty formalnoprawne dotyczące czynności egzekucyjnych w niniejszej sprawie w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z rachunku bankowego Skarżącego. Skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 80 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego dokonane jest z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego i odpis zawiadomienia skierowanego do banku. W niniejszej sprawie zajęcie w banku zostało dokonane [...] lutego 2006 r., zaś Skarżącemu zostało one doręczone dopiero [...] lutego 2006 r. (a więc nie jednocześnie), co stanowi naruszenie powoływanego przepisu. Podniósł również, że w świetle art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Skarżący podniósł także, że w niniejszej sprawie tytuł wykonawczy został wystawiony [...] grudnia 2004 r., a więc jeszcze na kilka miesięcy przed wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 22 lipca 2005 r. wyroku oddalającego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] października 2004 r. w sprawie określenia wysokości kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności. W ocenie Skarżącego stanowi to naruszenie art. 15 u.p.e.a. Wskazując na szczególną pozycję w sferze współzawodnictwa sportowego i systemu licencyjnego Skarżący podniósł, że nie można do niego odnosić pojęcia "dłużnik zajętej wierzytelności" w rozumieniu art. 1a) ust. 3 u.p.e.a. Zgodnie bowiem z przepisami ww. ustawy dłużnikiem zajętej wierzytelności jest dłużnik zobowiązanego, jak również bank, pracodawca, podmiot prowadzący działalność maklerską, trasat oraz inne podmioty realizujące, na wezwanie organu egzekucyjnego, zajęcie wierzytelności lub innego prawa majątkowego zobowiązanego. Skarżący wskazał ponadto, że nie był w przeszłości i nie jest obecnie dłużnikiem zobowiązanego klubu – G. S.S.A. Nie istnieje także żadna umowa pomiędzy nim a ww. klubem, z której treści wynikałoby zobowiązanie do przekazania na rzecz tego klubu jakichkolwiek sum pieniężnych. Brak jest więc stosunku prawnego łączącego Skarżącego i G. S.S.A., na mocy którego po stronie k. klubu powstałoby roszczenie o wypłatę jakichkolwiek sum pieniężnych z tytułu rozgrywek ligowych. Wobec czego do Skarżącego nie można odnosić wprost pojęcia "dłużnik" zajętej wierzytelności i przenosić tym samym na niego jakiejkolwiek odpowiedzialności za realizację zajęć wierzytelności kierowanych w prowadzonym przeciwko k. klubowi postępowaniu egzekucyjnym. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia. W tym miejscu wskazać należy, że rola sądu administracyjnego sprowadza się do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw poprzez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Ponieważ Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracyjnej pod względem zgodności z prawem, nie jest on uprawniony do rozpoznania wniosku Skarżącego o zmianę aktów prawnych wydanych przez organy administracji, czy też o umorzenie postępowania w sprawie. Kontrola działalności administracji obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i nie naruszył zasad uznawania określonych faktów za udowodnione. Z tego też względu za bezzasadne należy uznać żądanie Skarżącej dotyczące umorzenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazać przede wszystkim trzeba, że zgodnie z art. 54 u.p.e.a. w ramach skargi na czynności egzekucyjne, której zasadność była przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można zatem podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Skarga ta nie może zatem dotyczyć okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. W postępowaniu wszczętym skargą z dnia [...] marca 2006 r. na czynności egzekucyjne ocenie podlegać mogły więc wyłącznie argumenty strony skarżącej odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny na podstawie art. 80 u.p.e.a. Z tego też względu organy nadzoru związane przedmiotowym zakresem sprawy nie mogły wypowiedzieć się co do zarzutów dotyczących wykonania obowiązku, czy też błędu co do osoby zobowiązanego, braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Argumentacja w tym zakresie była przedmiotem zgłoszonych w dniu [...] lutego 2006 r. zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z tych samych względów również Sąd nie mógł wypowiedzieć się co do argumentacji Skarżącego zawartych w skardze w tym zakresie. W skardze z dnia [...] marca 2006 r. Skarżący podnosił zasadniczo trzy zarzuty dotyczące czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Pierwszy z nich dotyczył naruszenia art. 80 u.p.e.a., poprzez brak jednoczesnego doręczenia zawiadomienia z dnia [...] lutego 2006 r. o zajęciu rachunku bankowego zobowiązanemu i dłużnikowi zajętej wierzytelności (bankowi). Drugi z zarzutów dotyczył błędnego wskazania w tym zawiadomieniu numeru tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2004 r. Trzeci zarzut odnosił się do kwestii rozbieżności pomiędzy kwotą należności głównej, na którą opiewał tytuł wykonawczy, a kwotą należności głównej określoną w zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego. Odnosząc się do powyższych zarzutów Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 80 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Zgodnie więc z tym przepisem organ egzekucyjny jest zobowiązany do zawiadomienia zobowiązanego o zajęciu jego rachunku bankowego. W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zawarto szczególnych rozwiązań dotyczących doręczania pism, w tym również doręczania dokumentów wskazanych w art. 80 u.p.e.a. W związku z tym, zgodnie z art. 18 u.p.e.a. zagadnienie to jest unormowane w przepisach działu I rozdziału 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zawarta tam regulacja nie gwarantuje, że zobowiązany, w stosunku do którego prowadzona jest egzekucja z rachunku bankowego, będzie w tym samym czasie co bank, prowadzący ten rachunek, poinformowany o fakcie przystąpienia organu egzekucyjnego do czynności egzekucyjnych. Reguły doręczania pism podają art. 39-49 k.p.a. Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny doręczał dokumenty wskazane w art. 80 u.p.e.a. za pokwitowaniem przez pocztę. Jak wynika bowiem z akt sprawy organ egzekucyjny zawiadomienie z dnia [...] lutego 2006 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego przesłał bankowi za pośrednictwem poczty w dniu [...] lutego 2006 r., co wynika ze stempla urzędu nadawczego widniejącego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W tym samym dniu tj. [...] lutego 2006 r. organ przesłał Skarżącemu odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego, co wynika ze stempla urzędu nadawczego widniejącego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki adresowanej do strony Skarżącej. Zgodnie z przedmiotowymi zwrotnymi potwierdzeniami odbioru, zarówno bankowi jak i zobowiązanemu powyższe dokumenty doręczono w dniu [...] lutego 2006 r. Organ egzekucyjny wykonał zatem wszystkie ciążące na nim obowiązki, o których mowa w art. 80 u.p.e.a. Ponadto zobowiązany został zawiadomiony o zajęciu jego rachunku bankowego w tym samym dniu, w którym to zajęcie nastąpiło. Wskazać bowiem należy, że data "[...] lutego 2006 r.", którą opatrzone jest zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, jest datą sporządzenia tego dokumentu, a nie datą dokonania zajęcia. Zgodnie z art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. W związku więc z doręczeniem bankowi zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego w dniu [...] lutego 2006 r. – zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego zostało dokonane w tym dniu, a nie jak twierdzi strona skarżąca w dniu [...] lutego 2006 r. Wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło natomiast w dniu [...] lutego 2006 r., tj. w dniu doręczenia Skarżącemu odpisu tytułu wykonawczego. Zgodnie bowiem z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Przepis ten wskazuje, że normodawca uwzględnił, iż doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, może nastąpić w innym czasie niż doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, a więc także, że doręczenie bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego może nastąpić w innym czasie niż doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego i zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, o którym mowa w art. 80 u.p.e.a. Daty tych doręczeń mają wpływ na ustalenie chwili wszczęcia egzekucji administracyjnej. W przedmiotowym zawiadomieniu z dnia [...] lutego 2006 r. o zajęciu rachunku bankowego prawidłowo także określono kwotę należności głównej egzekwowanej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2004 r. Organ egzekucyjny dokonując zajęcia rachunku bankowego był bowiem obowiązany uwzględnić wniosek z dnia [...] stycznia 2006 r. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K., będącego wierzycielem w niniejszej sprawie, o ograniczenie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] obejmującego wierzytelność w kwocie [...] zł do kwoty [...] zł, w związku ze zmianą stanu zaległości. Z uwagi na niezaokrąglenie przez wierzyciela wskazanej do wyegzekwowania należności do pełnych dziesiątek groszy, organ egzekucyjny w zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego, stosownie do dyspozycji art. 27a § 1, § 3 i § 4 u.p.e.a. dokonał zaokrąglenia tej należności do pełnych dziesiątek groszy i określił należność główną w kwocie [...] zł. Natomiast kwota [...] zł to łączna kwota do przekazania z rachunku bankowego obejmująca egzekwowaną należność główną oraz koszty egzekucyjne należne organowi egzekucyjnemu. Odnosząc się do zarzutu błędnego wskazania w zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego numeru tytułu wykonawczego, wskazać należy, że z akt sprawy w istocie wynika, że w zawiadomieniu błędnie wpisano numer tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2004 r. Zamiast nr "[...]" wpisano bowiem nr "[...]". Jak jednak słusznie wskazały organy, biorąc pod uwagę akta niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż błąd ten ma charakter oczywistej omyłki i zaistnienie tej nieprawidłowości nie wywarło istotnego wpływu na prawidłowy przebieg dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Okoliczność ta nie mogła skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Nie stanowi ona bowiem przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 u.p.e.a.). Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy nadzoru prawidłowo uznały, że wniesiona przez Skarżącego skarga na czynności egzekucyjne podlegała oddaleniu. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.