I SA/Wa 1319/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na pismo Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie użytkowania sprzętu komputerowego postanawia: odrzucić skargę A. J. pismem z dnia 27 lipca 2007 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie użytkowania sprzętu komputerowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o odrzucenie skargi, a w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku o oddalenie przedmiotowej skargi. W ocenie organu odrzucenie skargi uzasadnione jest brakiem jurysdykcji sądu administracyjnego . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 zd. 1 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie zaś z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Treść skargi wskazuje, że przedmiotem żądań skarżącego jest roszczenie do samokształcenia w zakresie obsługi komputera i aplikacji komputerowych, wynikające z treści art. 102 ust. 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. 1997 r., Nr 90, poz. 557 ze zm., zwanej dalej "k.k.w."). Analizując przepisy określające właściwość sądów administracyjnych, nie sposób uznać, aby sprawa w przedmiocie uprawnienia osoby skazanej do użytkowania sprzętu komputerowego w zakładzie karnym podlegała kognicji sądów administracyjnych. W niniejszej sprawie – zgodnie z treścią art. 110a § 2 k.k.w. dyrektor zakładu karnego może zezwolić skazanemu na posiadanie w celi sprzętu audiowizualnego, komputerowego oraz innych przedmiotów jeżeli posiadanie tych przedmiotów nie narusza zasad porządku prawnego i bezpieczeństwa w zakładzie karnym. Natomiast podkreślić należy, iż zarówno wyrażenie zgody na użytkowanie sprzętu komputerowego, jak również jej brak, nie następuje w formie decyzji administracyjnej, w związku z tym nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych. W przedmiotowej sprawie skazany może jedynie składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie, a nadzór nad legalnością i prawidłowością wykonywania kary pozbawienia wolności sprawuje sędzia penitencjarny. Na marginesie należy dodać, iż zarzut skarżącego zawarty w skardze, co do uznania się przez sąd powszechny za niewłaściwy w niniejszej sprawie jest niesłuszny. Pismo sędziego penitencjarnego z dnia [...] czerwca 2007 r., sygn. [...], w którym mowa o braku podstaw do merytorycznego ustosunkowania się co do wniosku skarżącego, nie może zostać uznane za postanowienie, w którym sąd ten uznał się za niewłaściwy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy postanowił jak w sentencji.