II GZ 126/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 321/06 w zakresie odrzucenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 321/06 oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 grudnia 2005 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 321/06 oddalił skargę D. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 grudnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2006 r. WSA w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną od powyższego wyroku, którą D. P. sporządziła osobiście. Następnie skarżąca wniosła sporządzone osobiście zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 27 września 2006 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy, które stało się prawomocne. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 2 marca 2006 r. D. P. w dniu 5 lutego 2007 r. ponownie wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2007 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalił powyższy wniosek uznając, że jest niedopuszczalny z uwagi na fakt, że został złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowowadministracyjnego w sprawie. Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 2 marca 2007 r. wraz ze stosownym pouczeniem o terminie i możliwościach odwołania od orzeczenia. W piśmie z dnia 4 marca 2007 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 6 marca 2007 r. i skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. P. wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza z dnia 21 lutego 2007 r. Skarżąca zażądała przesłania wszystkich pism "złożonych w sprawie" do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2007 r. odrzucił sprzeciw skarżącej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowienie referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2006 r. zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 2 marca 2007 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, zaś siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 9 marca 2007 r. Skarżąca nadała sprzeciw w urzędzie pocztowym w dniu 6 marca 2007 r., jednak skierowała pismo do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zaś do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jako sądu właściwego rzeczowo w niniejszej sprawie. Sąd I instancji uznał, że skoro zaskarżone postanowienie wraz z prawidłowym pouczeniem zostało doręczone skarżącej w dniu 2 marca 2007 r., a sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przekazano w dniu 15 marca 2007 r., to sprzeciw był spóźniony i podlegał odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz podniosła, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i nie posiada możliwości uiszczenia zaległości powstałych na skutek nieopłacenia składek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z treścią art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień wydawanych przez referendarzy sądowych w sprawach z wniosków o przyznanie prawa pomocy przysługuje sprzeciw, który należy wnieść do właściwego sądu, w którym toczy się postępowanie, w terminie siedmiu dni licząc od dnia ich doręczenia stronie. Zaś § 2 wskazuje, że sprzeciw wniesiony po terminie Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Jak słusznie zaznaczył Sąd I instancji dokonując analizy materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, skarżąca nadała sprzeciw w urzędzie pocztowym w terminie (tj. 6 marca 2007 r., ustawowy termin upływał w dniu 9 marca 2007 r.), jednakże skierowała przesyłkę do niewłaściwego rzeczowo Sądu – Naczelnego Sądu Administracyjnego. W przypadku wniesienia sprzeciwu do niewłaściwego sądu decyduje data przekazania sprzeciwu właściwemu sądowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 1718/06). Na marginesie należy zauważyć, że skarżąca została prawidłowo poinformowana o możliwości zaskarżenia postanowienia oddalającego jej wniosek o przyznanie prawa pomocy. W pouczeniu, które otrzymała wraz z odpisem postanowienia w dniu 2 marca 2007 r. (karta 76 akt sądowych), znajdowała się informacja o możliwości zaskarżenia orzeczenia ze wskazaniem Sądu, do którego należało złożyć sprzeciw, a także o terminie do jego wniesienia. Datą wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie jest dzień, w którym przesyłkę tą przekazano właściwemu sądowi, a więc 15 marca 2007 r. Oznacza to, że sprzeciw został wniesiony po terminie zakreślonym w art. 259 § 1 p.p.s.a. Z tych względów podlegał on odrzuceniu przez Sąd I instancji na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a . Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a.