I OZ 78/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1184/07 o odmowie dokonania wykładni postanowienia tego Sądu z dnia 28 sierpnia 2007 r. w sprawie ze skargi Z.T. na rozkaz personalny Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r., nr [...] w przedmiocie wydalenia i zwolnienia ze służby postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Z. T. dokonania wykładni postanowienia tego Sądu z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1184/07, którym odrzucono skargę strony na rozkaz personalny Ministra Spraw Wewnętrznych. Uzasadniając odmowę dokonania wykładni Sąd wskazał, iż skarżący w swoim wniosku podniósł, że jakkolwiek zgadza się z tym, że skarga podlegała odrzuceniu, lecz z innego powodu niż podano w uzasadnieniu, to jej uzasadnienie jest niejasne i niejednoznaczne, utrudnia ustalenie sensu orzeczenia i jest różnie interpretowane podczas rozpatrywania innych spraw. Skarżący domagał się wyjaśnienia następujących wątpliwości: – Jeżeli wyrok (art. 132 p.p.s.a.) nie jest postanowieniem (art. 160 p.p.s.a.) to, dlaczego - według Sądu - poinformowanie (brak takiego sformułowania prawnego w p.p.s.a., Kpa) jest doręczeniem (art. 109 § 1 Kpa, art. 53 § 1 p.p.s.a.)? – Na jakiej podstawie Sąd ustalił, że "doręczenie" z dnia 8 stycznia 1987 r. dotyczyło rozkazu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...], skoro w "doręczeniu" (oświadczeniu z dnia 8 stycznia 1987 r.) jest mowa o zwolnieniu ze służby z dniem [...] grudnia 1986 r. bez podawania numeru rozkazu i jakichkolwiek innych okoliczności, a rozkaz Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] grudnia 1986 r. zwalnia skarżącego z dniem [...] stycznia 1987 r.? – Czy stwierdzenie Sądu należy rozumieć w ten sposób, że na dzień wydania zaskarżonego rozkazu personalnego niedopuszczalne były tylko skargi na decyzje dyscyplinarne, natomiast dopuszczalne były skargi na decyzje o zwolnieniu? – W konsekwencji, czy postanowienie dotyczy decyzji dyscyplinarnej czy decyzji o zwolnieniu, ponieważ rozkaz o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby i rozkaz o zwolnieniu ze służby, chociaż są wyrażone w jednym akcie, nie są tożsame w tym sensie, że są wydawane na różnych podstawach prawnych i mają odrębny byt prawny? Wojewódzki Sąd Administracyjny, odmawiając dokonania wykładni uznał, iż w niniejszej sprawie treść postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1184/07 nie nasuwa wątpliwości zarówno co do jego sentencji, jak i uzasadnienia, których treść jest sformułowana w sposób jasny i zrozumiały. Nie budzą też wątpliwości powołane w uzasadnieniu motywy, przedmiot rozstrzygnięcia oraz jego podstawa prawna. Natomiast wnioski skarżącego zawarte w jego piśmie z dnia 25 listopada 2011 r. stanowią w istocie próbę podjęcia polemiki z uzasadnieniem postanowienia i z tej przyczyny nie stanowią podstawy do zastosowania art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z. T., nie zarzucając Sądowi naruszenia prawa i oświadczając, że nie domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia ani jego zmiany. W uzasadnieniu zażalenia podniósł między innymi, iż Sąd nie wyjaśnił jego wątpliwości co do tożsamości pojęć "doręczenia" i "powiadomienia" oraz odniósł się do kwestii powagi rzeczy osądzonej w odniesieniu do orzeczeń odrzucających środki prawne, czyli nie rozstrzygających sprawy co do meritum. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy P.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Oznacza to, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zamykacze 2006, str. 345). Natomiast wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Przepis ten, na podstawie art. 166 tej ustawy ma zastosowanie także do postanowień. W przedmiotowej sprawie Z. T. zażądał w istocie dokonania wykładni pojęć użytych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu postanowienia z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1184/07. Jednakże podkreślenia wymaga, iż konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi jedynie wówczas, gdy jest ono sformułowane w sposób niejasny, budzi wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia lub treści motywów. W odniesieniu do przedmiotowego postanowienia sytuacja taka nie zachodzi, gdyż pojęcia oraz sformułowania użyte w tym orzeczeniu są jasne i nie budzą, w ocenie Sądu odwoławczego, wątpliwości, a zatem nie zachodzą przesłanki dla dokonania wykładni orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, odrzucając skargę strony wskazał wyraźnie jakie były motywy i podstawy takiego rozstrzygnięcia, a podnoszone przez skarżącego we wniosku oraz w zażaleniu zarzuty zmierzają do polemizowania ze stanowiskiem jakie Sąd I instancji wyraził w postanowieniu odrzucającym skargę. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 ustawy P.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Uwzględnienie wniosku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (post. NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 1011/77, Legalis). Pogląd ten podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. W sprawie tej nie pozostawia wątpliwości, iż w sentencji postanowienia z dnia 28 sierpnia 2007 r. zawarto orzeczenie o odrzuceniu skargi strony, zaś treść uzasadnienia zawiera zarówno podstawę prawną jak i faktyczną wydanego rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie odpowiada w tym zakresie wymaganiom z art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. oraz nie wzbudza wątpliwości co do treści orzeczenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.