II SA/Rz 212/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Jolanta Ewa Wojtyna Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ NSA Ryszard Bryk Protokolant: sekr. Sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 4 września 2007 r. sprawy ze skargi L. E. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] i orzekł o zameldowaniu A. O. na pobyt czasowy ponad 2 miesiące w lokalu w K. przy ul. S. [...]. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że odwołanie B. C. należało uwzględnić, gdyż decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem prawa. W szczególności organ wskazał, że Prezydent Miasta nie mógł odmówić zameldowania A. O. z tego powodu, że zgody na takie zameldowanie nie wyraziła L. E. współwłaścicielka lokalu przy ul. S. [...] w K. Brak zgody nie może być podstawą do odmowy zameldowania, gdyż zameldowanie nie rozstrzyga o uprawnieniach do lokalu, a jest tylko potwierdzeniem faktu przebywania określonych osób w oznaczonym miejscu z zamiarem przebywania na stałe lub czasowo. Zdaniem organu odwoławczego takie konsekwencje wypływają z treści art. 10 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 87, z 2001 r., poz. 960 ze zm./. Faktu tego nie zmienia wskazany w art. 9 ust. 2a tej ustawy wymóg potwierdzenia przebywania osoby w miejscu, w którym zamierza się meldować przez osobę, która ma tytuł prawny do lokalu. Z tych powodów decyzja Prezydenta Miasta odmawiająca meldunku i wskazująca jako główną przeszkodę brak zgody współwłaścicielki lokalu na zameldowanie nie mogła utrzymać się w obrocie prawnym. Zatem to przesądziło o uwzględnieniu odwołania. Z decyzją Wojewody nie zgodziła się L. E. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzuciła skarżonej decyzji rażące naruszenie praw współwłaścicieli. Zdaniem skarżącej decyzja Wojewody jest błędna, gdyż do zameldowania niezbędna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Taki wniosek wypływa z uzasadnienia powołanego przez organ odwoławczy wyroku SN z dnia 8 października 2002 r., sygn. akt III RN 183/01, OSNP 2003/20/477 oraz z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. /Dz.U. nr 78, z 2002 r., poz. 776/. Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej zmianę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu decyzji. Pismem z dnia 2 sierpnia 2007 r. /data wpływu 9 sierpień 2007 r./ skarżąca uzupełniła skargę o kserokopię wyroku SN z dnia 8.10.2002 r. wraz z uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sądy rozpoznając skargi nie są związane zarzutami, podstawą prawną ani wnioskami formułowanymi przez strony. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie Sąd podziela zarzut skargi wskazujący na naruszenie przepisów prawa związanych z zameldowaniem osoby na pobyt czasowy. Z tego więc powodu Sąd skargę uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję jako nieodpowiadającą prawu. Zgodzić należy się z poglądem Wojewody wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ewidencja ludności ma charakter porządkowy, a to oznacza, że zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień do lokalu. Konsekwencją takiego stanowiska jest stwierdzenie, że dla zameldowania osoby w lokalu przesądzające jest jej przebywanie w tym miejscu. Zatem stwierdzenie faktu przebywania w lokalu powinno być podstawowym kryterium rozstrzygającym o zameldowaniu. W istocie takie sens niosą z sobą przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych regulujących problematykę zameldowania. Jednak stanowisko takie jest poprawne i właściwe z punktu widzenia osoby, która ma być zameldowana. Oznacza to, że od osoby meldującej się nie można wymagać, by ta legitymowała się prawem do lokalu. Dla niej wystarczającym i zarazem koniecznym warunkiem jest przebywanie w lokalu z określonym zamiarem. Ten aspekt sprawy rozstrzygał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. uznający art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych za niekonstytucyjny. Stwierdzenie takiego stanu prawnego nie oznacza, że zameldowanie osoby fizycznej na pobyt stały lub czasowy wymaga tylko ustalenia czy mający zameldować się przebywa w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Przepisy prawa określają wymogi jakie trzeba spełnić aby można było skutecznie zameldować osobę fizyczną w lokalu. Art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, że zameldowanie może nastąpić tylko w sytuacji, gdy osoba wnioskująca o zameldowanie przedstawi potwierdzenie pobytu w lokalu dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu. Przyjęcie takiego rozwiązania jest oczywiste, gdyż zameldować można osobę w lokalu, którego właściciel wyraża na to zgodę. Zdaniem Sądu odmienna sytuacja jest niemożliwa i niedopuszczalna, gdyż zameldowanie pomimo tylko porządkowanego charakteru musi szanować porządek prawny, a ten jednoznacznie stanowi, że nie można podejmować działań przeciw woli właściciela, gdyż byłoby to działanie naruszające prawo własności. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje stwierdzenie, że skarżąca jest współwłaścicielem budynku, w którym ma nastąpić zameldowanie oraz to że jest to współwłasność w częściach ułamkowych. Z tych ustaleń wynika, że zameldowanie w lokalu przy ul. S. [...] w K. kogokolwiek wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli. W przypadku braku zgody organy meldunkowe nie mogą dokonać czynności zameldowania, zatem i postępowanie w takim zakresie jest niedopuszczalne. Brak zgody wszystkich współwłaścicieli jest zagadnieniem prejudycjalnym dla zameldowania i może być rozstrzygnięty we właściwym postępowanie przed sądem powszechnym. Konkludując stwierdzić należy, że dla zameldowania na pobyt stały lub czasowy trwający dłużej niż okres wskazany w art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych /tj. Dz.U. nr 139, z 2006 r., poz. 993 warunkiem sine qua non jest potwierdzenie faktu przebywania osoby meldowanej w lokalu przez podmiot będący jego właścicielem lub mający do niego inny tytuł prawny. Dokonanie zameldowania bez takiego potwierdzenia naruszałoby prawo własności, zatem godziłoby w sposób nieuprawniony w to prawo, a czyn taki naruszałby art. 21 Konstytucji RP. Mając na uwadze powyższe i treść art. 145 § 1 pkt a) p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.