I SA/Sz 446/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) Protokolant Anna Kalisiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2007 r. sprawy ze skargi Spółki z o. o. "A" z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003r. i 2004r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Spółka z o.o. "A" z siedzibą w M. złożyła 8 września 2003 r. korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2003 r., wykazując brak jakichkolwiek przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że składając pierwotnie deklarację dokonała błędnej kwalifikacji posiadanych składników majątkowych przyjmując, że stanowią one podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2003 r. Jednocześnie 15 września 2003 r. Spółka wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie [...] zł, powołując się na okoliczności wskazane w uzasadnieniu do korekty deklaracji podatkowej. Natomiast w dniu 19 stycznia 2004 r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2004 r., w której wykazała do zapłaty podatek w wysokości [...] zł z tytułu budowli położonych na terenie miasta B. – kanalizacji teletechnicznej N. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 21 § 3 i art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 926 ze zm.), art. 2 ust.1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 9, art. 6 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz § 1 pkt 6 uchwały Nr III/18/2002 Rady Miasta B z 4 grudnia 2002 r. w sprawie podatku od nieruchomości ( Dz. Urz. A. B. Nr 91, poz. 1964), Prezydent Miasta B. określił Spółce z o.o. "A" z siedzibą w S. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2003 rok w kwocie [...] zł oraz za 2004 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że kabel światłowodowy jest elementem sieci telekomunikacyjnej, która stanowi budowlę w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ ten odwołał się do definicji sieci telekomunikacyjnej zawartej w art. 2 pkt 23 ustawy z 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73 poz. 852 ze zm.) oraz do art. 2 pkt 11 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, gdzie wskazano, że przez sieci uzbrojenia terenu rozumie się wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, a także wskazał na definicję budowli określoną w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, organ stwierdził, że wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości nie został uwzględniony z tego powodu, iż w odniesieniu do podatnika nie wystąpiła żadna przesłanka warunkująca powstanie nadpłaty, a w szczególności nie miało miejsca uiszczenie podatku w wysokości wyższej od należnej. Uzasadniając decyzję w zakresie określenia zobowiązania podatkowego za 2004 r., organ ten stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na określenie zobowiązania za ten rok, gdyż podatnik zadeklarował to zobowiązanie w niewłaściwej wysokości. W odwołaniu od tej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 2 i art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i tym samym, naruszenie przepisów art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie zgadzając się z podjętym przez organ rozstrzygnięciem, w uzasadnieniu odwołania Spółka wskazała, że nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym, ani użytkownikiem wieczystym żadnej nieruchomości jak też żadnego obiektu budowlanego na terenie miasta B, z wyjątkiem kanalizacji teletechnicznej, od której opłaca podatek od nieruchomości. Dalej, Spółka wskazała, że jest w posiadaniu kabla światłowodowego podwieszonego w 100 % na słupach energetycznych wysokiego napięcia, będących przedmiotem własności Spółki "C" S.A., które to słupy stanowią budowle. Powołując się na przepis art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Spółka podniosła, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest więc, właściciel tych słupów stanowiących budowle i nie może być nim, jak wskazano, właściciel urządzenia takiego jak przewód telekomunikacyjny (kabel światłowodowy ), podwieszonego na tychże słupach. Urządzeń takich nie można, według Spółki, zakwalifikować do budowli w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego; stanowią one jedynie urządzenie techniczne niebędące budowlą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się na przepis art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 2 pkt 23 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Przywołując przepis art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wyjaśnienie pojęcia budowla zawarte w przepisie art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który to przepis znajduje zastosowanie na mocy art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ odwoławczy stwierdził, że skoro przepisy prawa budowlanego nakazują kwalifikować, jako budowlę, każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, tj. między innymi sieci uzbrojenia terenu, to cała sieć telekomunikacyjna będąca własnością podatnika stanowi budowlę w rozumieniu prawa budowlanego. Podwieszenie trakcji światłowodowej na trakcji elektrycznej jest tylko technicznym rozwiązaniem poprowadzenia przewodów światłowodowych pomiędzy określonymi zakończeniami sieci telekomunikacyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło, że argumentacja prezentowana przez podatnika nie uwzględnia faktu, że światłowód podwieszony na trakcji energetycznej jest jednym z elementów sieci telekomunikacyjnej i nie może być postrzegany w oderwaniu od całości tej sieci. Powołując się na przepis art. 2 pkt 23 ustawy z 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.) organ ten dodał, że sieci telekomunikacyjne stanowią zarówno urządzenia telekomunikacyjne, jak i linie telekomunikacyjne zestawione i połączone w sposób umożliwiający przekaz sygnałów pomiędzy określonymi zakończeniami sieci za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną. Wykazując, że sieć telekomunikacyjna będąca przedmiotem własności podatnika jest siecią techniczną, a więc budowlą, w rozumieniu prawa budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, wydanie orzeczenia określającego podatek od nieruchomości za 2003 r. i 2004 r., zgodnie z wnioskiem Spółki, oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie, Spółka zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 166 § 1 i 2 oraz art. 207 § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) poprzez bezprawne połączenie w jednym postępowaniu dwóch różnych spraw podatkowych, niewydanie postanowienia w tym przedmiocie i poprzez wydanie jednej decyzji w tych sprawach, przepisów art. 121, 123 i 129 tejże ustawy poprzez uniemożliwienie czynnego udziału strony w postępowaniu i niewydanie postanowienia o połączeniu postanowień, przepisów art. 2 i 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm. ) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, z naruszeniem przepisów art. 122, 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przepisów art. 210 § 1 pkt 3 i 6 oraz art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niedostateczne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji. Spółka wskazała w uzasadnieniu skargi na bezprawne połączenie w jednym postępowaniu dwóch różnych spraw podatkowych bez wydania postanowienia w tej mierze, co pozbawiło stronę możliwości złożenia zażalenia na to postanowienie i kwestionowania istnienia przesłanek do połączenia, określonych w art. 166 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Dalej skarżąca podniosła, że nie jest na terenie Miasta B ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym, ani użytkownikiem wieczystym żadnej nieruchomości, ani żadnego obiektu budowlanego, poza odcinkiem kanalizacji teletechnicznej 0,09 kmb. Poza tym Spółka jest w posiadaniu kabla światłowodowego, który nie jest ani nieruchomością, ani obiektem budowlanym. Powołując się na przepis art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Spółka wskazała, że nie spełnia żadnej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek, i stwierdziła, że nie jest podatnikiem podatku pod nieruchomości na terenie Miasta B (poza ww. odcinkiem kanalizacji teletechnicznej). Dalej, Spółka, powołując się na wyrażoną w przepisie art. 3 pkt 1 ustawy –Prawo budowlane definicję pojęcia obiektu budowlanego, zgodnie z którą przez obiekt budowlany należy rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury, po uprzedniej szczegółowej analizie znaczenia wskazanych pojęć, wskazała, że skoro samo urządzenie (kabel), czy zespół urządzeń (instalacja) nie jest obiektem budowlanym, to nie może być przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Spółka podkreśliła, że użytego w przepisie art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, zawierającego definicję budowli, zwrotu "sieci techniczne" nie można odnosić do jakichkolwiek sieci technicznych, ale tylko i wyłącznie do sieci technicznych w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane. Według Spółki, przenoszenie pojęcia "sieć telekomunikacyjna", w rozumieniu ustawy z 21 lipca 2000r. – Prawo telekomunikacyjne, na grunt ustawy – Prawo budowlane i, w konsekwencji, na grunt ustawy podatkowej oraz utożsamianie pojęcia "sieć techniczna" z pojęciem "sieć telekomunikacyjna", nie znajduje podstaw w żadnym przepisie obowiązującego prawa. Zakres zastosowania i cele ustawy Prawo telekomunikacyjne są określone w tejże ustawie i z przepisów to określających nie wynika, jak wskazano w uzasadnieniu skargi, iżby ustawa ta miała służyć celom podatkowym. Niewskazanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisu, który nakazywałby w sposób rozszerzający interpretować przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez stosowanie w procesie jej wykładni przepisów innej ustawy, do której to ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odsyła, stanowi według Spółki, naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Spółka zarzuciła ponadto organowi pierwszej instancji, że odwołał się on bezpodstawnie do przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, które nie stanowią przepisów prawa budowlanego, do których odsyła ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka podkreśliła również, powołując się na art. 1 ww. ustawy, że zakres stosowania ww. ustawy nie obejmuje spraw podatkowych, a w szczególności wymiaru podatku od nieruchomości. Dodatkowo, Spółka powołała się w uzasadnieniu skargi na definicję "obiektu budowlanego" zawartą w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, zgodnie z którą: "przez obiekty budowlane rozumie się konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będących wynikiem prac budowlanych" i wskazała, że odnosząc tę definicję do stanu niniejszej sprawy można jedynie uznać, że posiadany przez Spółkę kabel stanowi element składowy obiektu budowlanego, czemu jednak Spółka zaprzeczyła. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia [...] r. o sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B z dnia [...] nr [...] w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r. Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Spółki, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] r. o sygn. akt [...] uchylił w całości zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w zaskarżonym wyroku dokonał błędnej wykładni pojęcia "budowla", które zostało zdefiniowane w art. 1a pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i przedstawił własną wykładnię tego pojęcia wskazując, że sieci techniczne (światłowody) mogą być przedmiotem opodatkowania (art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej i w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane, art. 3 pkt 3 i 9 ustawy Prawo budowlane) tylko jako budowla (część składowa) stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo jako część składową urządzenia budowlanego (art. 1 a ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane), ale nigdy samodzielnie. Także za nieuprawnione Sąd ten uznał powoływanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na definicję "sieci telekomunikacyjnej" zawartą w art. 2 pkt 23 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.), czy też definicję "sieci uzbrojenia terenu" zawartą w art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1983 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. Nr 100 z 2000 r., poz. 1086 ze zm.), albowiem nie są to – według Sądu – przepisy prawa podatkowego, a ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odsyła do tych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Przedmiotem zarzutu skargi jest m.in. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów art. 2 oraz art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. Nr 9 z 2002 r., poz. 84 ze zm.), które to przepisy były podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji. Przedstawiając własną interpretację tych przepisów w skardze, skarżąca Spółka wywodziła, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, a nie sieci światłowodowe, które nie są budowlą. Przedmiotem sporu w sprawie jest zatem pojęcie budowli, które zostało zdefiniowane w art. 1a pkt 2 wskazanej ustawy podatkowej, jako: "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem". Dokonując interpretacji ww. pojęcia "obiektu budowlanego" NSA w ww. wyroku z dnia [...] r. o sygn. akt [...] stwierdził, że art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wskazuje, że rozumieć przez nie należy m.in. budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, przy czym budowlą w rozumieniu w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe, wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemnie i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowlane, sportowe, cmentarne, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Według NSA, z regulacji tej wynika, że aby uznać budowlę za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości musi ona być: a) obiektem budowlanym (art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy in principio), a więc budowlą (art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane) stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, b) a także urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związanym z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 in fine ustawy). Odnosząc się do pojęcia budowli przyjętego na gruncie ustawy Prawo budowlane, NSA zauważył, że zaliczono do niej także "sieci techniczne", to jednak nie można tracić z pola widzenia, że są one budowlą w rozumieniu ustawy Prawo budowlane i obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy Prawo budowlane tylko wtedy, gdy stanowią całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Poza tym, muszą one spełniać kryterium własności lub posiadania samoistnego (art. 3 ust. 1 podatkowej w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy). Oznacza to, że kable sieci technicznych umiejscowione w ziemi lub na słupach albo przebiegające przez kanalizację techniczną są urządzeniami budowlanymi umożliwiającymi użytkowanie tych obiektów budowlanych (słupów kanalizacji technicznej), zgodnie z jego przeznaczeniem, wówczas gdy budowla stanowi przedmiot opodatkowania. Jeżeli natomiast takie kable stanowią jedynie instalacje lub inne urządzenia techniczne niezwiązane bezpośrednio z danym obiektem budowlanym i nie spełniają kryterium urządzenia budowlanego, wówczas nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że są częścią składową całości techniczno-użytkowej budowli. Tym samym, można skonstatować, stwierdził NSA, że sieci techniczne (światłowody) mogą być przedmiotem opodatkowania (art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej i w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane, art. 3 pkt 3 i 9 ustawy Prawo budowlane) tylko jako budowla (część składowa) stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo jako część składową urządzenia budowlanego (art. 1 a ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane), ale nigdy samodzielnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, będąc związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oraz mając na uwadze, że organy podatkowe w sprawie tej uznały kable światłowodowe za budowlę bez odniesienia się do tego, czy były one częścią składową budowli w postaci sieci technicznej stanowiącej z instalacjami i urządzeniami całość techniczno-użytkową i uznając, że przyjęcie przez organy podatkowe za budowlę światłowodów podwieszonych na trakcji energetycznej nie spełnia wymogów budowli, jak wynika to z wyżej powołanej wykładni przepisów prawa budowlanego, należało stwierdzić, że organy podatkowe dokonywały błędnej wykładni przepisów ustawy podatkowej, co miało wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, Sąd – na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zaskarżoną decyzję uchylił. O niewykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152 tej ustawy, zaś o kosztach postępowania, na podstawie art. 200 i 205 § 1 i 4 ustawy.