II OZ 1173/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 05 września 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 453/07 w przedmiocie wysokości zasądzonych kosztów postępowania (punkt 2 postanowienia) w sprawie ze skargi M. K. i R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. – B. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: uchylić punkt 2 zaskarżonego postanowienia i przekazać w tym zakresie sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach punktem 2 postanowienia z dnia 05 września 2007 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 453/07, rozpoznając wniosek pełnomocnika skarżących o zasądzenie na rzecz M. K. kwoty 1.420,00 złotych, na którą składają się wpis od skargi w kwocie 200 złotych oraz 1.000,00 złotych plus 220 złotych podatek VAT koszty zastępstwa procesowego wynikające z przedłożonej wraz z wnioskiem faktury VAT z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. – B. na rzecz M. K. kwotę 440,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji uzasadniając rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania podniósł, że nie uwzględnił on żądania pełnomocnika skarżących w pełnej wysokości z uwagi na treść art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), z których – w ocenie Sądu pierwszej instancji – wynika, że w niniejszej sprawie koszty podlegające zwrotowi tworzą wpis sądowy od wniesionej skargi w kwocie 200 złotych oraz wynagrodzenia radcy prawnego w kwocie 240,00 złotych. Od punktu 2 powyższego postanowienia działając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie wniósł pełnomocnik skarżących zarzucając mu, że wydane zostało z naruszeniem art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 200 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 i 2 oraz § 3 ust. 1, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu poprzez dokonanie wadliwej wykładni a w zasadzie brak jakiejkolwiek wykładni, a więc i brak właściwego zastosowania tego zespołu przepisów prawa. Ponadto nastąpiło także w praktyce dowolne ustalenie jakoby sprawa nie była zawiła, a nakład pracy pełnomocnika uwidoczniony zwłaszcza w skardze, był niewielki oraz z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonej części postanowienia dlaczego w rozpoznawanej sprawie rozstrzygając o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego Sąd nie zasądził sześciokrotności stawki minimalnej czyli kwoty 1.420,00 złotych. Mając na względzie powyższe zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie i zmianę punktu 2 zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie na rzecz skarżących całej kwoty udokumentowanej w piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 r. to jest kwoty 1.440,00 złotych bądź o uchylenie zaskarżonej części postanowienia i przekazanie w tej części sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik skarżący wniósł ponadto o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z unormowaniem art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. uzasadnienie postanowienia powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Przytoczenie, więc tylko przepisów prawnych lub powołanie się na ich literalne brzmienie nie jest wystarczające. W uzasadnieniu powinno się znaleźć ustalenie, jaka norma obowiązuje i jakie jest jej znaczenie, a więc uzasadnienie powinno zawierać interpretację przepisu w odniesieniu do określonej sprawy. Uzasadnienie powinna również uwidocznić operację logiczną, którą przeprowadził sąd stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. – B. na rzecz M. K. tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 440 złotych poprzestał na podaniu podstawy prawnej, która w jego ocenie uzasadniać ma wysokość zasądzonych kwot i arbitralnym stwierdzeniu, że tytułem kosztów wynagrodzenia radcy prawnego w sprawie niniejszej zasądza kwotę 240 złotych nie popierając tego stwierdzenia żadnymi argumentami. Przyjmując, że uzasadnienie orzeczenia sądowego stanowi odzwierciedlenie procesu stosowania prawa, który był udziałem sądu i doprowadził do ukształtowania treści decyzji stosowania prawa powinno ono uwidoczniać operację logiczną, którą przeprowadził sąd stosując określone normy prawne zaś w rozstrzyganej sprawie Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia dotyczącego kosztów postępowania, co nie tylko stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 166 p.p.s.a. ale i uniemożliwia dokonanie kontroli trafności rozstrzygnięcia dotyczącego kosztów postępowania. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut wydania punktu 2 zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 166 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela również zarzut wydania punktu 2 zaskarżonego postanowienia w wyniku błędnego zastosowania art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 200 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 i 2 oraz § 3 ust. 1, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji wskazuje bowiem na to, że mimo powołania w podstawie prawnej art. 205 § 2 p.p.s.a., art. 200 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 i 2 oraz § 3 ust. 1, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu przepisy te nie zostały prawidłowo zastosowane. Arbitralne przyjęcie kwoty wynagrodzenia radcy prawnego bez wyjaśnienia wpływu na jego wysokość rodzaju i stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy, jaki musiał być udziałem pełnomocnika skarżących w przyczynieniu się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy oraz odniesienie tych okoliczności do wysokości maksymalnej kwoty wynagrodzenia, które może być przyznane na gruncie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu nie pozwala uznać, że przepisy art. 205 § 2 p.p.s.a., art. 200 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 i 2 oraz § 3 ust. 1, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, zostały prawidłowo zastosowane. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji ustali, w jakim stopniu na wysokość wynagrodzenia, które w sprawie niniejszej należy zasądzić pełnomocnikowi skarżących, wpływa rodzaj i stopień zawiłości sprawy, nakład pracy, jaki musiał być udziałem pełnomocnika skarżących w przyczynieniu się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto Sąd pierwszej instancji uzasadniając rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania weźmie pod uwagę treść art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.