I SA/Sz 399/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2007 r. sprawy ze skargi B.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. o nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił podatniczce – B. F. wymiar podatku od nieruchomości za 2007 r. za budynki mieszkalne oraz budynki i grunty pozostałe na kwotę [...] zł oraz zaległość w tym podatku na kwotę [...]0 zł. W odwołaniu od tej decyzji B.F. wskazała na przeszkody, które uniemożliwiają jej dysponowanie posiadanymi nieruchomościami czy też wykorzystywanie ich w celu prowadzenia działalności gospodarczej, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako naruszającej ważny interes podatnika. Decyzją z dnia [...] r. o nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 2 i 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity - Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji, w której skonkretyzowano obowiązek podatkowy spoczywający na B. F. jest prawidłowa, w związku z czym brak podstaw do jej uchylenia. Następnie SKO, wskazując na powszechność opodatkowania w Polsce, wyjaśniło że decyzja wymiarowa nie jest decyzją uznaniową, a zatem organ nie miał możliwości uwzględniać ważnego interesu publicznego lub interesu podatnika - chociaż okoliczności wskazane przez podatniczkę w odwołaniu takich przesłanek nie wskazują - lecz był zobowiązany, mając na względzie prawo i dokumenty urzędowe, dokonać wymiaru podatku od nieruchomości. Reasumując, organ odwoławczy podkreślił, że podatek od nieruchomości ustalony w zaskarżonej decyzji wynika z dokumentów urzędowych i, w zakresie stawek podatkowych, ze stosownej uchwały Rady Miejskiej w K., a w przedmiotowej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności umożliwiające zwolnienie podatniczki od podatku od nieruchomości z mocy ustawy. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, B. F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazując, że nieruchomość przy ul. Ł. 19B w K. nie nadaje się ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej, natomiast nieruchomość przy ul. S. 2 w K. jest w posiadaniu innych osób, które prowadzą tam działalność gospodarczą. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z tych powodów, które zostały w niej podniesione. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem może uwzględnić skargę także z takich przyczyn, które w ogóle nie zostały w niej podniesione, jak również ma prawo uwzględnić jedynie część wniosków skargi. Natomiast w myśl art. 133 § 1 u.p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę sąd dopatrzył się naruszeń prawa procesowego o takim ciężarze gatunkowym, które skutkowały wadliwością zaskarżonej decyzji wymagającą wyeliminowania jej z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. Na wstępie wskazać należy, że wydanie decyzji powinno zostać poprzedzone postępowaniem prowadzonym przez organ podatkowy na podstawie przepisów prawa (art. 120 Ordynacji podatkowej), w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) poprzez podjęcie przez organ wszelkich czynności, mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej), a wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 187 Ordynacji podatkowej) powinno znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonej decyzji,' która zgodnie z treścią art. 210 § 1 zawierać powinna: 1) oznaczenie organu podatkowego; 2) datę jej wydania; 3) oznaczenie strony; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie; 8) podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). Zaś przytoczenie przepisów prawa to również wskazanie ich treści i relacji do stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z 8 listopada 2000 r., III SA 760/99, LEX nr 46587, wyrok NSA z 18 maja 2000 r., V SA 2762/99, LEX nr 41776). Prawidłowe uzasadnienie powinno posiadać następujące cechy: logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią, brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z, rozstrzygnięciem, ścisłość i dokładność wywodów, ich zwięzłość oraz prostota ujęcia oraz kompletność motywów (J. Zimmermann, "Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie"': 1995, str. 118-122). Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania decyzji związany jest także z koniecznością wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi organy podatkowe kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu (art. 124 Ordynacji podatkowej). Tymczasem, pomijając treść zarzutów podniesionych przez podatniczkę w odwołaniu, stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego nie zawiera ani uzasadnienia faktycznego ani prawnego, a jedynie ogólnikowe sformowania luźno związane z przedmiotem sprawy. Trudno bowiem przyjąć, że stwierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., że: "podatek od nieruchomości ustalony w zaskarżonej decyzji wynika z dokumentów urzędowych w zakresie stawek podatkowych, ze stosownej uchwały Rady Miejskiej w K." lub, że w decyzji organu pierwszej instancji "został skonkretyzowany obowiązek podatkowy spoczywający na Pani F. z mocy prawa" bez przytoczenia jakichkolwiek przepisów prawa oraz stanu faktycznego sprawy, wypełnia wymogi wskazane powyżej dla prawidłowej decyzji. Z powyższych względów uznając, że zaskarżona decyzja we wskazanym . powyżej zakresie została wydana z naruszeniem ww. przepisów proceduralnych, które mogły .,mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. O niewykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152, natomiast o kosztach na podstawie art. 200.