I FSK 360/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jan Zając (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. Limited z siedzibą w Wielkiej Brytanii na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1400/07 w sprawie ze skargi M. Limited z siedzibą w Wielkiej Brytanii na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zaskarżonym postanowieniem z 6 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1400/07 odrzucił skargę M. Limited z siedzibą w Wielkiej Brytanii na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług i orzekł o zwrocie stronie skarżącej kwoty 1659 zł uiszczonej tytułem wpisu sądowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że stronie doręczono 16 sierpnia 2007 r. wezwanie do uiszczenia wpisu od wyżej wymienionej skargi w terminie siedmiu dni od daty otrzymania tego pisma, pod rygorem jej odrzucenia. Powyższy termin upływał 23 sierpnia 2007 r., natomiast z rejestru opłat sądowych wynikało, że wpłaty dokonano 24 sierpnia 2007 r. Sąd pierwszej instancji, powołując art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), stwierdził, że wniesiona skarga, mimo wezwania o uiszczenie wpisu, nie została opłacona w terminie, zatem podlega odrzuceniu. W skardze kasacyjnej na to postanowienie skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania – art. 220 § 3 i art. 219 § 2 p.p.s.a. Zdaniem skarżącej art. 220 § 3 p.p.s.a. nie miał zastosowania w sprawie, bowiem zlecenie przelewu kwoty wymaganego wpisu zostało wykonane z zachowaniem wskazanego terminu, czyli 22 sierpnia 2007 r., o czym świadczy dołączone potwierdzenie przelewu i wyciąg z konta bankowego wystawione przez Lloyds TSB Bank plc w Londynie (bankiem korespondentem na terenie Polski jest PKO BP S.A.). Naruszenia art. 219 § 2 p.p.s.a. skarżąca upatruje w uznaniu przez Sąd, iż datą uiszczenia wpisu jest data wpływu (zaksięgowania) środków na konto WSA. Powołując się na orzecznictwo NSA, Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego strona podniosła, iż datą uiszczenia wpisu jest data zlecenia przelewu z rachunku, na którym znajdowały się środki na jego realizację. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 166 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, natomiast wg § 2 tego przepisu opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Sąd, ze względu na treść art. 220 § 1 p.p.s.a., nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono należnej opłaty. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. W sprawie tej, wbrew temu, co twierdzi autor skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji przyjął, że datą wniesienia wpisu powinna być uznana data zlecenia przelewu, uznał bowiem za datę uiszczenia wpisu 24 sierpnia 2007 r., nie wiedząc jednak, iż data ta wskazuje jedynie na dzień, w którym bank pośredniczący w transakcji dokonał ostatniej fazy transferu środków z konta zagranicznego na rachunek docelowego odbiorcy w kraju. Na wydruku z kasy WSA datą zlecenia przelewu jest bowiem data skierowania środków przez Centrum Rozliczeniowe PKO BP S.A., a nie data zlecenia przelewu bezpośrednio z konta nadawcy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że orzecznictwo i doktryna wskazują, jak słusznie zauważa skarżąca na to, iż datę wpisu dokonanego przelewem na rachunek bankowy stanowi dzień przyjęcia zlecenia przelewu przez bank, w którym zlecający ma rachunek, na którym są środki na pokrycie transakcji (vide post. NSA z 12 maja 2005 r., FSK 1403/04, ONSA WSA 2006, nr 1, poz. 10; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.). Zaskarżone postanowienie ulega jednak uchyleniu z uwagi na naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, czyli zastosowanie w przypadku, gdy zastosowania przepis ten nie znajdował. Bowiem jak wskazała skarżąca doręczając potwierdzenie przelewu, wpis został uiszczony 22 sierpnia 2007 r., czyli z zachowaniem wskazanego terminu. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uniemożliwiało merytoryczne rozpoznanie prawidłowo wniesionej i opłaconej skargi. Wobec powyższego oraz na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. W razie uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia postanowienia sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi przepis art. 203 nie ma zastosowania niezależnie od zgłoszonego przez wnoszącego skargę kasacyjną wniosku o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Strona wnosząca skargę kasacyjną ma w takiej sytuacji możliwość odzyskania kosztów postępowania kasacyjnego po uwzględnieniu skargi w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako że koszty te należy zaliczyć do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw od organu na podstawie art. 200 p.p.s.a. (vide postanowienie NSA z 30 września 2005 r., II OSK 702/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 16.). Powyższy pogląd znalazł aprobatę również w literaturze przedmiotu – S. Babiarz; B. Dauter; M. Niezgódka-Medek, "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych", LexisNexis, Warszawa 2007, wyd. I. Naczelny Sąd Administracyjny powyższy pogląd podziela na gruncie niniejszej sprawy, a skoro w niniejszym postępowaniu kasacyjnym Sąd nie miał na celu wydania orzeczenia odnoszącego się do merytorycznego rozstrzygnięcia (zakończenia sporu), to z tego względu nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych.