VII SA/Wa 975/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2007 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2007 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000, Nr 98, poz.1071), po rozpatrzeniu odwołania M. G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., znak [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "D -K - Projekt [...]" Spółka Jawna pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego: nadbudowę budynku o 2 piętra z użytkowym poddaszem z przeznaczeniem na cele mieszkalne, przebudowę parteru na 2 lokale usługowe oraz dobudowę loggii i ścian w licu istniejącego budynku od strony podwórka wraz z przyłączem wodociągowym i wewnętrznymi instalacjami wod-kan, elektryczną, gazową i co. na działce nr [...] i [...] (przyłącza) obr. [...] w [...] przy ul. [...] - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Niniejsze postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na wniosek M. G., który podniósł, że objęta, wyżej opisanym pozwoleniem budowlanym, inwestycja powoduje w oficynie przy ul. [...] w [...], nieprawidłowe działanie przewodów kominowych, co stanowi zagrożenie bezpieczeństwa dla mieszkańców budynku. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2006 r, znak [...] odmówił stwierdzenia nieważności, kontrolowanej w tym postępowaniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r., Nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia [...] marca 2007 r., znak [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organy obu instancji uznały, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w przepisie art. 156 k.p.a , które skutkowałyby stwierdzeniem jej nieważności. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego , podkreślił, że zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie przewidywał rozwiązania kwestii prawidłowego funkcjonowania przewodów kominowych w sąsiedniej nieruchomości (które muszą odpowiadać regulacji zawartej w Polskiej Normie-89/B-10425) , może świadczyć o naruszeniu przepisu art. 5 ustawy Prawo budowlane , w zakresie bezpieczeństwa użytkowania i ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Samo naruszenie regulacji zawartej w Polskiej Normie nie może stanowić jednak podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej bowiem nie jest to przepis prawa bezwzględnie obowiązujący. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 c Prawa budowlanego, wskazywał na konieczność zgodności projektu architektoniczno - budowlanego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, ale nie z obwiązującymi Polskimi Normami, natomiast art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego nie nakładał obowiązku, a jedynie wskazywał możliwość badania przez właściwy organ zgodności projektu architektoniczno - budowlanego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi i obowiązującymi Polskim Normami w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Skoro nie był to obowiązek organu, tym samym nie można mówić, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego była wydana z rażącym naruszeniem prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił ponadto, iż projekt budowlany przewiduje nadbudowę 2 - pięter i poddasza użytkowego i jest zgodny z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2001 r, nr [...], znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Dodatkowo organ wskazał, że w sytuacji ewentualnego naruszenia prawa własności, skarżący może dochodzić ochrony w postępowaniu przed sądem powszechnym, powołując się na działanie inwestora zakłócające korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę w rozumieniu art. 144 Kodeksu cywilnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł M. G. podnosząc, że jego kamienica sąsiednia z budynkiem przy ul. [...] w [...], wpisana jest do rejestru zabytków pod Nr [...], a także znajduje się w strefie nadzoru archeologicznego posiadając walory kulturowe. Zdaniem skarżącego przy ul. [...] w [...], pod pozorem nazwy poddasze użytkowe na cele mieszkalne nadbudowano 3 pietra mieszalne, a w wyniku inwestycji zostały zakłócone ciągi kominowe i wentylacyjne w jego kamienicy przy ul. [...] w [...] oraz sąsiedniej kamienicy przy ul. [...] w [...] oraz zakłócono dostęp światła słonecznego ( dowód opinie kominiarskie). Skarżący podniósł, że "kuriozalne jest stwierdzenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego", że skarżący może dochodzić swoich praw przed sadem powszechnym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm). Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Przedmiotowe postępowanie było prowadzone w trybie nadzwyczajnym, nieważnościowym. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia w/w przesłanek zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 w/w ustawy. Właściwy organ orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji, tylko wówczas, gdy wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 2 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia, ani też rozstrzygnięcie to nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa. Odnosząc powyższe do zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie uznał, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja pozwolenia na budowę nie jest obarczona wadą skutkującą potrzebę stwierdzenia jej nieważności, w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Sąd podziela argumentację organu zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazać trzeba, że samo naruszenie regulacji zawartej w Polskiej Normie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Charakter prawny Polskich Norm jest, bowiem taki, że nie są one przepisami bezwzględnie obowiązującymi, a tylko naruszenie przepisu o takim charakterze mogłoby być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Przepisy zawarte w Polskich Normach nie stanowią części przepisów techniczno - budowlanych o jakich mowa w przepisie art. 7 ust. 1 Prawa budowlanego. Konieczność zachowania Polskich Norm, w kontekście prawa budowlanego, wynikała z przepisu art. 5 ust.1 Prawa budowlanego - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji pozwolenia na budowę. Norma tego przepisu stanowiła, że obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami w tym techniczno - budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami. Podkreślenia wymaga jednak to, że przepis art. 35 ust.1 pkt 1 c ustawy Prawo budowlane, w wersji obowiązującej w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji pozwolenia na budowę, wskazywał na konieczność badania przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności projektu z przepisami techniczno - budowlanymi, ale nie Polskimi Normami . Zgodnie zaś z ust. 2 przepisu art. 35 Prawa budowlanego istniała jedynie możliwość badania przez właściwy organ zgodności projektu architektoniczno budowlanego z przepisami, w tym z przepisami techniczno - budowlanymi i obowiązującymi Normami Polskimi, w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu w okolicznościach sprawy, mając na uwadze powyższe regulacje prawne, nie można stwierdzić nieważności kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji pozwolenia na budowę. Brak kontroli zgodności zatwierdzanego decyzją pozwolenia na budowę - projektu budowlanego z Normami Polskimi, nie może stanowić o rażącym, kwalifikowanym naruszeniu prawa, a tylko takie naruszenie byłoby podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Ustawodawca, co wykazano wyżej pozostawił organowi wydającemu decyzję o pozwoleniu na budowę swobodę w powyższym zakresie. Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie jest każde naruszenie prawa, ale tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego. Wbrew zarzutom skargi zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżący może dochodzić ewentualnie swoich praw w postępowaniu przed sadem powszechnym powołując się, że działanie inwestora zakłóca korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę w rozumieniu art. 144 Kodeksu Cywilnego. Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).