II GSK 169/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędziowie NSA Maria Myślińska Cezary Pryca Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 września 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 952/07 w sprawie ze skargi Z. D. – F. H.-U. "D." na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Z. D. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 11 września 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 952/07 - po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej - uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu [...] listopada 2006 r. na drodze krajowej nr [...] w K. zatrzymano do kontroli ciągnik siodłowy marki R. wraz z naczepą (o niespornych numerach rejestracyjnych), kierowany przez przedsiębiorcę Z. D. ("F. H.-U. D."). Pojazdem wykonywany był przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne, w imieniu ww. przedsiębiorcy. Kontrolowany kierowca okazał m.in. swoje wykresówki za okres od dnia [...] października 2006 r. do dnia [...] listopada 2006 r., nie okazał natomiast oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą z dnia 6 września 2001 r. - o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088, ze zm.). Przedsiębiorca oświadczył podczas kontroli, iż nie skierował się na badania lekarskie i psychologiczne, gdyż nie wiedział o takim obowiązku. Decyzją Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r., wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 powołanej wyżej ustawy oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2006 r., nałożono na Z. D. karę pieniężną w kwocie 1.050,00 zł. W uzasadnieniu - powołując art. 39 c ust.104, art. 39 d ust. 1 i art. 39 f ustawy o transporcie drogowym - organ wyjaśnił, że kierowcy wykonujący transport drogowy, a odpowiednio także przedsiębiorcy osobiście wykonujący przewozy na potrzeby własne, podlegają badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i badaniom psychologicznym, na zasadach w tych przepisach przewidzianych. Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny sprawy za naruszenie ww. przepisów organ wymierzył karę pieniężną w kwocie określonej w lp. 1.8.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, w wysokości 500 zł. Co do przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego - w oparciu o materiał dowodowy w postaci wykresówki - organ ustalił, że całkowity czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy wynosił 5 godzin i 50 minut (od godziny 01:30 do godziny 07:25 dnia [...] listopada 2006 r.) i stwierdził przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 20 minut. W oparciu o art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego wskazano, że po czteroipółgodzinnym okresie prowadzenia pojazdu kierowcy przysługuje przerwa co najmniej 45-minutowa, chyba że zaczyna on okres odpoczynku. Przerwa taka może być zastąpiona przerwami wynoszącymi po co najmniej 15 minut, rozłożonymi na okres prowadzenia pojazdu lub bezpośrednio po tym okresie w taki sposób, aby było to zgodne z przepisami. W związku z faktem, że kontrola wykazała naruszenie powyższego przepisu orzeczono o nałożeniu kary pieniężnej wyodrębniając karę w kwocie 150 zł (pkt a) oraz w kwocie 400 zł (pkt b). Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podtrzymując przedstawioną w decyzji organu I instancji argumentację, jako prawidłową. Odnosząc się do zarzutu dwukrotnego ukarania za naruszenie przepisów dot. maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w oparciu o lp.10.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym - tj. kwotą 150 zł i 400 zł - a dodatkowo mandatem karnym w wysokości 100 zł - organ wyjaśnił: kara w wysokości 150 zł została nałożona za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu o czas powyżej 15 min. do 30 min na podstawie lp. 10.3 lit.a powoływanego załącznika zaś kara w wysokości 400 zł za przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu na podstawie lp. 10.3 lit.b - za każde następne rozpoczęte 30 min. W ocenie organu odwoławczego takie zarzuty jak: niewskazanie w decyzji organu, do którego można wnieść odwołanie, powołanie nieobowiązującej ustawy o opłacie skarbowej i brak wskazania jak opłaty tej dokonać - nie mogły wpłynąć na zmianę decyzji organu I instancji. Wskazano na przepis art. 111 § 1 i § 2 k.p.a. Wobec zaś argumentów dotyczących sytuacji materialnej strony organ odwoławczy wyjaśnił, że kary w transporcie drogowym określone są w sposób sztywny, decyzja w tym zakresie ma charakter związany. Rozpoznając skargę na wyżej wymienioną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie. W ocenie Sądu I instancji zarzut niepowołania w podstawie prawnej decyzji przepisów postępowania - nawet gdyby uznać go za zasadny - nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy. Odpowiednie przepisy dotyczące m.in. wszczęcia postępowania i rozstrzygnięcia w formie decyzji bowiem istnieją i zostały zastosowane. Za chybiony uznał też WSA zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż pismem z [...] listopada 2006 r. organ powiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, wzywając do złożenia pisemnych wyjaśnień i umożliwiając stronie udział w postępowaniu. Wobec dalszych zarzutów - takich jak: niewskazanie organu, do którego można złożyć środek zaskarżenia, powołanie nieaktualnej ustawy o opłacie skarbowej, brak pouczenia o terminie do wniesienia odwołania od decyzji, niezrozumiała treści decyzji co do podstawy i wysokości nałożonych kar za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, brak ponumerowanych stron decyzji bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego; w ocenie strony trudności te pogłębia fakt, iż strony decyzji nie są ponumerowane - Sąd uznał, iż postępowanie administracyjne w jej sprawie prowadzono bez zachowania należytej staranności. Wywiedziono, że w sprawach typowych, których ilość jest znaczna (należą do nich m.in. sprawy z zakresu transportu drogowego, związane z kontrolą pojazdów na drogach publicznych) celowe i dopuszczalne jest stosowanie wzorców (druków, formularzy) decyzji. Wzorce te powinny jednak zawierać, zgodnie z art. 112 k.p.a., pouczenie co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem błędne pouczenie w tej kwestii nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Podobny skutek wywołuje brak odpowiedniego pouczenia, stanowiący naruszenie zasady ogólnej ustanowionej w art. 9 k.p.a., którego naruszenie reguluje w szczególności wspomniany przepis art. 112 k.p.a. Podniesiono przy tym, że przepis art. 93 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym stwierdza wprost, że od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który karę tę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedsiębiorcy lub innemu podmiotowi wykonującemu przewozy na potrzeby własne tej decyzji. Zdaniem Sądu nie należy zapominać, że w prawie administracyjnym nie można przyjmować fikcji powszechnej znajomości prawa. W tej sytuacji - według WSA - dokonane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego odesłanie do treści art. 111 k.p.a., aczkolwiek zgodne z literalnym brzmieniem tego przepisu z trudem się mieści (zważywszy zwłaszcza masowość zjawiska) w standardach demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Trafny - zdaniem Sądu - był zarzut strony odnoszący się do kary za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego. WSA uznał, że treść uzasadnienia decyzji w tym zakresie spowodowała jej niezrozumienie przez stronę. Wobec szczególnego charakteru zasad odpowiedzialności za naruszenie przepisów regulujących sprawy transportu drogowego, (takich jak: wydawanie decyzji związanych, niepozostawiających organowi administracji żadnych "luzów interpretacyjnych", sztywna wysokość kar, które są nakładane niezależnie od winy przedsiębiorcy i nie podlegają miarkowaniu), Sąd uznał, iż nakładając - na tych zasadach - wysokie kary pieniężne należy wymagać, aby decyzje wydawane w tych sprawach odpowiadały odpowiednim standardom procesowym i były zrozumiałe dla stron, oparte na właściwych przepisach prawnych wykładanych w sposób jednoznaczny. Tych wymagań - według WSA - nie spełniała zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji oczywiście wadliwą z procesowego (art. 7, 77 § 1, 111 k.p.a.) i materialno-prawnego punktu widzenia (lp. 10.3 załącznika do ustawy). Za nietrafny zaś Sąd I instancji uznał zarzut strony, iż z powodu naruszenia jednego przepisu nie może być nałożona kara pieniężna oraz ukaranie mandatem karnym, jako że nikt nie może być dwa razy karany za to samo naruszenie: raz mandatem, a drugi raz karą pieniężną. W tej kwestii - przyznając rację Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego - WSA powołał art. 92a ustawy o transporcie drogowym, wskazując, że zgodnie z nim, w przypadku, gdy podczas kontroli drogowej zostanie stwierdzone naruszenie m.in. (ust. 1 pkt 2) zasad dotyczących maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, dziennego czasu odpoczynku lub przekraczania maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) - kierowca pojazdu samochodowego realizujący przewóz drogowy podlega karze grzywny. Zgodnie zaś z ust. 3 tegoż przepisu, wszczęcie postępowania wobec kierowcy nie wyklucza wszczęcia postępowania administracyjnego także wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, realizującego przewóz drogowy. Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. ewentualnie jego uchylenia i oddalenia skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. – zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 112, art. 9 i 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poprzez niezasadne uznanie, że w niniejszej sprawie brak w decyzji organu I instancji pouczenia o prawie i sposobie wniesienia odwołania stanowił naruszenie art. 9 i 112 k.p.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, podczas gdy powyższe naruszenie k.p.a. nie mogło mieć takiego istotnego wpływu, albowiem strona pomimo braku pouczenia wniosła skutecznie odwołanie, a ponadto należy wskazać, iż praktyczne konsekwencje naruszenia art. 112 k.p.a. w związku z art. 9 k.p.a. są takie, że w przypadku wniesienia spóźnionego odwołania, w związku z brakiem pouczenia, organ będzie zobowiązany takie odwołanie rozpatrzyć, bez potrzeby wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ale nie będzie stanowiło podstawy do uchylenia takiej decyzji, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 111 k.p.a, poprzez niezasadne uznanie, że brak ponumerowania stron decyzji organu I instancji, a przez to brak oczywistego związku między opisem naruszenia i określoną wysokością nałożonej kary pieniężnej stanowiło o oczywistej wadliwości tej decyzji z punktu widzenia prawa procesowego (w/w przepisów k.p.a.) i materialno-prawnego (lp. 10.3 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. - o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze. zm.), a tym samym stanowiło o wadliwości decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymującej w mocy wadliwą decyzję, podczas gdy powyższe okoliczności nie mogły stanowić podstawy do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji, albowiem nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, tym bardziej, że brak numeracji stron decyzji organu I instancji nie stanowił podstawy do uznania, iż decyzja nie była zrozumiała i nie było oczywistego związku między opisem naruszenia i karą nałożoną na podstawie lp. 10.3 załącznika do ustawy, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niezasadne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie ustalono ściśle stanu faktycznego, a uzasadnienie decyzji nie wyjaśniało w sposób należyty podstawy prawnej i dokonanej przez organ subsumcji i nie opisywało związku między opisem naruszenia i określoną wysokością nałożonej kary pieniężnej, podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy został ustalony należycie i nie budził wątpliwości, a organy, zarówno pierwszej jak i drugiej instancji wyjaśniły zastosowanie odpowiednich przepisów prawa poprzez opisanie naruszenia i wskazanie nałożonej kary i podstawy prawnej jej wymierzenia w sposób nie budzący wątpliwości, a jakiekolwiek uchybienia w tym zakresie - stwierdzone przez Sąd - nie mogły prowadzić do uznania, iż okoliczności te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego przedstawił argumentację popierającą - w jego ocenie - zasadność wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, jej podstawy - którymi Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest związany - są bowiem usprawiedliwione. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć należy, że w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z przepisami postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem procedury sądowoadministracyjnej uchylenie decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (innych niż wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) nastąpić może tylko i wyłącznie, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega zatem kwestii, że zbadanie przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) wymaga oceny czy Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo przeprowadził kontrolę legalności decyzji z punktu widzenia zastosowania przez organy procedury administracyjnej. W ocenie składu orzekającego zgodzić należy się z autorem skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji wadliwie stwierdził naruszenie przez organy administracyjne art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z pierwszym z powołanych unormowań w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl zaś art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Oba przepisy: wyrażający zasadę prawdy obiektywnej (art. 7) jak i realizujący ją (art. 77 § 1) mają zasadnicze znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które pozwoli dokonać subsumpcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, a następnie na ustalenie konsekwencji prawnych tych faktów. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie zarzucił tymczasem organom nieprawidłowości przeprowadzenia tak pojmowanego postępowania wyjaśniającego, nie zakwestionowano zakresu postępowania dowodowego, błędów w ocenie materiału sprawy czy ostatecznie wadliwości ustalonego stanu faktycznego sprawy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wadliwość decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny upatrywał wyłącznie w tym, że decyzja nie odpowiadała "odpowiednim" standardom; wskazał przy tym, że decyzja powinna być zrozumiała dla stron, a przepisy prawne na jakich ją oparto winny zostać wyłożone w sposób jednoznaczny. To tych wymagań - w ocenie Sądu I instancji - zaskarżona decyzja nie spełniała. Jak wynika z uzasadnienia wyroku w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dodatkowo brak numeracji stron decyzji oraz nieprecyzyjne przyporządkowanie ustaleń do podstaw prawnych spowodowało, że decyzja była niezrozumiała. Zarzuty wskazanego wyżej typu nie świadczą jednak o naruszeniu przez organy administracyjne obowiązku podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy i w konsekwencji załatwienia sprawy - w rozumieniu przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Uchybienia w powyższym zakresie mogły być ewentualnie rozważane w kontekście prawidłowości sporządzenia uzasadnienia decyzji. Podkreślić jednak wyraźnie należy, że podając podstawy prawne uchylenia zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskazał na naruszenie przez organ administracyjny art. 107 § 3 k.p.a. Skoro przepis ten przez Sąd I instancji nie był zastosowany, sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut skargi naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. nie może być przedmiotem merytorycznej kontroli, także co do tego czy i w jakim zakresie takie naruszenie ewentualnie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena wpływu na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania ma natomiast decydujące znaczenie w przypadku zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 112 k.p.a. w zw. z art. 9 i 111 § 1 k.p.a. Przypomnieć w tym miejscu należy, jak już wskazano na wstępie rozważań, że stwierdzenie przez sąd administracyjny naruszenia przepisów postępowania uzasadnia uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że w myśl art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Postanowienia ww. przytoczonego przepisu uznaje się za konsekwencję naruszenia przez organ prowadzący postępowanie obowiązku udzielania stronom informacji o ich uprawnieniach (art. 9 k.p.a.). Rację jednak ma autor skargi kasacyjnej, że w rozpatrywanym przypadku niesporne uchybienia w tym zakresie nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, by zawarcie w decyzji prawidłowego pouczenia o odwołaniu mogło wpłynąć na odmienne, od orzeczonego, nałożenie na stronę postępowania administracyjnego - podstawie art. art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym - kary pieniężnej. Podleganie karze w określonej wysokości uzależnione jest jedynie od stanu faktycznego sprawy. W rozpatrywanym przypadku zaś stan faktyczny - ustalony w sposób niepodważany prawidłowo - niespornie uzasadniał nałożenie kary w wysokości 150 zł (za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu za czas powyżej 15 min. do 30 min. zgodnie z lp. 10.3 lit. a) załącznika do ustawy o transporcie drogowym) oraz w kwocie 400 zł (200 zł za każde rozpoczęte 30 min. na podstawie lp. 10.3 lit. b) ww. załącznika). Ustalono bowiem, że czas pracy przekroczono o 1 godz. i 20 min. Z tych wszystkich względów zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługiwał na uwzględnienie. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.