VI SA/Wa 1175/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2007 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. VI SA/Wa 1175/07 Uzasadnienie Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. odmówił B. W. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. W trakcie postępowania administracyjnego ustalono, że przeciwko wnioskującemu o wydanie pozwolenia prowadzone było postępowanie karne z art. 271 § 1 i § 3 k.k. w związku z art. 273 k.k. w związku z art. 270 § 1 k.k. B. W. podejrzany był o to, że w celu uzyskania korzyści majątkowej wspólnie z inną osobą poświadczył nieprawdę przez wystawienie faktury VAT o rzekomym zakupie oleju napędowego, a następnie faktury tej użył w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej jako dokumentu do wykazania kosztów tej działalności. Zdaniem organu administracji, fakt ujęcia w Kodeksie Karnym zarzucanych czynów B. W. w Rozdziale XXXIV Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, nie zmienia istoty czynów jakich dopuścił się wnioskujący o pozwolenie. Dokonał on bowiem fałszerstwa dokumentu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i przestępstwo to godziło pośrednio w mienie, a jako takie mieściło się w dyspozycji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Od decyzji tej B. W. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu podniesiono, iż organ Policji, nie kwestionując złożonych dokumentów wymaganych przy wniosku o wydanie pozwolenia na broń, dokonał nadinterpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów nie jest postępowaniem, o którym mowa w ww. przepisie. Nadto skarżący podnosił, że w postępowaniu tym nie został uznany za winnego, a tym bardziej nie jest skazany prawomocnym wyrokiem sądu, tym samym korzysta w pełni z konstytucyjnego prawa domniemania niewinności. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ Policji podkreślał, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie zawiera katalogu zamkniętego przestępstw, które uniemożliwiają wydanie pozwolenia na broń. Zdaniem organu zarzucane skarżącemu czyny uzasadniają obawę użycia przez niego w przyszłości broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zarzut poświadczenia nieprawdy w dokumentach w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jest czynem dokonanym z chęci zysku, a zatem z niskich pobudek, co nie daje gwarancji, iż skarżący będzie przestrzegał przepisów prawa, w szczególności przepisów dotyczących broni i amunicji. Posiadanie broni nie jest prawem powszechnym, bowiem jest ściśle związane ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zatem nie każda osoba spełniająca warunki formalne może uprawnienie to otrzymać. Ubiegający się o pozwolenie powinien wykazywać się nieskazitelną postawą, przejawiającą się głownie w poszanowaniu ładu prawnego. Zarzut popełnienia kilku przestępstw przez skarżącego niweczy, w ocenie organu gwarancję, że nie stworzy w przyszłości zagrożenia dla interesu społecznego. Prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na broń, bowiem ustawodawca nakazał odmówienie tego pozwolenia także w sytuacjach, gdy przeciwko występującemu o pozwolenie toczy się postępowanie karne. Organ administracji podkreślał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. i dokonane ustalenia mieściły się w granicach swobodnej oceny dowodów. Przy ustaleniach tych wzięto pod uwagę opinie o skarżącym, przyjmując jednak, że interes społeczny (publiczny), w rozpatrywanej sprawie, ma charakter nadrzędny w stosunku do interesu indywidualnego. B. W. na powyższą decyzję złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie obu decyzji administracyjnych. Decyzji zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez błędną jego interpretację. Skarżący ponownie podnosił, iż fakt popełnienia przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów nie wystarcza do uznania, że uzasadniona jest obawa użycia przez niego broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący postawił zarzut nieprzeprowadzenia przez organy Policji ustaleń dotyczących jego sposobu życia, warunków i właściwości osobistych w celu stwierdzenia, czy stwarza on realną obawę użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Za istotne uznał, że postępowanie karne nie wyszło dotychczas poza fazę postępowania przygotowawczego co obligowało organ administracji do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, by w jego wyniku ustalić w sposób niebudzący wątpliwości, czy istotnie zachodzą podstawy do odmowy wydania pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu braku ustaleń, o jakich mówił w skardze B. W., organ administracji stwierdził, że najważniejszym i podstawowym ustaleniem było postanowienie prokuratury o postawieniu skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstw podanych w uzasadnieniu obu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził naruszenie prawa, zatem skarga zasługuje na uwzględnienie. Jest niesporne, że przeciwko B. W. toczyło się postępowanie karne w dacie wydania decyzji przez oba organy administracji publicznej. B. W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. postawiono zarzuty popełnienia przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, określonych w przepisach art. 271 § 1 i § 3 k.k. w związku z art. 273 k.k. w związku z art. 270 § 1 k.k. w związku z art. 12 i art. 11 § 2 k.k. Zarzuty te dotyczą zdarzeń z roku 2004 - poświadczenia nieprawdy w dokumencie mającym znaczenie prawne oraz posłużenie się tym dokumentem jako fakturą w celu wykazania nią kosztów prowadzonej działalności. Organ administracji oparł decyzję odmowną na treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uznając, że przepis ten nie wyczerpuje wszystkich stanów faktycznych, jednakże dla organu administracji jest wskazówką interpretacyjną dającą możliwość oceny postępowania osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń. Dokonując takiej oceny organ Policji uznał, że wspomniane postanowienie o przedstawieniu zarzutów B. W. nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do wystąpienia przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie Sądu użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sam fakt, że przeciwko występującemu o pozwolenie na broń, lub posiadającemu to pozwolenie toczy się jakiekolwiek postępowanie karne nie uzasadnia automatycznego wniosku, że osoba ta stwarza zagrożenie. Organ musi wykazać dlaczego uznał, że w konkretnej sytuacji, co do konkretnej osoby takie zagrożenie istnieje. Na konieczność takiego rozumienia omawianego przepisu prawa wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 2004r. (sygn. akt. III SA 2258/02) wyjaśniając, że "Przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego". Stanowisko to potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2006r. (sygn. Akt II OSK 88/06, niepublikowany), w którym wyjaśnił, że "Dla cofnięcia pozwolenia na broń osobie skazanej za to przestępstwo /przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji/ nie wystarczy sam fakt jednorazowego skazania bez ustalenia okoliczności czynu i cech osobowych skazanego". Dodatkowo nie sposób jest nie zauważyć, iż NSA w wyroku z dnia 8 maja 1998 r. (sygn. akt III SA 1089/97) stwierdził, że prawomocne skazanie za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, samo przez się nie daje podstawy do uznania, iż po stronie skazanego istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa, o której mowa, powinna pozostawać w obiektywnym i racjonalnym związku z cechami charakteru osoby i jej dotychczasowym postępowaniem, co wymaga dokonania właściwych ustaleń w tym przedmiocie przez organ administracji. Podkreślić należy, że powołane orzeczenia zapadły w sytuacji, kiedy w stosunku do strony zapadł już wyrok skazujący za przestępstwo inne niż wymienione w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, to jest odnosiły się do sytuacji rozstrzygniętych, a nie znajdujących się na etapie postępowania przygotowawczego, jak w rozpoznawanej sprawie. W przypadku natomiast, kiedy dopiero toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa niewymienionego w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w sytuacji gdy obowiązuje co do podejrzanego w tym postępowaniu domniemanie niewinności, szczególnie uzasadniona jest, zdaniem Sądu, ostrożność w wyciąganiu wniosków z samego faktu prowadzenia tego postępowania. Przyjmowanie odmiennego poglądu w takich sprawach prowadzi do stosowania niejakiego automatyzmu w rozstrzygnięciach, co nie daje się pogodzić z zasadami postępowania wyrażonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ administracji powinien zatem w rozpoznawanej sprawie, przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie, czy co do strony, z uwagi na całokształt okoliczności, w tym fakt prowadzenia postępowania karnego, istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. W tym miejscu godzi się zauważyć, iż opinie o skarżącym, zarówno z jego koła łowieckiego, jak i z wywiadu środowiskowego są bardzo pozytywne, przy czym opinia środowiskowa została wydana przy znajomości faktu przedstawienia zarzutów skarżącemu z art. 271 k.k. Z opinii tej między innymi wynika, iż B. W. jest osobą rozwiedzioną i w wyniku rozwodu to jemu, a nie żonie sąd przyznał opiekę nad małoletnim synem (uczniem III klasy gimnazjum). Okoliczność ta wskazuje, że sąd orzekający w sprawie rozwodowej dostrzegł u skarżącego na tyle pozytywne cechy, które uzasadniały powierzenie mu opieki nad dzieckiem. Organ administracji powinien zatem również rozważyć i ocenić ten materiał dowodowy pod kątem uzasadnionej obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sąd uznał zatem, że organ nie zbadał sprawy w zakresie wystarczającym, nie rozważył bowiem wszystkich istotnych okoliczności zgodnie z wymogami art.7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i nie poczynił wszechstronnych ustaleń faktycznych, które powinny być podstawą prawidłowej oceny materiału dowodowego zgodnie z wymogami art.80 k.p.a., a wniosek, że skarżący stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, wyciągnął przedwcześnie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji, biorąc pod uwagę powyższe, uzupełni postępowanie dowodowe oraz wszechstronnie rozważy wszystkie okoliczności i na ich podstawie podejmie rozstrzygnięcie uzasadniając go stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.