II FSK 315/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Anna Znamiec, Protokolant Anna Dziewiż – Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 932/07 w sprawie ze skargi B. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 16 lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela nieuwzględniającego zarzuty na prowadzenie postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz B. C. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 3 października 2007 r. o sygn. I SA/Wr 932/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – działając w sprawie ze skargi B. C. (dalej: skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 16 lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela nieuwzględniającego zarzutów na postępowanie egzekucyjne – (1) uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora IS oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 29 grudnia 2006 r., nr [...], (2) zasądził od Dyrektora IS na rzecz skarżącej kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jako podstawę prawną wyroku podano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). 2. Uzasadniając wyrok, WSA przedstawił następujący stan faktyczny. Pismem z dnia 11 grudnia 2006 r. skarżąca na podstawie art. 33 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 27 listopada 2006 r. obejmujących zobowiązania podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2000 i 2001 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 u.p.e.a., poprzez brak uprzedniego doręczenia upomnienia oraz art. 7 u.p.e.a., przez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W zakresie zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego skarżąca wywiodła, że wybór środka powinien nastąpić z uwzględnieniem zasady celowości i zasady zastosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Tymczasem organ wybrał środek egzekucyjny wskazany w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. jako ostatni. Wierzyciel, postanowieniem z dnia 29 grudnia 2006 r., wydanym na żądanie organu egzekucyjnego wystosowane na podstawie art. 34 § 1 oraz art.17 § 1 u.p.e.a., nie uznał powyższych zarzutów. Potwierdzono fakt doręczenia upomnień w dniu 24 stycznia 2003 r. 3. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 16 lutego 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. 4. W skardze skierowanej do WSA skarżąca zarzuciła naruszenie art. 33 pkt 7 w związku z art. 15 § 1, art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., przez błędne przyjęcie, że zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., w sytuacji wszczęcia egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych 27 listopada 2006 r., nie uzasadnia umorzenia postępowania egzekucyjnego. 5. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. 6. WSA we Wrocławiu stwierdził, że zaskarżone postanowienia naruszają art. 15 § 1 oraz art. 34 § 1 u.p.e.a. Jak skonstatował Sąd I instancji, z art. 15 § 1 u.p.e.a. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm., dalej: rozporządzenie) jednoznacznie wynika obciążający wierzyciela obowiązek doręczenia w pierwszej kolejności zobowiązanemu upomnienia wzywającego go do uregulowania obciążających go należności pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, a dopiero po bezskutecznym upływie zakreślonego zobowiązanemu terminu, wystawienie tytułów wykonawczych celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Obowiązek ten poprzedza każdorazowe wszczęcie postępowania egzekucyjnego i nie wyczerpuje go doręczenie upomnienia przed wystawieniem tytułów wykonawczych, co do których postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. W ocenie Sądu doręczenie upomnień w dniu 30 stycznia 2003 r. poprzedzających wystawienie tytułów wykonawczych z dnia 11 lutego 2003 r., co do których postępowanie zostało umorzone, a następnie wystawienie w dniu 27 listopada 2006 r. nowych tytułów wykonawczych na inne, aniżeli zawarte w upomnieniach kwoty (nie ma znaczenia, że niższe), przemawia za uznaniem, że każde wystawienie tytułu wykonawczego, zgodnie z cytowanymi przepisami, musi być poprzedzone doręczeniem nowego upomnienia. W końcowej części uzasadnienia WSA odniósł się do kwestii stosowania art. 34 § 1 u.p.e.a. w sytuacji tożsamości organizacyjnej wierzyciela i organu egzekucyjnego. W tym zakresie powołano się na uchwałę NSA z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. I FPS 4/06, w której uznano, że: "Wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 u.p.e.a., w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci - naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe". Dlatego też Sąd uznał za bezprzedmiotowe kierowanie wniosku przez organ egzekucyjny do takiego wierzyciela o zajęcie stanowiska w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a. 7. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA we Wrocławiu do Naczelnego Sadu Administracyjnego złożył Dyrektor IS (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego), zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc: o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach, zarzucając naruszenie: (1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269; dalej: P.u.s.a.), poprzez wadliwe wykonanie kontroli postanowienia pod względem jego zgodności z prawem, co doprowadziło do wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia zgodnego z prawem w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 133 P.p.s.a., poprzez wydanie wyroku niezgodnie z przedstawionymi aktami sprawy, tj. nieuwzględnienie całego materiału zgromadzonego w sprawie przez organy prowadzące postępowanie, podczas gdy WSA winien był wydać wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy; (2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z 134 u.p.e.a., poprzez zastosowanie innych kryteriów kontroli postanowienia niż kryterium legalności, a tym samym wykroczenie poza zakres sprawy administracyjnej; (3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez błędne przedstawienie stanu faktycznego sprawy i uznanie przez sąd, że w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 15 ust. 1 u.p.e.a. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia, a naruszenie przez organ art. 34 § 1 u.p.e.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy; (4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego jego postanowienia z uwagi na stwierdzenie naruszenia przepisów art. 15 ust. 1 u.p.e.a. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia, podczas gdy do naruszenia powołanych przepisów nie doszło, a stwierdzone naruszenie art. 34 § 1 u.p.e.a. nie miało wpływu na wynik sprawy, a wobec tego należało na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzec o oddaleniu skargi. (5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 15 ust. 1 u.p.e.a. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia, poprzez przyjęcie, że w sytuacji podjęcia na nowo prowadzonego wcześniej postępowania egzekucyjnego, które zakończyło się umorzeniem, istnieje obowiązek doręczenia dłużnikowi nowego upomnienia, w sytuacji gdy postępowanie egzekucyjne dotyczy tego samego zobowiązania, podczas gdy przepisy prawa stanowią o jednokrotnym doręczeniu upomnienia w tej samej sprawie; (6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 34 § 1 u.p.e.a., poprzez przyjęcie, że uzyskanie w sprawie w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowiska wierzyciela w sytuacji tożsamości organu egzekucyjnego i wierzyciela stanowi naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik sprawy skutkujące koniecznością wyeliminowania zaskarżonego orzeczenia organu z obrotu prawnego. Uzasadniając skargę kasacyjną, wskazano, że wystawione w dniu 27 listopada 2006 r. przez wierzyciela tytuły wykonawcze obejmują te same zobowiązania podatkowe co tytuły wykonawcze z dnia 11 lutego 2003 r. Upomnienia wystawione w dniu 24 stycznia 2003 r. przypominające o obowiązku wpłacenia wymienionych w nim należności podatkowych ze wskazaniem dnia, od którego nalicza się odsetki za zwłokę, odnosiły się do stanu faktycznego co do wysokości zobowiązań podatkowych podlegających wpłacie na dzień wystawienia upomnienia, tj. 24 stycznia 2003 r. Dodano, że tytuły wykonawcze z dnia 27 stycznia 2006 r. wystawione zostały na zobowiązanie podatkowe w wysokości istniejącej na ten dzień zaległości podatkowej. Z tych względów, zdaniem Dyrektora IS, nie miał znaczenia fakt podjęcia egzekucji administracyjnej po czterech latach od doręczenia upomnienia. Dyrektor IS podkreślił, że w tożsamej sprawie WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 10 grudnia 2007 r., sygn. I SA/Wr 1152/07, oddalił skargę B. C. na prowadzone przeciwko niej postępowanie egzekucyjne. 8. Odpowiadając na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 9. Skargę kasacyjną należało oddalić, ponieważ zaskarżony wyrok, pomimo w znacznej części błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu, o czym stanowi art. 184 P.p.s.a. 10. Odnosząc się do zarzutów kasacyjnych zgrupowanych wokół unormowania art. 15 § 1 u.p.e.a., stwierdzić należy nietrafność dotyczącego tej problematyki stanowiska prawnego Sądu pierwszej instancji przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Egzekucja administracyjna może być wszczęta na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej; postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia natomiast, jeżeli należność nie zostanie zapłacona w terminie określonym w decyzji lub wynikającym z przepisu prawa, wierzyciel, z zastrzeżeniem ust. 2, wysyła do zobowiązanego upomnienie, z zagrożeniem wszczęcia egzekucji po upływie siedmiu dni od dnia doręczenia upomnienia. W rozpatrywanej sprawie jest niesporne, w tym niekwestionowane przez skargę kasacyjną, że, co do zasady, na podstawie przytoczonych przepisów prawa, wszczęcie postępowania egzekucyjnego wymagało sporządzenia i przesłania przez wierzyciela zobowiązanemu upomnienia; że nie zachodził unormowany, na podstawie delegacji art. 15 § 5 u.p.e.a., w § 3 ust. 2 i § 13 rozporządzenia przypadek możliwości legalnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Nie jest również przedmiotem sporu ani zarzutów skargi kasacyjnej okoliczność, że zobowiązanemu w dniu 30 stycznia 2003 r. zostały doręczone upomnienia wystawione w dniu 24 stycznia 2003 r., dotyczące zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2000 i 2001 oraz że, pomimo następnego umorzenia postępowania egzekucyjnego - postanowieniem z dnia 20 listopada 2006 r., zasadniczo nie uległy zmianie: tożsamość przedmiotu postępowania egzekucyjnego ani też podstawa do wystawienia w nim tytułów wykonawczych w stosunku do tego samego zobowiązanego. Przedmiotem sporu i wymaganej od Naczelnego Sądu Administracyjnego oceny prawnej jest natomiast: czy wystawienie w dniu 24 stycznia 2003 r. i doręczenie zobowiązanej w dniu 30 stycznia 2003 r. upomnień, zawierających wezwanie do wykonania wzmiankowanych powyżej zaległości podatkowych, jest prawnie skuteczne dla tytułów wykonawczych z dnia 27 listopada 2006 r. i wszczęcia na ich podstawie postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne w tym samym przedmiocie zostało umorzone postanowieniem z dnia 20 listopada 2006 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - doręczenie w dniu 30 stycznia 2003 r. upomnienia zobowiązanemu dostatecznie, na podstawie unormowań art. 15 § 1 u.p.e.a. i § 3 ust. 1 rozporządzenia, uzasadnia legalność wszczęcia kontrolowanego przez Sąd pierwszej instancji postępowania egzekucyjnego. Celem instytucji upomnienia "przedegzekucyjnego", uregulowanej w art. 15 u.p.e.a., jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. W tym kontekście samo zagrożenie egzekucją, stanowiące istotę treści upomnienia, ma doprowadzić zobowiązanego do wykonania obowiązku (por. analogicznie: Z. Leoński [w:] R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2008, s. 65 oraz D. Jankowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Wydawnictwo "Unimex", Wrocław 2005, s 165). Upomnienie przypomina przy tym nie o obowiązku, który znany jest zobowiązanemu co najmniej z podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego, to jest na przykład z decyzji podatkowej lub dokumentów wymienionych w art. 3a u.p.e.a., ale o powinności jego wykonania, które – również w interesie strony – może być dobrowolne, ale zagrożone jest realizacją w drodze egzekucji administracyjnej. Zgodnie z § 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia, wierzyciel jest zobowiązany do systematycznej kontroli terminowości zapłaty należności pieniężnych - jeżeli należność nie zostanie zapłacona w terminie określonym w decyzji lub wynikającym z przepisu prawa, na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. i § 3 ust. 1 rozporządzenia, wysyła zobowiązanemu upomnienie. Ustawa i rozporządzenie wprost, jednoznacznie i dosłownie stanowią o pisemnym upomnieniu zawierającym wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, nie zaś o upomnieniach, to jest o wielości upomnień poprzedzających egzekucyjną realizację danej należności. Jeżeli w danym przedmiocie uprawniającym do egzekucji administracyjnej w stosunku do określonego, nie zmienianego następnie podmiotu, na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. przesłane i doręczone zostanie upomnienie, brak jest podstaw do występowania przez wierzyciela z kolejnymi upomnieniami, także w przypadkach ponownego wszczynania postępowania egzekucyjnego w tym samym obszarze. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, przy niezmienionej tożsamości przedmiotu i podmiotu oraz podstaw wszczęcia tego postępowania, nie uchyla faktu ani znaczenia prawnego zrealizowanego przez wierzyciela obowiązku wystosowania upomnienia. Wprawdzie, na podstawie art. 60 § 1 u.p.e.a., umorzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie w przepisie tym przewidzianym powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jednakże sporządzenie, przesłanie i doręczenie upomnienia czynnościami egzekucyjnymi niewątpliwie nie są. Na podstawie art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Upomnienie natomiast ma na celu skłonienie zobowiązanego do wykonania obowiązku bez wszczynania postępowania egzekucyjnego, w którym to dopiero stosuje się środki egzekucyjne. Realizacja upomnienia obciąża też wierzyciela, a nie organ egzekucyjny, które to rozróżnienie pojęciowo i na gruncie unormowań art. 1a pkt 7 i art. 1a pkt 13 u.p.e.a. posiada znaczenie prawne, pomimo tego, że w sprawach podatkowych zdarzają się sytuacje, w których funkcje wierzyciela i organu egzekucyjnego wykonuje ten sam podmiot. Upomnienie przypomina zobowiązanemu o powinności wykonania danego obowiązku pod rygorem przymusowego prawnego wyegzekwowania, niezależnie od tego ile razy w danej sprawie wystawiane będą tytuły wykonawcze i wszczynane postępowanie egzekucyjne. Upomnienie, zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., przesyła się nie przed każdorazowym w tym samym przedmiocie wystawieniem tytułu wykonawczego, ale po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, co uzasadnia skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela, który, zgodnie z § 2 rozporządzenia, zobligowany jest do systematycznej kontroli zapłaty zobowiązań pieniężnych, a kiedy należność nie zostanie zapłacona w terminie – do wysłania upomnienia (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Jednorazowo – zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. i § 3 ust. 1 rozporządzenia – wykonany obowiązek przesłania upomnienia dotyczy administracyjnej egzekucji danego przedmiotu w stosunku do danego podmiotu, nie zaś poszczególnych czynności wszczynania postępowania egzekucyjnego w tym samym podmiotowo – przedmiotowym obszarze, również po jego umorzeniu. Upomnienie zawiera wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, które w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego już się przed tym rozstrzygnięciem dokonało, a więc w sytuacji ponawiania czynności powtórnego wszczynania postępowania egzekucyjnego w tej samej sprawie nie istnieje obowiązek powtórnego przesyłania przez wierzyciela upomnienia. Przypomnieć również należy, że na podstawie § 4 ust. 2 i 3 oraz załącznika nr 3 rozporządzenia prowadzi się ewidencję upomnień, która obejmuje: numer ewidencyjny upomnienia, datę jego wystawienia, numer konta, nazwisko i imię lub nazwę oraz adres zamieszkania (siedziby) zobowiązanego, rodzaj należności i okres, którego ona dotyczy, kwotę należności a także datę doręczenia upomnienia, co umożliwia (między innymi) sprawdzenie tożsamości sprawy oraz realizacji w niej wymogów art. 15 § 1 u.p.e.a. Przy kolejnym wystawianiu tytułu wykonawczego w danej sprawie, wierzyciel, na podstawie art. 27 § 3 u.p.e.a., nie załącza do niego dowodu (przed pierwszym tytułem wykonanego) doręczenia upomnienia, wskazując tylko na (odzwierciedlone w ewidencji upomnień) uprzednie spełnienie tego obowiązku zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. W powyższym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji stanowiące treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku jest błędne i nie zasługuje na prawną aprobatę. 11. Trafne i uzasadnione było natomiast rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji oparte na stwierdzeniu naruszenia w sprawie art. 34 § 1 u.p.e.a. Wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowień administracyjnych wydanych z naruszeniem wymienionego unormowania było prawidłowe, co z kolei tworzy dostateczną podstawę do oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 P.p.s.a. Zgodnie z poglądem prawnym powoływanej przez Sąd pierwszej instancji uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007 r., I FPS 4/06, którą Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela, wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 u.p.e.a., w przypadku, gdy ( tak jak w rozpoznanej sprawie ) wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci – naczelnika urzędu skarbowego będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe. Wpływ powyższego, przejawiającego się bezprzedmiotowością, naruszenia art. 34 u.p.e.a. należy oceniać w obszarze postępowania, w którym badane jest zastosowanie przywołanego przepisu, to jest w relacji do postępowania w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego, a nie do całości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny z określonego tytułu do danego zobowiązanego. Zastosowanie trybu prawnego z art. 34 u.p.e.a. w sytuacji tożsamości organizacyjnej wierzyciela i organu egzekucyjnego stanowi zasadniczy i podstawowy powód bezprzedmiotowości - zbędnego wydania i niezgodności z prawem - rozstrzygnięć powołujących jako podstawę prawną unormowania wynikające z przywołanego przepisu; wpływ naruszenia prawa w postaci art. 34 u.p.e.a. na wynik sprawy w przedmiocie wypowiedzenia się wierzyciela jest więc ewidentny i jednoznaczny. Z tego powodu zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a., wobec naruszenia przez organy administracji art. 34 u.p.e.a., było dostatecznie uzasadnione. 12. W sądowym postępowaniu odwoławczym konstatacja ta, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 P.p.s.a., uzasadniała natomiast oddalenie skargi kasacyjnej i orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego. Dodatkowo, uzupełniająco podnieść tylko należy, że nie naruszające prawa wyeliminowanie przez Sąd pierwszej instancji z obrotu prawnego aktu zawierającego stanowisko wierzyciela odnośnie zarzutu egzekucyjnego z art. 33 pkt 7 u.p.e.a. nie przesądza oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego w tym przedmiocie, ponieważ stanowisko wierzyciela, wobec treści art. 34 § 1 u.p.e.a., nie posiada w przywoływanym przypadku - zakresie dla organu egzekucyjnego mocy formalnie wiążącej.