II OZ 21/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 listopada 2007 r., sygn. akt 2 IV SA 1690/03 o odmowie przyznania prawa pomocy K. Ż. w sprawie ze skargi Z. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 9 listopada 2007 r., sygn. akt. 2 IV SA 1690/03, odmówił K. Ż. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że w jego ocenie skarżąca nie udowodniła, że znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie pełnych kosztów postępowania. Ponadto Sąd wskazał, że skarżąca nie wypełniła obowiązku wynikającego z wezwania Sądu z dnia 17 września 2007 r., ponieważ nie przedstawiła żądanych dokumentów ani nie złożyła odpowiednich oświadczeń. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. Ż. wyrażając swoje niezadowolenie z powyższego rozstrzygnięcia oraz wskazała, że nie zgadza się z interpretacją dokonaną przez Sąd, co do przepisu art. 255 ppsa i wezwaniem skarżącej do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Orzeczenie w tej sprawie Sąd wydaje na podstawie oświadczeń strony mając na uwadze okoliczności podane w tym oświadczeniu i w razie potrzeby przedstawione przez stronę dowody. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z dokonaną przez Sąd I instancji oceną sytuacji finansowej i możliwości płatniczych skarżącej. Z akt sprawy nie wynika, aby sytuacja majątkowa skarżącej kwalifikowała ją do przyznania prawa pomocy. Podniesione zaś w zażaleniu zarzuty dotyczące interpretacji art. 255 ppsa są w istocie polemiką ze stanowiskiem Sądu I instancji, a polemika ta nie może skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia wobec faktu, iż Naczelny Sąd Administracyjny podziela zasadność wzywania strony do przedkładania dodatkowych dokumentów i oświadczeń, jeżeli przedstawione przez stronę dokumenty i oświadczenia są niewystarczające. Wskazać jednak należy, że jeżeli strona będzie dysponowała wystarczającymi dowodami i udokumentuje, iż jest w sytuacji wymagającej przyznania jej prawa pomocy, będzie mogła składać ponowny wniosek o przyznanie jej tego prawa. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art.197 ppsa.