I SA/Ol 302/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Asesor WSA Renata Kantecka, Protokolant Lidia Wachowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 19 września 2007r. sprawy ze skargi B i Z Z na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 r. po wznowieniu postępowania oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrz Miasta i Gminy z dnia "[...]" w sprawie wymiaru B. i Z. Z. łącznego wymiaru zobowiązania pieniężnego za 2003 rok w kwocie 24.281,40 zł, wydaną po wznowieniu postępowania. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, co następuje: Z. Z. złożył w Urzędzie Miasta i Gminy cztery wykazy danych do ustalenia podatku od nieruchomości. W wykazie z dnia 24 maja 2001 roku, dotyczącym nieruchomości położonej w M. przy ulicy "[...]" podatnik wykazał: budynek mieszkalny o pow.111m2, garaże o pow. 41 m2, budynki letniskowe 88 m2, grunty o pow. 2.250m2. W wykazie z dnia 31 maja 2001 roku, dotyczącym nieruchomości położonej w M. przy Alei "[...]", podatnik wykazał: budynki letniskowe o pow. 45 m2, pomieszczenia mieszkalne o pow. 53 m2, grunty pozostałe o pow. 1366m2. W wykazie z dnia 14 sierpnia 2002 roku, dotyczącym nieruchomości położonej w M. przy ulicy "[...]", podatnik wykazał: pomieszczenia mieszkalne o pow.61 m2, pozostałe budynki o pow. 960 m2, grunty pozostałe o pow. 6.227 m2. W informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 22.08.2003 roku, dotyczącej nieruchomości przy Al. "[...]" w M., podatnik wykazał: budynki związane z działalnością gospodarczą o pow.61 m2, budynki pozostałe 45 m2, grunty związane z działalnością gospodarczą 12 m2, grunty pozostałe 1366 m2. Na podstawie tych danych, Burmistrz Miasta i Gminy, jako organ podatkowy wydał decyzje wymiarowe: - w dniu "[...]". decyzją ustalono B. i Z. Z. wymiar podatku od nieruchomości na rok 2003 w kwocie 9.526,40 zł, - w dniu "[...]" decyzją w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2003 rok dokonano odpisu należnego podatku na kwotę 890,00 zł, -w dniu "[...]" decyzją w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2003 rok dokonano przypisu podatku na kwotę 637,10 złotych. Organ podatkowy w dniu wydania decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2003 kierował się złożonymi przez podatnika informacjami w sprawie podatku od nieruchomości na 2003 rok. W dniach 30.08.2004r. - 03.09.2004r. pracownicy Urzędu Miasta i Gminy przeprowadzili kontrolę podatkową na nieruchomościach należących do B. i Z. Z. W oparciu o protokół kontroli z dnia "[...]" wyszły na jaw nowe okoliczności nie znane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2003, tj. stwierdzono, iż powierzchnia pomieszczeń odbiega od powierzchni wykazanej przez podatnika w informacji do celów podatkowych, a ponadto sposób użytkowania budynków jest inny niż wykazany w tejże informacji. W oparciu o protokół kontroli z dnia "[...]" oraz otrzymane ze Starostwa Powiatowego wypisy z ewidencji gruntów i budynków z dnia 21.11 .2005r., stwierdzono różnice w informacjach złożonych przez podatników dla celów w podatku od nieruchomości, w zakresie powierzchni budynków i sposobu użytkowania, a ponadto w przedmiocie powierzchni gruntów i sposobu użytkowania stwierdzono znaczne różnice ujawniono nowe okoliczności i dowody nie znane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji. Na podstawie protokołu kontroli i wypisów z ewidencji gruntów i budynków stwierdzono, że B. i Z. Z. w roku 2003 byli właścicielami zabudowanych nieruchomości położonych w M. przy ul. "[...]", ul. i Al. "[...]" i według wypisu z rejestru gruntów posiadali: — zabudowaną działkę nr "[...]" położoną przy ul."[...]" o pow. 6225 m2 oznaczoną symbolem Ba — tereny przemysłowe, na której wg wypisu z kartoteki budynków znajdują się budynki o funkcji: inne niemieszkalne, przemysłowe i biurowy, — zabudowaną działkę nr "[...]" położoną przy ul. "[...]" o pow. 1342 m2 oznaczoną symbolem B — tereny mieszkaniowe, na której znajdują się 4 budynki o funkcji inne niemieszkalne, — zabudowaną działkę nr "[...]" położoną przy ul. "[...]" o pow. 882 m2 oznaczoną symbolem B — tereny mieszkaniowe, na której znajduje się budynek mieszkalny i budynek o funkcji inny niemieszkalny, — niezabudowaną działkę gruntu nr "[...]" położoną przy Al. "[...]" o pow. 435 m2 oznaczoną symbolem B, — zabudowaną działkę nr "[...]" położoną przy Al. "[...]" o pow. 931 m2 oznaczoną w części symbolem B o pow. 449 m2, w części sklasyfikowaną jako użytek rolny klasa IVa o pow. 482 m2. W ocenie organu ww. okoliczności i dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i wynika z nich, że zadeklarowana przez podatnika na rok 2003 powierzchnia budynków i gruntu, była niezgodna z wypisem z ewidencji gruntów i budynków. Postępowanie kontrolne ujawniło nowe dowody i nowe okoliczności w sprawie, które nie były znane organowi i te okoliczności stanowiły podstawę do wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy postanowienia z dnia "[...]" w sprawie wszczęcie z urzędu i przeprowadzenia postępowania o wznowienia postępowania podatkowego w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości, należnego od B. i Z. Z. Z przeprowadzonego postępowania w sprawie wznowienia postępowania podatkowego wynikało, co następuje: W roku 2003, w przedmiocie nieruchomości położonej w M., przy ulicy "[...]" organy podatkowe stwierdziły, że znajduje się tam działka zabudowana o powierzchni 6.225 m2, jako teren przemysłowy, budynki biurowy, produkcyjny i magazynowy o łącznej 1032,36 222 m2, związane z fabryką domów drewnianych, w której zaprzestano produkcji w 2001 roku. W roku 2003 B. i Z. Z. posiadali w M. przy ulicy "[...]", budynek mieszkalny o pow.111 m2 i budynek niemieszkalny, garaż o pow.43,49 m2, pokoje z łazienkami nad garażem o pow.44,26m2, na działce gruntu o pow. 882m2 , 4 budynki letniskowe, niemieszkalne o pow. 130,95 m2, na działce gruntu o pow. 1342 m2. W 2003 roku małżeństwo Z., posiadało w M. przy Alei "[...]" budynek mieszkalny o pow. 435 m2, w części o pow.101,60 m2 zajmowanego na prowadzenie baru, budynek letniskowy o pow. 46,40 m2, działkę gruntu o pow.435 m2, a także przy tej samej ulicy, działkę gruntu o pow. 931 m2 , w części oznaczoną jako B, mieszkalną o pow.449 m2 , w części jako rolną 482 m2. Analiza akt sprawy wskazywała, iż dane jakimi kierował się organ wydając decyzję wymiarową odbiegają od danych w rzeczywistości. Podatnicy w informacjach składanych na potrzeby ustalania wymiaru podatku nie wykazywali bowiem, iż powierzchnia budynków przy ul."[...]" jest większa i wszystkie mają funkcję niemieszkalną, podobnie jak budynki przy ul. "[...]". Ponadto nie ujawnili do opodatkowania pokoi nad garażem przy ul. "[...]’ oraz całości powierzchni użytkowej nowego budynku przy Al. "[...]". . Rozbieżności w tym przedmiocie potwierdzało także oświadczenie podatników z dnia "[...]". o wartości sprzedanego piwa w A przy Al. "[...]", protokoły obmiaru budynków z dnia "[...]"., protokół kontroli nieruchomości położonych przy ul. "[...]" Al. "[...]" oraz "[...]" w M. przeprowadzonej w dniach 30 sierpnia — 3 września 2004r., protokół oględzin wymienionych działek z dnia "[...]", protokół przesłuchania strony z dnia "[...]". oraz protokół kontroli nieruchomości przy Alei "[...]" z dnia "[...]". Z akt sprawy wynika, że Z. Z. prowadzi od 1 sierpnia 1991 r. działalność gospodarczą pod nazwą A, w roku 2003 zakład główny mieścił się w M. przy ul."[...]"oraz przy Al. "[...]", a miejscem jej wykonywania są jeziora mazurskie oraz teren całego kraju. Przedstawione przez podatnika dokumenty w dniu "[...]". tj.: kserokopia pisma z dnia 24.04.2001r., kserokopia pisma z dnia 30.07.2001r., kserokopia zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia "[...]"., kserokopia N]F-1, kserokopia zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia "[...]"., kserokopia zaświadczenia o numerze REGON, kserokopia protokołu kontroli nieruchomości z dnia "[...]"., kserokopia pisma z dnia 30.09.2004r., w ocenie organu podatkowego jednoznacznie wskazywały, że do wymiaru podatku od nieruchomości, będą miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, z wyłączeniem gruntów i budynków o charakterze mieszkalnym i gruntów rolnych. W informacji podatkowej, podatnik nie ujął również całości nowo wybudowanego budynku przy Al. "[...]", a jedynie użytkowaną część, która była wykorzystywana do prowadzenia baru. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity z 2006 r. Dz.U. 121, poz. 844 z późn. zm.) jeżeli okoliczności od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub jego części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. Nowo wybudowany budynek położony przy Al. "[...]" w roku 2002 był użytkowany, na dowód czego załączono oświadczenie A z dnia "[...]" o wartości sprzedaży piwa w A w M. Al. "[...]" w roku 2002, stąd do opodatkowania należało przyjąć całą jego powierzchnię użytkową. Na podstawie aktualnego stanu prawnego do zaliczenia budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie ma znaczenia sposób wykorzystywania nieruchomości (poszczególnych jej części), lecz fakt posiadania tych nieruchomości przez przedsiębiorcę. Nieruchomość taka mimo przejściowego jej niewykorzystania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z wypisu z ewidencji gruntów wynika, że część działki nr "[...]" o pow. 482 m2 sklasyfikowana jest jako grunt rolny klasa IVa i działka ta nie jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. W związku z tym grunt ten podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym. W oparciu o wypisy z rejestru gruntów i budynków oraz przedstawione dokumenty organ podatkowy ustalił, że w roku 2003: — do budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą powinny być zaliczone budynki położone przy ul. "[...]" o powierzchni 1032,36 m2, budynki letniskowe położone przy ul. "[...]" oraz pokoje nad garażem o łącznej powierzchni 175,21 m2, bar w budynku mieszkalnym o pow. 101,60 m2 i budynek letniskowy o pow. 46,40 m2 położone przy Al. "[...]" — ogółem 1355,57 m2, — do budynków mieszkalnych zaliczono obiekt budowlany położony przy ul. "[...]" o pow. 111 m2 oraz część budynku mieszkalnego położonego przy Al. "[...]" o pow. 323,80 m2 – ogółem 434,80 m2, — do budynków pozostałych postanowiono zaliczyć garaż o pow. 43,49 m2, który służy do przetrzymywania samochodu prywatnego podatnika i rodziny, — do gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą postanowiono zaliczyć działkę nr "[...]"o pow. 6225 m2 (symbol Ba) położoną przy ul. "[...]", działkę nr "[...]" o pow. 1342 m2 (zabudowana 4 budynkami letniskowymi) położoną przy ul. "[...]", działka gruntu nr "[...]" o pow. 435 m2 (stanowiącą parking) położoną przy Al. "[...]", działkę dzierżawioną z Urzędu Miasta i Gminy o pow. 12 m2 położoną przy Al. "[...]" — ogółem 8014 m2, — do gruntów pozostałych, związanych z budynkami mieszkalnymi postanowiono zaliczyć działkę nr "[...]" o pow. 882 m2 (zabudowana budynkiem mieszkalnym i garażem) położoną przy ul. "[...]", część działki nr "[...]" o pow. 449 m2 (zabudowana budynkiem mieszkalnym z barem i budynkiem letniskowym) położoną przy Al. "[...]" — ogółem 1331 m2, — do gruntów rolnych zaliczono pozostałą część działki nr "[...]" o pow. 482 m2, sklasyfikowaną jako grunty rolne w klasie IVa, — do wartości budowli na rok 2003 przyjęto kwotę podaną przez podatnika w informacji podatkowej 31513 zł. W związku z powyższym organ podatkowy ustalił, iż wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2003 rok wynosi 24.273,30 zł. wg następującego wyliczenia: powierzchnia w m2 pomnożona przez stawkę kwotową: - budynki mieszkalne 434,80 m2 x0,45 = 195,66 zł - budynki pod dział. gosp. 1355,57m2 x13,60 =18.435,75 zł - pozostałe budynki 43,49 m2 x 5,61 =243,97 zł - budowle zw. z dział. gosp. 31.513 zł. x 2%= 630,26 zł - grunty pozostałe 1331 m2x 0,15 =199,65 zł - grunty pod dział. gosp. 8014 m2 x0,57= 4.567,98 zł Natomiast wysokość zobowiązania w podatku rolnym na 2003 rok wynosi 8,10 zł. wg następującego wyliczenia: powierzchnia w hektarach pomnożona przez stawkę kwotową: grunty rolne 0,0482 ha x167,25zł = 8,06zł W związku z powyższym, ogółem należne łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2003 do zapłaty wyniosło 24.281,40 zł, wymiaru podatku dokonał Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia "[...]", zmieniając własne decyzje z dnia "[...]", a także decyzje zmieniające z dnia "[...]" i z dnia "[...]", na podstawie art.245§1 Ordynacji podatkowej, po ujawnieniu w wyniku wznowienia postępowania nowych dowodów i nowych okoliczności istniejących w dniu wydania pierwotnej decyzji wymiarowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania B. i Z. Z., od decyzji wydanej w dniu "[...]". przez Burmistrza Miasta i Gminy, mocą której uchylono własną decyzję z dnia "[...]" w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2003 rok oraz decyzje ją zmieniające z dnia "[...]". i z dnia "[...]" oraz dokonano wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 24.281,40 zł za 2003 rok, decyzją z dnia "[...]" postanowiło utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji, będącą przedmiotem odwołania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, że podatnicy w informacjach składanych na potrzeby ustalania wymiaru podatku nie wykazywali bowiem, iż powierzchnia budynków przy ul. "[...]" jest większa i wszystkie mają funkcję niemieszkalną, podobnie jak budynki przy ul. "[...]". Organy podatkowe ustaliły, iż podatnicy nie ujawnili także do opodatkowania pokoi nad garażem przy ul. "[...]" oraz całości powierzchni użytkowej nowego budynku przy Al. "[...]". Rozbieżności w tym przedmiocie potwierdził zebrany materiał dowodowy, którego podatnicy nie kwestionują. W powyższych okolicznościach, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ pierwszej instancji miał podstawy do wznowienia postępowania z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Nadto organ odwoławczy wskazał, powołując się na stosowne przepisy art.2 ust.1 i art. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, iż za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Sam fakt posiadania lokalu przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla lub grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że nawet budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza (za wyjątkiem budynków mieszkalnych) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Z tego powodu fakt zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej nie pozbawił podatnika statusu przedsiębiorcy. W ocenie organu odwoławczego, fakt złożenia przez podatników wniosków o przekwalifikowanie powierzchni hal produkcyjnych na budynki niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie jest wystarczającą przesłanką do zmiany stawek podatkowych. Dopiero uzyskanie decyzji o zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku dałoby do tego podstawę, lecz tego w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono. Organ II instancji podniósł, iż podstawą wznowienia nie jest okoliczność, iż podatnik jest przedsiębiorcą (bo to powinno być znane organowi z urzędu), lecz wspomniane rozbieżności między informacjami składanymi przez podatnika, a rzeczywistym stanem faktycznym. Zdaniem organu odwoławczego, podatnicy w odwołaniu nie kwestionowali ustaleń poczynionych w postępowaniu kontrolnym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję odwoławczą z dnia "[...]", B. i Z. Z. wnieśli o jej uchylenie. Skarżący zarzucili organom podatkowym, bezzasadne opodatkowanie najwyższą stawką podatkową prywatnego ich majątku w postaci domków letniskowych i pokoi nad garażem przy "[...]" oraz domku letniskowego przy ul. "[...]", wskazując, iż niniejsze obiekty nigdy nie służył działalności zarobkowej. Powołano się przy tym na stanowisko Ministerstwa Finansów dnia 4 maja 2006 r., według którego m.in. gdy osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą nabyła nieruchomości, które nie służą prowadzeniu tej działalności, to grunty budynki jako nie będące w posiadaniu przedsiębiorcy podlegają opodatkowaniu według, stawek dla gruntów i budynków pozostałych. Odnośnie nieruchomości przy ul. "[...]", skarżący wskazali, że od 2001 r. nie służyła ona do prowadzenia działalności gospodarczej, a przechowuje się tam starą dokumentację pracowniczo-księgową oraz prywatny majątek. Skoro zaś nie je tam już prowadzona działalność gospodarcza winny być zastosowane stawki "pozostałe". Skarżący podnieśli także w skardze, iż bezzasadnie opodatkowano część budynku mieszkalnego powierzchni 323,80 m2 przy ul. "[...]", naruszając w ten sposób treść art. 6 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż budowa nie została jeszcze zakończona. Budowa części mieszkalnej w tym budynku do dnia dzisiejszego nie została zakończona i nie jest użytkowana, a tym bardziej w 2003 r. Zdaniem skarżących obowiązek podatkowy w 2003 r. istniał tylko w stosunku do części budynku użytkowanego na działalność gospodarczą. W konsekwencji nie zaszły żadne nowe okoliczności faktyczne i prawne dając podstawę do zmiany decyzji ostatecznej z 2003 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący po otrzymaniu odpowiedzi na skargę, w piśmie z dnia "[...]" skierowanym do Sądu, podnieśli, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytaczając definicję gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą przemilczała art.5 ust.1 pkt 1 lit. b ustawy, który wspomina, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej z przyczyn technicznych, a skarżący prowadząc działalność turystyczną, nie powadził w 2003 roku działalności produkcyjnej. Z uwagi na to, że budynki produkcyjne są nieprzydatne do działalności turystycznej, to zdaniem skarżących ze względów technicznych nie mogą być wykorzystywane. Ponadto skarżący zarzucili, że bezzasadnie opodatkowano podatkiem od nieruchomości o podwyższonej stawce domki letniskowe i pokoje nad garażem, ponieważ służą one do własnego użytku skarżących. W piśmie procesowym z dnia "[...]" Skarżący zarzucili przedstawicielowi Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż na rozprawie w dniu 19 września 2007 roku przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym przedstawił nieprawdziwe twierdzenia. Skarżący podnieśli, iż kontrole przeprowadzone przez organ podatkowy nie wykazały nigdy rozbieżności między oświadczeniami Skarżących składanymi w celach podatkowych a wynikami kontroli. Wyjaśnili także, iż nie zgłosili do opodatkowania części budynku mieszkalnego ( o pow. 232,80 m2) przy ulicy Spacerowej, ponieważ do budynku tego nie powstał obowiązek podatkowy- nie została zakończona jego budowa. Pomimo tego, organ podatkowy opodatkował część budynku będącego w trakcie budowy, naruszając tym samym art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zarzucili również, iż wyższą stawką opodatkowano również majątek prywatny Skarżących tj. domki letniskowe i pokoje nad garażem. Podsumowując Skarżący stwierdzili, iż organy podatkowe nie ujawniły żadnych istotnych, nowych dowodów. Wszystkie informacje zgłoszone do opodatkowania były aktualne i były znane organowi podatkowemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art.1 §1 i §2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola sądu polega na zbadaniu , czy w toku rozpoznawanej sprawy organy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia w sprawie było stwierdzenie wystąpienia podstawy do wznowienia postępowania podatkowego, zakończonego ostateczną decyzją podatkową, na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Należy zauważyć, iż powyższa ustawa dopuszcza trzy nadzwyczajne tryby weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych, jako wyjątki od zasady trwałości decyzji administracyjnej. W trybach tych, organ podatkowy zmienia lub uchyla decyzję ostateczną w wyniku wznowienia postępowania (art. 240-246 Op), a także stwierdza nieważność (art. 247-252 Op) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. W drodze wyjątku może także dojść do uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowych lub dotkniętych wadami niekwalifikowanymi (art. 253-257 Op). Wznowienie postępowania jest natomiast instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji (wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r. - II SA 1241/98, LEX nr 41894). Powyższa instytucja ma zatem na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, iż postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach i na co należy zwrócić szczególnie uwagę, przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie, organ podatkowy jako podstawę wszczęcia postępowania powołał się na istnienie w sprawie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Op., który pozwala na wznowienie postępowania, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który taką decyzję wydał. Dla uznania zatem zaistnienia powyższej przesłanki, muszą zostać spełnione następujące warunki: 1. ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2. okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, 3. powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części, 4. choć nowe okoliczności lub dowody ujawniły się teraz, istniały w momencie podejmowania decyzji ostatecznych, w sprawie których wznowiono postępowanie. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie decydujące znaczenie ma prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, ponieważ tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie zakresu praw i obowiązków strony postępowania. W rozpatrywanej sprawie, przy wydawaniu decyzji wymiarowej organ podatkowy I instancji z własnej inicjatywy badał zagadnienie związane z wykazaniem różnic faktycznych pomiędzy rzeczywistą powierzchnią użytkowanych nieruchomości, a danymi z informacji składanych przez podatników na potrzeby postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 roku. I jak wynika z akt sprawy, jako podstawę wszczęcia postępowania wznowieniowego powołał się na istnienie w sprawie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Op., a mianowicie istnienie nowych okoliczności lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Takimi "nowymi dowodami" wg organu były wypisy z rejestru gruntów i budynków, należących do B. i Z. Z., protokoły kontroli podatkowej i oświadczenia Skarżących. Z wymienionych dowodów jednoznacznie wynika, że sposób użytkowania budynków był w rzeczywistości inny, niż wykazany w informacji przez podatników na potrzeby podatku od nieruchomości za 2003 rok. Ten stan rzeczy był znany Skarżącym. Podkreślenia wymaga, iż Skarżący w informacjach składanych na potrzeby ustalania podatku od nieruchomości za 2003 roku, nie wykazali rzeczywistej powierzchni budynków i gruntu, nieruchomości położonej w M. przy ulicy"[...]", który miał przeznaczenie przemysłowe i był związany z działalnością gospodarczą. W toku czynności kontrolnych ujawniono bowiem, że działalność gospodarcza jest prowadzona przez podatników na większej powierzchni, niż to zostało wykazane w informacji podatkowej (przy ul. "[...]", "[...]" i Al. "[...]" w M.). Skarżący nie wykazali też faktycznej funkcji — niemieszkalnej nieruchomości budynkowych, przy ul. "[...]" i "[...]" w M. Ponadto, organ podatkowy ustalił, że nieruchomość przy Al. "[...]" była użytkowana od 2002 r. w całości, a nie tylko w zakresie wykazanym w informacji podatkowej. Rozbieżności w tym przedmiocie potwierdziło również oświadczenie Skarżących z dnia "[...]" o wartości sprzedanego piwa w A przy Al. "[...]" w M. za 2002 rok, które pozwalało przyjąć , że nieruchomość ta w 2003 roku była związana z działalnością gospodarczą. Skarżący nie ujawnili także w swojej informacji na 2003 rok, pokoi nad garażem w M. przy ulicy "[...]". Należy również podnieść, iż zarówno nowe te fakty, jak i dowody stanowiące podstawę wznowienia istniały w chwili wydania decyzji ostatecznej z dnia "[...]", a ich "nowość" polega na tym, że nikt dotychczas (ani organ podatkowy, ani strona) nie zgłosił ich ani nie ujawnił. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Op., tj. przesłanka istotnych okoliczności i dowodów nieznanych organowi w dniu wydania decyzji została w ocenie Sądu spełniona. Ustalenia kontrolne organu podatkowego w dniach 30 sierpnia - 3 września 2004 r. ujawniły zatem nowe dowody w sprawie, które nie były znane organowi w dniu wydawania decyzji z dnia "[...]" w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 r., a mające istotne znaczenie dla sprawy. W wyniku ujawnienia tych nowych okoliczności i dowodów, w odniesieniu do należności podatkowych Skarżących za 2003 rok w podatku od nieruchomości, w dniu "[...]" postępowanie podatkowe zakończone decyzją z "[...]". w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2003 r. zostało zasadnie wznowione, a ustalenia co do innej powierzchni nieruchomości niemieszkalnych zostały potwierdzone w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, wydaną w wyniku wznowienia postępowania, po ujawnieniu istotnych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji wymiarowej w dniu "[...]", a także nie znanych organowi podatkowemu, a ujawnionych po tej dacie, w toku postępowania wznowieniowego, na podstawie art.240§1 pkt5 Ordynacji podatkowe, w zw. z art.243§1 Op. Powyższe okoliczności stanowiły zatem podstawę do uchylenia decyzji z "[...]" oraz decyzji ją zmieniających z dnia "[...]" i z dnia "[...]", a także dokonania nowego wymiaru zobowiązania podatkowego na 2003 r, na podstawie art.245§1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, iż nie doszło do naruszenia przepisów mających merytoryczne zastosowanie przy badaniu sprawy dotyczącej wznowienia postępowania. Sąd nie podzielił zarzutów skargi, uzupełnionych następnie w pismach procesowych Skarżących, jakoby czasowe zawieszenie działalności gospodarczej na terenie nieruchomości przemysłowej, położonej w M., przy ul. "[...]", stanowiłoby podstawę uniemożliwiającą prowadzenie działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zdaniem Sądu regulacja art.1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definiuje pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazując jednocześnie, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomość skutkuje tym, że budynek, budowla i grunty są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu według najwyższych stawek podatkowych. W definicji nie ma warunku faktycznego wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cel związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Czasowe ich niewykorzystywanie lub zawieszenie działalności nie ma znaczenia dla zasadności ich opodatkowania stawkami jako przy działalności gospodarczej. W ocenie Sądu również pozostałe zarzuty skargi, dotyczące sposobu użytkowania pozostałych nieruchomości, poza mieszkalnymi i rolnymi, nie zasługiwały na uwzględnienie, w świetle zebranych dowodów, a nadto strona Skarżąca nie wskazała żadnych dowodów, na poparcie swoich tez. Podsumowując, wszystkie posiadane przez podatników nieruchomości, za wyjątkiem budynków mieszkalnych, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Ustalenia kontrolne organu podatkowego w dniach 30 sierpnia - 3 września 2004 r. ujawniły nowe dowody w sprawie, które nie były znane organowi w dniu wydawania decyzji z dnia "[...]" w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 r., a mające istotne znaczenie dla sprawy. W ocenie Sądu, powołane przepisy art.240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowią o "wyjściu na jaw" nowych okoliczności, czy też dowodów. Oznacza to, że istotne znaczenie ma chwila ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, dlatego w rozpatrywanej sprawie dopiero kontrola podatkowe pozwoliła na faktyczne zapoznania się z dowodami w sprawie i skonfrontowania Informacji Skarżących, składanych dla potrzeb podatku od nieruchomości za 2003 rok, z rzeczywistymi ustaleniami kontroli, które zostały poparte dowodami w postaci wypisów z rejestru budynków i gruntów. Konkludując, w ocenie Sądu ustalenia faktyczne oparte zostały na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, z zachowaniem reguł postępowania określonych w ustawie Ordynacja podatkowa, a w szczególności w art. 122, art. 123 par. 1 i art. 187 tej ustawy. Oceniając całość zebranego materiału dowodowego, organ nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. W tym stanie rzeczy, zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne, co obligowało Sąd do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.).