VI SA/Wa 1042/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant J. C. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2007 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Ministra Transportu z dnia (...) marca 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] Minister Transportu po rozpoznaniu wniosku J. F., zwanego dalej skarżącym o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...] o odmowie wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd marki Rolls Royce typ Silver Spirit II numer identyfikacyjny pojazdu [...] - w zakresie umieszczenia kierownicy po prawej stronie, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 31 marca 2006 r. skarżący wystąpił do Ministra Transportu i Budownictwa z wnioskiem o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych dla pojazdu marki Rolls Royce typ Silver Spirit II numer identyfikacyjny [...] w zakresie umieszczenia kierownicy po prawej stronie. Działając na podstawie art. 64 § 2 i art. 261 K.p.a. organ dwukrotnie, tj. w kwietniu 2006 r. (brak określenia dnia) oraz 11 maja 2006 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia akt sprawy. Pismem z dnia 26 lipca 2006 r. skarżący częściowo nadesłał brakujące dokumenty natomiast pozostałą część uzupełnił w dniu 30 października 2006 r. Pismem z dnia 30 października 2006 r. organ poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa uznając, iż skoro pismo organu z dnia 30 października nie zawierało żadnych uwag to jego osobiste stawiennictwo w siedzibie organu nie jest konieczne. Po przeprowadzeniu analizy przedstawionej przez stronę dokumentacji, Minister Transportu decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...] odmówił skarżącemu wyrażenia zgody na udzielenie odstępstwa od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać należący do niego pojazd w zakresie umieszczenia kierownicy po prawej stronie. W uzasadnieniu decyzji, wskazując na treść art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) organ podniósł, iż pojazdy samochodowe wyposażone w kierownicę po prawej stronie, przystosowane do ruchu lewostronnego, nie odpowiadają obowiązującym przepisom, a ponadto zagrażają bezpieczeństwu i naruszają porządek ruchu. Zdaniem organu umieszczona po prawej stronie kierownica pojazdu w ruchu prawostronnym nie zapewnia dostatecznego pola widzenia kierowcy i utrudnia posługiwanie się urządzeniami pojazdu. Pismem z dnia 21 grudnia 2006 r. skarżący zwrócił się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc na wstępie, iż organ wydając zaskarżoną decyzję najprawdopodobniej popełnił błąd przywołując w jej treści § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. zamiast § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia. Zdaniem skarżącego redakcja przywołanego przepisu nie wyklucza możliwości zastosowania kierownicy po prawej stronie i nie daje tym samym jednoznacznego imperatywu do wydawania negatywnych decyzji. Zawarte w niej sformowanie "nie powinna" wyraźnie akcentuje pewną dowolność, a nie zakaz stosowania rozwiązania technicznego pod postacią umieszczenia kierownicy po prawej stronie pojazdu. Skarżący dodał, iż skoro w przepisach prawa nie ma wyraźnego zakazu dopuszczania do ruchu pojazdów z kierownicą po prawej stronie oraz brak równocześnie wyraźnego nakazu pod postacią normy prawnej, odnoszącego się do stosowania w praktyce rozwiązań technicznych dotyczących kierownicy jedynie po lewej stronie, należy wnioskować, iż pojazdy posiadające kierownicę po prawej stronie o ile zapewniają należycie bezpieczeństwo tzn. spełniają inne wymogi i parametry techniczne mogą być dopuszczone do ruchu. Skarżący zwrócił uwagę na okoliczność, iż we wniosku inicjującym postępowanie zaznaczył, iż przedmiotowy samochód ma mu służyć okazjonalnie, a nie do codziennego użytku, dlatego też ewentualne zagrożenie, na które powołuje się Minister uległoby i tak dużemu ograniczeniu, porównywalnemu z normalnie występującym zagrożeniem na naszych drogach. Zaznaczył również, iż z jego wieloletniego doświadczenia na stanowisku kierowcy wynika, iż pojazdy marki Rolls Royce to jedne z bezpieczniejszych aut, które przystosowane są do wykonywania wszystkich manewrów w tym wyprzedzania i omijania, a jego układ wycieraczek przedniej szyby gwarantuje szerokie pole widzenia. Kolejnym zarzutem podniesionym przez skarżącego było naruszenie przez organ zasady zaufania obywateli do organów państwa, wyrażające się w narażeniu skarżącego na wysokie koszty postępowania poniesione przez niego dla dobra sprawy w celu jej pozytywnego zakończenia. Zdaniem skarżącego koszty te nie zostałyby wygenerowane gdyby organ od razu zareagował na jego wniosek. Skarżący zaznaczył, iż z pierwszego podania jednoznacznie wynikało, iż samochód posiada kierownicę po prawej stronie, dlatego też w odczuciu skarżącego żądanie przez organ uzupełnienia dokumentów mogło stanowić swego rodzaju promesę wydania pozytywnej decyzji. Rozpoznając przedmiotowy wniosek, Minister Transportu nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. i w konsekwencji decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Jako podstawię decyzji organ wskazał art. 67 ust. 1 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, w pierwszej kolejności organ podniósł, iż twierdzenie strony, zgodnie z którym pismo wzywające do uzupełnienia braków może stanowić promesę pozytywnego załatwienia podania należy uznać za bezzasadne, bowiem w oparciu o art. 75 § 1 K.p.a. decyzje administracyjne wydawane są na podstawie kompletu dokumentacji. Wskazując na przepis art. 67 ustawy Prawo o ruchu drogowym organ podkreślił, iż użyte w nim sformułowanie, że Minister może w indywidualnych uzasadnionych przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych jednoznacznie pozostawia sprawę decyzji do oceny Ministra, przy czym organ podejmując decyzję o odstępstwie od warunków technicznych kieruje się ogólnym interesem społecznym wynikającym z troski o właściwe zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, ochronę życia i zdrowia wszystkich uczestników tego ruchu. Jeżeli pojazd nie spełnia wszystkich warunków technicznych wymaganych, co do bezpiecznego poruszania się po drogach, uczestnicy ruchu mogą czuć się zagrożeni, wówczas Minister Transportu tylko w szczególnych przypadkach może zezwolić na dopuszczenie do ruchu po drogach publicznych pojazdu nie spełniającego tych wymagań technicznych, a dotyczy to z reguły pojazdów specjalnych. Przywołując treść art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym organ zaznaczył, iż pojazd uczestniczący w ruchu musi być tak zbudowany aby jadący pojazdami i inni uczestnicy ruchu mieli zapewnione maksymalne bezpieczeństwo dzięki dostatecznemu polu widzenia kierowcy. Natomiast zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. kierownica w pojeździe o liczbie kół większej niż trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h, nie powinna być umieszczona po prawej stronie pojazdu. Umieszczenie kierownicy po prawej stronie w warunkach ruchu prawostronnego, jaki obowiązuje w Polsce oraz w większości krajów Unii Europejskiej ma znaczny wpływ na pogorszenie bezpieczeństwa na drodze, bowiem takie usytuowanie kierownicy utrudnia, a w skrajnych przypadkach uniemożliwia bezpieczne wykonywanie manewrów np. wyprzedzania i omijania. Uzasadniając swoje twierdzenie organ powołał się na przepis art. 24 ust. 1 pkt. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym zgodnie z którym kierujący pojazdem jest obowiązany przed wyprzedzaniem upewnić się w szczególności, czy ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia komukolwiek ruchu. Wykonując manewr wyprzedzania kierujący przy zachowaniu szczególnej ostrożności obowiązany jest sprawdzić czy ma dostateczną ilość miejsca do wykonania tego manewru. Bezpieczne wykonanie manewru wyprzedzania wymusza obowiązek wysunięcia się pojazdem poza obrys pojazdu poprzedzającego celem obserwacji drogi przed tym pojazdem i określenia odległości od innych uczestników ruchu, ich prędkości i całokształtu warunków drogowych w perspektywie wykonania tego manewru. Bezpieczne wykonanie wyprzedzania wymaga posiadania dostatecznego pola widzenia przez kierującego pojazdem wyprzedzającym. Organ dodał, iż umiejscowienie kierownicy w stosunku do kierunku jazdy jest na tyle istotne, iż międzynarodowe przepisy homologacyjne jak i równoważne polskie przepisy krajowe nakazują ścisłe rozróżnienie kierunku ruchu, do którego dany pojazd jest przystosowany. Jest to szczegółowo odnotowywane w dokumentacji homologacyjnej oraz potwierdzane w wyciągu ze świadectwa homologacji wydawanym na potrzeby rejestracji pojazdów. Organ zwrócił również uwagę na fakt, iż układ wycieraczek przedniej szyby przystosowany do ruchu lewostronnego, nie zapewnia dostatecznej strefy widoczności w ruchu prawostronnym. Ograniczenie pola widzenia kierowcy w ruchu drogowym stwarza niebezpieczeństwo dla innych uczestników tego ruchu. W konkluzji powyższego organ stwierdził, iż pojazd samochodowy wyposażony w kierownicę po prawej stronie, przystosowany do ruchu lewostronnego z racji tego, że, nie odpowiada przytoczonym powyżej przepisom nie może być dopuszczony do ruchu. Pismem z dnia 24 kwietnia 2007 r., działając za pośrednictwem organu skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2007 r., zarzucając organowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego przejawiające się m. in. w braku dokładnego i rzetelnego zapoznania się z materiałem sprawy, całkowitym zignorowaniem podnoszonych przez stronę argumentów dotyczących sposobu korzystania z pojazdu, nie udzielaniu przez organ w sposób jasny i odnoszący się do sprawy odpowiedzi na kluczowe kwestie. Skarżący zarzucił również, iż organ w uzasadnieniu decyzji jako oś odmowy dopuszczenia pojazdu do ruchu powołał przepisy, które nie legły u podstaw jej wydania. Ponadto w odczuciu skarżącego prowadzone przez organ postępowanie administracyjne w sytuacji, kiedy organ posiadał wiedzę o tym, że pojazd ma zamontowaną kierownicę po prawej stronie, świadomie naraziło skarżącego na niepotrzebne koszty związane z zakupem samochodu, akcyzą, VAT, przeglądem technicznym, czy też transportem do kraju. Przywołując treść § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. skarżący podniósł, iż zgodnie z jego treścią w pojeździe o liczbie kół większej niż 3, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h, kierownica nie powinna być umieszczana po prawej stronie. W ocenie skarżącego redakcja powoływanego przepisu nie wyklucza możliwości zastosowania kierownicy po prawej stronie i nie daje tym samym jednoznacznego imperatywu do wydawania negatywnych decyzji. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie wyraźnie kładzie nacisk na dowolność a nie zakaz stosowania rozwiązań technicznych pod postacią umieszczenia kierownicy po prawej stronie pojazdu. Skoro nie ma w przepisach prawa wyraźnego zakazu poruszania się po drogach publicznych pojazdami z kierownicą po prawej stronie i brak równocześnie wyraźnego nakazu, co do umieszczania kierownicy jedynie po lewej stronie, należy wnioskować, iż pojazdy posiadające kierownicę po prawej stronie mogą być dopuszczone do ruchu o ile zapewniają należyte bezpieczeństwo, spełniają wymogi i parametry techniczne. W ocenie skarżącego pojazd, którego dotyczy zaskarżona decyzja spełnia te wymogi i parametry, co potwierdzają przedstawione przez stronę dokumenty. Ponadto za pozytywnym załatwieniem sprawy przemawia, zdaniem strony, częsty widok samochodów z kierownicą po prawej stronie na polskiej rejestracji. W związku z zarzutami skarżącego Minister Transportu w odpowiedzi na skargę podtrzymał w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne - w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe - w stopniu mogącym mieć wpływ istotny. Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja Sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 67 ust.1 ustawy zw. z art. 66 ust.1 pkt 1 i 6 z dnia w 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm., dalej jako "PoD" ), który stanowi, że Minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy. Powyższy przepis upoważnia Ministra Transportu do wydawania indywidualnych zezwoleń na odstępstwo od warunków technicznych przewidzianych w art. 66 oraz - z uwagi na to, że sprawa dotyczy samochodu osobowego wykorzystywanego w celach prywatnych - przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.). Przy czym "odstępstwo" nie może dotyczyć takich wymogów, których niespełnienie może stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego (por. wyr. NSA z dnia 26 maja 1998 r., II SA 296/98, LEX nr 41 339). W myśl art. 66 ust.1 pkt 1 i 5 PoD pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę; oraz zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu. Należy zgodzić się z organem, że umieszczenie kierownicy po prawej stronie w warunkach ruchu prawostronnego tj. obowiązującego w Polsce, zdecydowanie wpływa na pogorszenie bezpieczeństwa na drodze gdyż pogarsza się widoczność do przodu w warunkach wyprzedzania innych pojazdów. Manewr wyprzedzania musi być poprzedzony upewnieniem się przez kierującego pojazdem czy ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia komukolwiek ruchu (v. art. 24 ust. 1 pkt 1 PoD) . Tymczasem, co nie ulega wątpliwości, kierowca pojazdu z kierownicą umieszczoną po prawej stronie aby zaobserwować czy ma dostatecznie dużo miejsca do wyprzedzenia pojazdu jadącego przed nim musi dokonać manewru wysunięcia swojego pojazdu poza linię rozdzielającą pasy ruchu na jezdni dwukierunkowej o co najmniej połowę szerokości pojazdu więcej, niż gdyby był to pojazd z kierownicą po lewej stronie. Ponieważ omówiony wyżej rodzaj dróg przeważa w naszym kraju uzasadnione jest akcentowanie przez organ zagrożeń dla innych uczestników ruchu w czasie wykonywania omawianego manewru przez pojazd z kierownicą po prawej stronie. Sąd nie znajduje również podstaw do zakwestionowania argumentacji zawartej w decyzji, iż układ wycieraczek przedniej szyby spornego pojazdu nie zapewnia dostatecznej strefy widoczności w ruchu prawostronnym. Nie budzi wątpliwości Sądu, że pole widzenia przez szybę przednią po stronie pasażera w sytuacji gdy pracują wycieraczki jest mniejsze, niż po stronie kierowcy gdyż "zasięg zbierania" np. zanieczyszczeń z tej szyby jest większy po stronie kierującego. Powyższa prawidłowość wymuszona jest konstrukcją układu wycieraczek oraz ich położeniem względem szyby przedniej. W tym stanie rzeczy, skoro w ruchu prawostronnym kierowca pojazdu przystosowanego do ruchu lewostronnego musi obserwować jezdnię najczęściej - o ile nie przede wszystkim - przez lewą część przedniej szyby (tj. od strony pasażera) zatem pole widzenia ma ograniczone, co niewątpliwie wpływa na bezpieczeństwo jazdy. Odnosząc się do argumentacji skargi stanowiącej w istocie polemikę z wyjaśnieniami zawartymi w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia dotyczącymi wskazania, iż organ w szczególnych przypadkach zezwala na odstępstwa a dotyczy to z reguły pojazdów specjalnych należy podnieść, że faktycznie niektóre pojazdy specjalne np. zamiatarki uliczne uzyskują zgodę na przedmiotowe odstępstwo (są to auta z kierownicą po prawej stronie). Należy w tym miejscu uzupełniająco wskazać, iż ww. pojazdy z racji wykonywanych zadań służą przede wszystkim do sprzątania ulic a nie jazdy w warunkach normalnego ruchu drogowego. Ponieważ czyszczenie jezdni odbywa się przede wszystkim w bezpośredniej bliskości krawężnika, co jest wymuszone stopniem pochyłości jezdni a w konsekwencji zbieraniem się w tym miejscu nieczystości, uzasadnione jest umieszczenie kierownicy po prawej stronie, gdyż kierowca musi mieć dobrą widoczność właśnie po tej stronie pojazdu. Skarżący zarzuca, że organ wiedząc iż pojazd opisany we wniosku ma zamontowaną kierownicę po prawej stronie, świadomie naraził stronę na niepotrzebne koszty związane z zakupem samochodu, sprowadzeniem go do kraju etc. skoro i tak nie doszło do rejestracji pojazdu. Zdaniem Sądu, powyższy zarzut również nie może zostać uwzględniony, gdyż z akt nadesłanej sprawy administracyjnej nie wynika sugerowana przez skarżącego "promesa" na zarejestrowanie przedmiotowego samochodu. W szczególności za takie przyrzeczenie nie może być uznane pismo organu z dnia [...] maja 2006 r. [...], gdyż przytacza ono stosowny przepis na podstawie którego może być udzielone odstępstwo od warunków technicznych oraz wzywa, pod rygorem z art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia wniosku strony z dnia 26 kwietnia 2006 r. Reasumując, skoro strona złożyła wniosek o wydanie decyzji, organ prawidłowo zażądał uzupełnienia wniosku o brakujące dokumenty. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy również zauważyć, że z pisma skierowanego przez stronę do Ministerstwa Transportu wynika, że J. F. jeszcze przed sprowadzeniem auta do Polski zdawał sobie sprawę, że samochód jest "nietypowy", ma kierownicę po prawej stronie, co będzie wymagało uzyskania zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy (v. pismo z dnia 31 marca 2006 r. zatytułowane "skarga"- wpływ do organu 5 kwietnia 2006 r.). J. F. ponadto argumentuje, że za siedem lat przedmiotowe auto może zostać uznane za egzemplarz kolekcyjny, co również uzasadnia wydanie pozytywnej dla niego decyzji. Podzielając co do zasady zarzut strony, iż organ odwoławczy wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 8 , 15 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. nie odniósł się do tego argumentu, należy podnieść, że powyższe uchybienie nie ma wpływu na wynik sprawy, a zatem nie może prowadzić do uwzględnienia skargi. Odpierając argumentację strony należy zaakcentować, że organ orzekał w przedmiotowej sprawie na podstawie wniosku skarżącego o wydanie decyzji na odstępstwo od warunków technicznych dotyczących pojazdu, który miał być eksploatowany w normalnych warunkach ruchu drogowego. Zatem informacja zawarta na marginesie wniosku, że w przyszłości strona zamierza stworzyć kolekcję nietypowych i zabytkowych samochodów a wymieniony we wniosku pojazd ma się do nich zaliczać, nie mogła prowadzić do uwzględnienia żądania skoro wniosek nie dotyczył pojazdu zabytkowego. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut błędnego powołania w decyzji organu pierwszej instancji przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Zdaniem strony, organ powinien ewentualnie przytoczyć § 8 ust. 2 ww. aktu. Stanowisko skarżącego jest wadliwe i wynika z nieprawidłowego odczytania wskazanych przepisów, gdyż § 8 ust. 2 dotyczy umieszczenia zawiasów drzwi znajdujących się z boku pojazdów. Organ prawidłowo więc powołał § 9 ust. 2 Rozporządzenia który stanowi, że kierownica w pojeździe o liczbie kół większej niż trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h, nie powinna być umieszczona po prawej stronie pojazdu. Nie może zostać również uwzględniony argument, że strona "często widzi samochody z polską rejestracją, które mają kierownicę po prawej stronie". Obowiązek wynikający z art. 8 k.p.a. tj. zasady zaufania obywateli do organów państwa nakładającej na organy administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia sprawy nie może polegać na badaniu okoliczności faktycznych, które były podstawą orzekania w innych konkretnych, indywidualnych sprawach. Z tych samych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może odwoływać się do konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) i stwierdzić, czego oczekuje skarżący, naruszenia tej zasady przez to, że w rozpoznawanej aktualnie sprawie, stwierdzono zmienność poglądów prawnych w decyzjach wydawanych przez Ministra Transportu w sprawach o tożsamym stanie faktycznym z wskazaniem identycznej lub zbliżonej podstawy prawnej. Takie stwierdzenie świadczyłoby bowiem o tym, iż Sąd dokonał szerszej oceny działalności administracji publicznej niż ta, do jakiej był upoważniony. Mając na uwadze powyższe, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.