VI SA/Wa 1054/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant J. C. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2007 r. sprawy ze skargi S. B.V. E, H. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) kwietnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. Urząd Patentowy RP utrzymał w mocy swoją własną decyzję o odmowie uznania w Polsce ochrony, wynikającej z rejestracji międzynarodowej znaku towarowego MASTER Nr IR-745317 zgłoszonego z pierwszeństwem od dnia 6 kwietnia 2000r. przez S. B.V, z siedzibą w H. - dalej zwana skarżącą. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżąca wystąpiła w trybie rejestracji międzynarodowej o udzielenie prawa ochronnego w Polsce na znak towarowy MASTER Nr IR-745317, zgłoszony z pierwszeństwem od dnia 6 kwietnia 2000 r., przeznaczony do oznaczania towarów w klasie : 17) materiały do izolacji akustycznej i termicznej z wełny mineralnej; włókna szklane i mineralne do izolacji; materiały izolacyjne w formie paneli i płyt z lub bez okładzin; taśmy i opaski izolacyjne; folie metaliczne do izolacji; tkaniny z włókna szklanego i farby izolacyjne; 19) materiały budowlane niemetalowe, płyty, dachówki, płytki, plafony, kafelki, płyty i płytki stropowe, płyty, płytki i kafelki ścienne, okładziny, wykładziny i pokrycia ścian i stropów w budynkach; okładziny; ścianki działowe nie z metalu, kratownice niemetalowe, listwy łączące, profile połączenia do sufitów podwieszanych i ścian; części i osprzęt do wymienionych towarów nie zawarty w innych klasach. Po zbadaniu znaku Urząd Patentowy RP stwierdził, że jest on podobny w rozumieniu art. 9 pkt. 1 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 z późń. zm. – dalej zwana u.z.t.) do znaku towarowego słownego MASTER zarejestrowanego z pierwszeństwem od dnia 23 marca 2000 r. Nr R-151335 na rzecz T. Spółka z o.o. z siedzibą w Ł., przeznaczonego do oznaczenia towarów w klasie: 17) materiały hydroizolacyjne z tworzywa sztucznego; 19) materiały budowlane niemetalowe, papy bitumiczne. W związku ze stwierdzoną kolizją, organ, notyfikacją odmowy wstępnej całkowitej z dnia 22 listopada 2001 r. poinformował Biuro Międzynarodowe o powodach odmowy uznania rejestracji międzynarodowej znaku MASTER Nr IR-745317, na terenie Polski. W odpowiedzi, skarżąca w piśmie z dnia 8 kwietnia 2002 r., skierowanym do organu, podniosła, że przeciwstawiony znak towarowy został zgłoszony wyłącznie do oznaczenia towarów z klasy 19, podczas gdy znak skarżącej został przeznaczony także do oznaczenia towarów w klasie 17. Odrębne sklasyfikowanie towarów w klasach 17 i 19, w ocenie skarżącej, świadczy o tym, że są to towary należące do różnych grup rodzajowych przeznaczonych do różnych celów jak też spełniające inne funkcje. Zwróciła ponadto uwagę, iż w przypadku towarów należących do kategorii materiałów budowlanych, można założyć, że nabywca będzie należał do kategorii klientów profesjonalnych, znających się na budownictwie, świadomych celu nabywanych materiałów i w związku z tym uważnie i świadomie dokonujących wyboru towaru. To zaś powoduje, iż wykluczyć można możliwość pomyłki. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] Urząd Patentowy RP działając na podstawie art. 9 pkt. 1 ust. 1 uzt. w związku z art. 315 ust. 3 oraz art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2003 r., Nr 119, poz. 1117 z póź. zm. – dalej zwana pwp) odmówił skarżącej udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy MASTER Nr IR-745317 zgłoszony z pierwszeństwem od dnia 6 kwietnia 2000 r. W uzasadnieniu podniósł, iż zgłoszony do ochrony znak MASTER oraz chroniony z wcześniejszym pierwszeństwem /od dnia 23 marca 2000 r./ znak MASTER R-151335, zarejestrowany na rzecz T. Spółka z o.o. z siedzibą w Ł., przeznaczone są do oznaczania towarów z tych samych klas 17 i 19. Towary objęte wykazami tych klas są bezsprzecznie tego samego rodzaju. W ocenie organu przedmiotowy znak służy do sygnowania podobnych i tego samego rodzaju towarów, co znak chroniony, czyli szeroko rozumianych materiałów izolacyjnych, oraz niemetalowych materiałów budowlanych. Ponadto omawiany znak jest podobny do chronionego w warstwie pisemnej i fonetycznej, ze względu na obecność słowa MASTER, zatem podobieństwo przedmiotowego znaku do znaku chronionego jest bezsporne, gdyż znaki są identyczne. Organ zwrócił uwagę, że przeciętny nabywca w każdym przypadku i w każdej płaszczyźnie percepcji powinien mieć możliwość jednoznacznego stwierdzenia źródła pochodzenia towaru. Ten nieodzowny warunek jest nie spełniony w omawianym przypadku, ponieważ rozpatrywany znak bez wątpienia przeznaczony został do oznaczenia podobnych towarów, które są sprzedawane w tych samych sklepach oraz są przeznaczone dla tej samej klienteli. W tej sytuacji w ocenie organu łatwo jest o pomyłkę, która może być dwojakiego rodzaju. W pierwszym przypadku nabywca nie może utożsamić przedsiębiorstwa, z którego pochodzi konkretny towar. W drugim, utożsamiając nawet prawidłowo źródło jego pochodzenia, niewątpliwie będzie on podejrzewać, że obie firmy pozostają w związkach organizacyjno – prawnych lub gospodarczych, co byłoby niesłuszne i mylące. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła skarżąca. Zarzuciła decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 uzt; 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 7 i 8 Kpa, polegające na naruszeniu zasady praworządności oraz zasady zaufania obywateli wobec organów państwa. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji o uznaniu rejestracji międzynarodowej znaku towarowego MASTER Nr IR-745317. W uzasadnieniu podniosła, iż znak przeciwstawiony, tj. MASTER Nr R-151335 w klasach 17 i 19 został przeznaczony do oznaczania bardzo wyspecjalizowanych towarów, materiałów hydroizolacyjnych z tworzywa sztucznego, zaś w klasie 19 dla materiałów budowlanych niemetalowych i pap bitumicznych. Z kolei znak towarowy skarżącej przeznaczony jest dla towarów w tych samych klasach Klasyfikacji Nicejskiej, ale odmiennych. Chodzi bowiem o materiały izolacyjne dźwięków i ciepła; materiały izolacyjne wykonane z wełny mineralnej; włókna szklane i włókna mineralne do izolacji; materiały izolacyjne w formie paneli i płyt z lub bez okładzin; taśmy i obejmy izolacyjne; folie metalowe do izolacji; włókna szklane i farby do materiałów izolacyjnych. W klasie 19 wśród materiałów budowlanych niemetalowych wskazuje takie towary jak panele, płyty, kafelki, stropy, płyty do stropów, panele ścienne, okładziny, wykładziny i pokrycia ścian oraz stropów w budynkach; okładziny do materiałów budowlanych; ścianki działowe nie z metalu, kratownice niemetalowe, łączące listwy boczne, profile, obramienia, połączenia i klipsy do sufitów podwieszanych i ścian; części i osprzęt do wszystkich wyżej wymienionych towarów, nie zawarte w innych klasach. A zatem, mimo że oba oznaczenia wskazują na te same klasy, to bardzo szczegółowo i precyzyjnie określają towary, które będą oznaczane znakami. Co istotne, różne towary. Wskazując na określone przez orzecznictwo kryteria podobieństwa towarów zwróciła uwagę na odmienny sposób produkcji, rodzaj i przeznaczenie porównywanych towarów. Podkreśliła, że towary dla których przeznaczone są przeciwstawione znaki towarowe różnią się nie tylko pod względem rodzaju, sposobu wytwarzania, ale i wyglądu zewnętrznego. A zatem, w praktyce nie istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, co w konsekwencji eliminuje przesłankę ryzyka błędu wymienioną w art. 9 ust. 1 pkt 1 uzt. W ocenie skarżącej organ dokonał także nieprawidłowej interpretacji przeszkód rejestracji znaków towarowych określonych w art. 9 ust. 1 pkt 1 uzt., bowiem wydając decyzję kierował się interesem konsumentów, zamiast celem jakim jest ochrona znaku z wcześniejszym pierwszeństwem. Odniesienie do przeciętnego odbiorcy pojawia się jedynie jako kryterium oceny naruszenia wcześniejszych praw. Skarżąca podniosła, że oba znaki oznaczają wprawdzie towary w klasach 17, 19 to jednak fakt ich przynależności do tej samej klasy towarowej nie może być traktowany jako jedyna przesłanka stwierdzenia jednorodzajowości, trzeba bowiem wziąć pod uwagę specyfikę tych towarów. Zgłoszony znak towarowy przeznaczony jest do nakładania na wyspecjalizowane materiały budowlane i izolacyjne, które będzie nabywał nie przeciętny odbiorca, lecz klient profesjonalny uważnie i świadomie dokonujący wyboru towaru. Jego szczególna uwaga i znajomość rzeczy wykluczą możliwość pomyłki mogące się zdarzyć przeciętnemu nabywcy. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 Kpa wskazała, iż organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, do czego zobowiązuje go treść powyższego artykułu. Organ nie wziął pod uwagę istotnych różnic w wykazach towarów komentowanych znaków, a w szczególności nie uwzględnił ich profesjonalnych odbiorców i z tego powodu niewłaściwie zastosował przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 uzt. Tymczasem, w omawianej sprawie kluczowym elementem jest rodzaj i przeznaczenie towarów dla uważnego konsumenta, a nie wizualne i fonetyczne podobieństwo oznaczeń i kryterium przeciętnego odbiorcy. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 8 Kpa skarżąca wskazała, że organ wydał wadliwe rozstrzygnięcie bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a jedynie z uwzględnieniem selektywnie wybranych argumentów, pomijając okoliczności mające istotne znaczenie dla przedmiotu postępowania, przedstawiane przez stronę w jego toku. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...], działając na podstawie art. 245 pwp, organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podkreślił, iż podobieństwo znaków towarowych w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt. 1 uzt., powinno być rozpatrywane w dwóch aspektach: podobieństwa towarów do oznaczania których znaki zostały przeznaczone oraz podobieństwa samych znaków. Problem podobieństwa towarów stanowi kwestię wstępną i jest rozstrzygany przez Urząd przed badaniem podobieństwa oznaczeń. Stwierdzenie jednorodzajowości towarów uzasadnia badanie podobieństwa oznaczeń. Przy ocenianiu podobieństwa towarów organ wziął pod uwagę rodzaj towarów, ich przeznaczenie, sposób użytkowania, konkurencyjność lub komplementarność tych towarów względem siebie. Na kryterium rodzaju towaru składają się rodzaj, materiał, z którego wykonano dany towar, sposób wytwarzania oraz wygląd towarów. Organ uznał, że towary w klasie 17, nie są rodzajowo identyczne, natomiast istnieje pomiędzy nimi funkcjonalna relacja komplementarności, wskutek czego konsumenci mogą być przekonani, że towary te pochodzą z jednego źródła. W klasie 19 oba znaki przeznaczone są do oznaczania materiałów budowlanych niemetalowych, co jest określeniem bardzo ogólnym, obejmującym zarówno papę bitumiczną jak i dachówki, kafelki ścienne, kratownice niemetalowe, wykładziny i pokrycia ścian. Kryterium przeznaczenia obejmuje dziedzinę zastosowania towaru oraz jego funkcję. W przypadku materiałów o przeznaczeniu technicznym, jakimi są materiały budowlane i izolacyjne, nabywca nie jest przeciętnym odbiorcą, lecz klientem profesjonalnym, uważnie i świadomie dokonującym wyboru towaru. Nabywca taki niewątpliwie poświęca dużo uwagi danemu wyrobowi przed jego zakupem. Jednakże podkreślić należy, że porównywane znaki są identyczne, a istnienie wcześniejszego znaku MASTER, który przez odbiorców kojarzony był z innym producentem niż zgłaszający, musi skutkować domniemaniem o istnieniu związków pomiędzy przedsiębiorstwami. Organ wskazał ponadto, że dodatkowym, istotnym kryterium przynależności towarów do jednego rodzaju są warunki zbytu. Materiały budowlane niemetalowe oraz materiały do izolacji akustycznej, termicznej i hydroizolacji sprzedawane są w hurtowniach i supermarketach z materiałami budowlanymi. Popularną praktyką wśród producentów jest tworzenie całych rodzin komplementarnych towarów, które łączy jeden znak towarowy. Takimi towarami są niewątpliwie materiały budowlane niemetalowe oraz materiały służące do różnego rodzaju izolacji. Tak więc, w ocenie organu, stwierdzone podobieństwo towarów, jak również podobieństwo znaków przeznaczonych do oznaczania towarów niesie ryzyko wprowadzenie w błąd odbiorców, co do źródła pochodzenia tak oznaczanych towarów. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła na powyższą decyzję skarżąca. Zarzuciła decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 uzt. w związku z art. 315 ust. 3 pwp; 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 7 i 77 § 1 Kpa, polegające na pominięciu szeregu istotnych okoliczności sprawy, a także błędne zastosowanie art. 107 § 3 Kpa, polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego decyzji. W uzasadnieniu skarżąca w pełni podtrzymała stanowisko zaprezentowane w trakcie postępowania administracyjnego. Ponadto podniosła, że wysoki stopień zaawansowania technicznego towarów oraz ich przeznaczenie dla wyspecjalizowanego odbiorcy prowadzą do wyeliminowania niebezpieczeństwa konfuzji. Towary, na które ma być nakładany sporny znak, to towary drogie wymagające przy wyborze wiedzy i doświadczenia, przeznaczone dla klienta wyspecjalizowanego. Zarzuciła organowi, iż w uzasadnieniu decyzji zabrakło wyjaśnienia kwestii "funkcjonalnej relacji komplementarności" łączącej, w ocenie organu, towary z klasy 17, dla których oznaczenia służą oba znaki, a teza o komplementarności towarów oparta jest wyłącznie na subiektywnych odczuciach organu. Organ nie wziął pod uwagę faktu, iż posiadacze obu znaków prowadzą działalność w bardzo wąskich dziedzinach. Odpowiednio w przypadku znaku przeciwstawionego jest to ochrona hydroizolacyjna, zaś w przypadku skarżącej izolacja akustyczna i termiczna. Powoduje to brak ryzyka konfuzji pomiędzy znakami z uwagi na odmienności występujące pomiędzy przeciwstawionymi towarami spowodowane ich odmiennym przeznaczeniem. Te wady decyzji stanowią o naruszeniu art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa. Organ wadliwie też zastosował art. 9 ust. 1 p. 1 uzt, gdyż z uwagi na odmienność towarów nie istnieje ryzyko konfuzji. Towary przeznaczone do hydroizolacji to bezspoinowe powłoki, masy plastyczne, zaprawy wodoszczelne, a towary do izolacji akustycznej i cieplnej to wełna mineralna, włókna szklane, panele, płyty i taśmy. Przywołała orzecznictwo Urzędu Patentowego RP oraz Komisji Odwoławczej, potwierdzające tezę, iż dokonując oceny towarów zaklasyfikowanych w tych samych klasach należy uwzględniać ich funkcje w warunkach rynkowych. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wnosił o jej oddalenie. W pełni podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się zaś do zarzutów podniesionych w skardze wskazał, iż porównywane znaki przeznaczone są do oznaczania w klasie 17 materiałów służących do izolacji czyli zabezpieczenia dwóch sąsiadujących układów czy elementów w celu utrudnienia wzajemnego oddziaływania. W ocenie organu są to materiały stosowane w tej samej dziedzinie a mianowicie budownictwie i służą do zabezpieczenia przed szkodliwym działaniem środowiska zewnętrznego, a więc przed wilgocią, utratą ciepła, hałasem. W klasie 19 oba znaki przeznaczone są do oznaczenia materiałów budowlanych niemetalowych. Podniósł, że przy ocenie podobieństwa towarów wziął pod uwagę zwykłe warunki obrotu tj. przeznaczenie towarów, krąg odbiorców i warunki sprzedaży. Biorąc pod uwagę te kryteria należy stwierdzić, iż zarówno przeznaczenie towarów jak i krąg odbiorców oraz warunki sprzedaży są w przypadku obu grup towarów takie same. W tym stanie rzeczy Urząd Patentowy stanął na stanowisku, iż przy istnieniu wątpliwości dotyczących podobieństwa towarów należy je rozstrzygnąć na korzyść uprawnionego do znaku z wcześniejszym pierwszeństwem. Organ odrzucił także zarzut naruszenia przepisów procedury, podnosząc, iż w sprawie został zebrany cały materiał dowodowy, prawidłowo oceniono stan faktyczny zaś decyzja została w sposób właściwy uzasadniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1270/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że nie narusza ona prawa, zatem skarga podlega oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, że w sprawie niniejszej zgodnie z treścią art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. prawo własności przemysłowej /pwp/ do oceny ustawowych warunków do uzyskania prawa ochronnego znajdują zastosowanie przepisy ustawy obowiązującej w dniu dokonania zgłoszenia spornego znaku tj. przepisy ustawy o znakach towarowych z dnia 31 stycznia 1985r.- /uzt/, zatem zasadnie Urząd Patentowy ocenił ustawowe warunki do uzyskania prawa ochronnego w świetle przepisów tej ustawy. Prowadząc postępowanie po wejściu w życie ustawy pwp organ działa według procedur przewidzianych przez ustawę pwp i stosuje przepisy procesowe przewidziane ustawą pwp. Przed przejściem do analizy zarzutów dotyczących wadliwej oceny spornego znaku należy przypomnieć istotę i sens istnienia znaku towarowego, polegające na tym, że służy on do odróżniania towarów i usług pochodzących z jednego przedsiębiorstwa od takich samych towarów i usług pochodzących z innego przedsiębiorstwa /art. 4 ust. 1 uzt/. Z takiego określenia celu jakiemu służy nałożenie na towar znaku towarowego, wynika zasadnicza przesłanka negatywna udzielenia znakowi ochrony. Tą przesłanką negatywną jest podobieństwo znaku towarowego zgłoszonego do ochrony dla określonych towarów do innego znaku, już korzystającego z ochrony dla takich samych towarów. Nie chodzi jednak o jakiekolwiek podobieństwo znaków, a jedynie o takie podobieństwo, które mogłoby wprowadzić w błąd przeciętnego odbiorcę w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego, co do pochodzenia towarów /art. 9 ust. 1 p. 1 uzt/. Chodzi więc o podobieństwo, które może skutkować pomyłką odbiorcy. Założeniem wskazanego rozumowania jest występowanie w obrocie towarów opatrzonych porównywanymi znakami. Przeszkodą w uzyskaniu prawa ochronnego na gruncie uzt jest sama hipotetyczna możliwość wprowadzenia odbiorców w błąd, co do pochodzenia towarów spowodowana podobieństwem znaków i tożsamością towarów. Mając na względzie powyższe wskazanie należy rozważyć zarzut naruszenia przez organ art. 9.ust. 1 p.1 uzt. Oceniając ten zarzut należy mieć na względzie, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie ocenia podobieństwa znaków, ani towarów. Sąd ocenia jedynie prawidłowość zastosowania art. 9 ust. 1,p. 1 uzt przez Urząd, może też samodzielnie ocenić kryteria, wg których organ porównywał znaki i towary, dla których są przeznaczone /por. wyrok NSA z 11 lipca 2006r. II GSK 82/06/. Stosując taki sposób oceny Sąd uznał, że Urząd właściwie zastosował art. 9 ust. 1 p. 1 uzt, a decyzja jest prawidłowa i zawiera rozważania niezbędne do oceny podobieństwa znaków, podobieństwa towarów charakterystykę nabywców i miejsca sprzedaży. W sprawie niniejszej chodzi o rejestrację znaku MASTER identycznego w stosunku do znaku słownego MASTER, chronionego z wcześniejszym pierwszeństwem. Nie ma więc potrzeby prowadzenia rozważań na temat podobieństwa znaków, które są po prostu takie same. Ta sytuacja sprawia, że ze szczególną uwagą należy rozważać podobieństwo towarów, na które mają być nakładane przeciwstawione znaki. Urząd towary te precyzyjnie określił i porównał. Zarówno towary zgłoszone przez uprawnionego jak i skarżącą należą do klas 17 i 19. Zakres towarów zarówno w klasie 17 jak i w klasie 19, na które chciałaby nakładać znak MASTER skarżąca, jest szerszy niż zakres towarów zgłoszony przez uprawnionego, jednak zawsze chodzi o towary izolacyjne oraz różne pokrycia dachowe. W klasie 17 skarżąca zgłasza znak MASTER dla towarów: materiały do izolacji akustycznej i termicznej z wełny mineralnej; włókna szklane i mineralne do izolacji; materiały izolacyjne w formie paneli i płyt z lub bez okładzin; taśmy i opaski izolacyjne; folie metaliczne do izolacji; tkaniny z włókna szklanego i farby izolacyjne. W klasie 17 uprawniona nakłada swój chroniony znak MASTER na towary: materiały hydroizolacyjne z tworzywa sztucznego. W klasie 19 skarżąca chce nakładać znak MASTER na: materiały budowlane niemetalowe, płyty, dachówki, płytki, plafony, kafelki, płyty i płytki stropowe, płyty, płytki i kafelki ścienne, okładziny, wykładziny i pokrycia ścian i stropów w budynkach; okładziny; ścianki działowe nie z metalu, kratownice niemetalowe, listwy łączące, profile połączenia do sufitów podwieszanych i ścian; części i osprzęt do wymienionych towarów nie zawarty w innych klasach. W klasie 19 uprawniona nakłada chroniony znak MASTER na materiały budowlane niemetalowe i papy bitumiczne. Z zestawienia tego widać, że organ prawidłowo uznał, iż w klasie 19 zakres towarów pokrywa się, w szczególności dlatego, że określenie "materiały budowlane niemetalowe" jest bardzo szerokie i dla wszystkich towarów mieszczących się w tej kategorii znak MASTER podlega wcześniejszej ochronie. Wymienione dodatkowo przez skarżącą inne towary w klasie 17 w istocie też wchodzą w zakres pojęcia "materiały budowlane niemetalowe". Są to więc te same towary, dla których już jest chroniony znak towarowy MASTER. Gdy chodzi o towary w klasie 17 organ prawidłowo ocenił, że uprawniona do znaku towarowego MASTER i skarżąca chcą nakładać znak na materiały izolacyjne, przy czym skarżąca zgłasza do ochrony większą ich ilość niż uprawniona. Jednak cały czas chodzi o materiały izolacyjne i w ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że nakładanie identycznego znaku MASTER na różne materiały izolacyjne, służące do izolacji od różnych czynników /wody, temperatury i dźwięku/ może powodować nawet u zorientowanej klienteli przekonanie, że wszystkie te materiały pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa. Zasadnie organ stwierdził, że różne materiały izolacyjne są materiałami komplementarnymi w tym sensie, że wszystkie służą do izolacji budynku od różnych czynników, od których budujący chciałby swoją budowlę odizolować. Wskazać należy, że nabywca różnych rodzajów izolacji to w gruncie rzeczy ta sama osoba: ta która buduje lub remontuje dom. Ma rację skarżąca, że jest to klient uważny i zorientowany. Jednak nawet przyjmując obecnie aprobowaną w doktrynie i orzecznictwie, także ETS, definicję nabywcy należycie dobrze poinformowanego, należycie uważnego i przezornego, nie można tracić z pola widzenia funkcji znaku towarowego, który ma służyć odróżnianiu towarów. Jeśli dopuścić do rejestracji identycznych znaków dla identycznych lub powiązanych ze sobą towarów zakładając, że uważny klient i tak rozpozna producenta, to zatraca się podstawowa funkcja znaku towarowego jaką jest wskazanie pochodzenia towarów i powiązanie towarów z producentem. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu organ prawidłowo i wszechstronnie rozważył zgromadzony materiał dowodowy i nie naruszył przy tym art. 7 ani art. 77 § 1 Kpa. Zdaniem Sądu po wszechstronnym rozważeniu materiałów sprawy organ prawidłowo zastosował art. 9 ust. 1 p. 1 uzt. i porównał znaki oraz towary, dla których są one przeznaczone. Prawidłowo rozważył podobieństwa i komplementarność towarów służących do izolacji. Prawidłowo też ocenił, że nabywcy wszystkich towarów izolacyjnych są dobrze zorientowanymi klientami, a mimo to mogą odnieść mylne wrażenie, co do pochodzenia towarów. Zasadnie też organ przyjął, że niebezpieczeństwo pomyłki spotęgowane jest faktem, że wszystkie materiały izolacyjne sprzedawane są w hurtowniach i magazynach materiałów budowlanych, czyli w tym samym miejscu. Skoro istnieje niebezpieczeństwo pomyłki, co do pochodzenia towarów zasadnie organ odmówił udzielenia ochrony znakowi skarżącej. Rozważania te zawarte są w uzasadnieniu decyzji, zatem nie doszło do naruszenia art. 107 Kpa przy jej wydawaniu. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że żaden z zarzutów skargi nie zasługuje na uwzględnienie, a kontrolowana decyzja nie narusza prawa, bowiem UP zasadnie uznał, że sporny znak jest identyczny ze znakiem towarowym chronionym z wcześniejszym pierwszeństwem dla towarów takich samych lub uzupełniających się wzajemnie, a ta okoliczność w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego może wprowadzić odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.