VII SA/Wa 738/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant A. W., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2007 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zamurowania otworów okiennych. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku VII SA/Wa 738/06 U Z A S A D N I E N I E Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2005 roku, na podstawie art.66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał A. H. zamurowanie czterech otworów okiennych znajdujących się w południowo-wschodniej ścianie budynku mieszkalnego usytuowanego na nieruchomości przy ul[...] w J. Uzasadniając swą decyzję organ wskazał, iż przedmiotowy obiekt wybudowano z naruszeniem przepisów prawa budowlanego. W myśl art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymane zgodnie z wymaganiami współczesnej wiedzy, w sposób zapewniający odpowiednie warunki użytkowe, a w szczególności potrzeby w zakresie ochrony przeciwpożarowej, oświetlenia, zaopatrzenia w wodę, usuwania ścieków, ogrzewania i wentylacji. W ocenie organu, użytkowanie przedmiotowego obiektu w obecny sposób powoduje trwałe zagrożenie mienia z uwagi na niezachowanie wymaganych przepisów o warunkach jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane w zakresie zabezpieczenia przed rozprzestrzenianiem się ognia. Budynek ten, wybudowano z naruszeniem obowiązującego w okresie powstania obiektu rozporządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych z dnia 29 czerwca 1966r. - w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. Usytuowanie przedmiotowych okien w ścianie rozdzielenia pożarowego narusza przepis § 80 ust 2 pkt 2 w/w rozporządzenia, który stanowi, iż "jeżeli nie stawia większych wymagań wielkość obciążenia ogniowego pomieszczeń przyległych to dla oddzielenia budynków sąsiadów wystarczy w granicy nieruchomości ściana o odporności klasy B, bez otworów i wpuszczonych w nią belek z materiałów palnych..." Z przepisu tego wynika, iż usytuowanie otworów okiennych w ścianie graniczącej pomiędzy dwoma sąsiadującymi ze sobą obiektami jest niedozwolone. Pismem z dnia 16 grudnia 2005r. A. H. wniosła odwołanie od w/w decyzji. Odwołująca się podniosła, iż budynek będący jej własnością został wybudowany zgodnie z obowiązującym Prawem budowlanym w oparciu o pozwolenie na budowę i zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją techniczną. Odwołująca się podniosła, iż wszystkie budynki wzniesione były na jednej działce stanowiącej własność Skarbu Państwa, na podstawie jednego pozwolenia na budowę. Uważa, że nie możliwe byłoby wydanie odrębnych pozwoleń na budowę z uwagi na małe powierzchnie działek. A. H. dodaje też w swoim odwołaniu, iż uczestnicy państwo K. mimo, iż zasiedlili swoją nieruchomość jako pierwsi nie wnosili zastrzeżeń co do istniejących wtedy okien w momencie budowy budynku, w momencie jego zasiedlania jak też w momencie wykupywania nieruchomości od Urzędu Miejskiego. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2006r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji, w celu przywrócenia stanu zgodnego z przepisami określającymi warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki, prawidłowo zastosował tryb z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nakazanie właścicielowi zamurowanie otworów okiennych wykonanych w ścianie budynku mieszkalnego przy granicy działki sąsiedniej. Zastosowanie tego przepisu oznacza, że w przypadku gdy organ nadzoru budowlanego stwierdzi, iż w konkretnej sytuacji użytkowany jest budynek, który faktycznie nie odpowiada warunkom technicznym określonym w przepisach prawa (np. w ścianie budynku usytuowanego bezpośrednio w granicy działki sąsiedniej znajdują się otwory okienne lub drzwiowe) organ ten jest uprawniony do zastosowania art. 66 ust 1 Prawa budowlanego i nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, jak to mamy do czynienia w niniejszej sprawie, poprzez zamurowanie otworów okiennych lub drzwiowych znajdujących się w ścianie budynku graniczącej z działką sąsiednią. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu I instancji, iż przedmiotowy obiekt został wybudowany z naruszeniem § 80 ust. 2 pkt 2 Zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966r. W sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.Bud. z dnia 1966 r. nr 16 poz. 69 z późn. zm.). Ponadto obiekt ten narusza przepisy obowiązującego § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r. nr 75, poz. 690 z późn. zm.) Odnosząc się do zarzutu odwołującej się A. H., iż będący jej własnością budynek nie został zakwestionowany przez właściwy organ nadzoru budowlanego w chwili wydawania pozwolenia na budowę, organ stwierdził, że nie zmienia to faktu, iż stan ten był i jest nadal sprzeczny z obowiązującymi w dacie budowy obiektu oraz obecnie obowiązującymi przepisami prawnymi. Na powyższą decyzję A. H. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła zastosowanie nietrafnej podstawy prawnej, tj. art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ponownie powołuje się na fakt, iż budynki bliźniacze wybudowano na podstawie jednego pozwolenia na budowę. Skarżąca podnosi, iż budynek bliźniaczy został wybudowany przez instytucję państwową, zgodnie z prawem i nie stwierdzono nigdy, że był samowolą budowlaną. Skarżąca nie ma możliwości doświetlenia pokoi, w których okna mają być zamurowane w inny sposób. Uważa, że skoro sąsiedzi zakupili w 1982 roku budynek w takim stanie to godzili się również na taki stan rzeczy. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jako materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia organ przywołał art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Stwierdził, że użytkowany przez skarżącą budynek nie odpowiada warunkom technicznym bowiem w ścianie tego budynku usytuowanego w granicy działki znajdują się otwory okienne. Taki stan narusza §80 ust 2 pkt 2 rozporządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r – w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.Bud. 1966 nr 16 poz. 69 ze zm). Zważyć należy, iż orzecznictwo sądowo-administracyjne nie daje podstaw do nakazania usunięcia stanu niezgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi w trybie art. 66 Prawa budowlanego, jeżeli stan ten został zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wspomniany przepis art. 66 znajduje się w rozdziale zatytułowanym "utrzymanie obiektów budowlanych" Prawa budowlanego i służy usunięciu nieprawidłowości wynikłych bądź powstałych w trakcie użytkowania obiektu, a więc po oddaniu obiektu do użytkowania. W przedmiotowej sprawie organy nie wyjaśniły, czy projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę przewidywał przedmiotowe otwory okienne. Zadaniem organów było zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W szczególności organy nie wzięły pod uwagę oświadczenia uczestników postępowania, iż obiekt został wybudowany w 1978 roku i był wówczas w posiadaniu Urzędu Miasta J., od którego zakupiony został przez rodziców skarżącej. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2005 roku wspomniał, o tym, iż zdaniem A. H. oba budynki zostały wykonane zgodnie z projektem, a dokumentacja przyjęcia do użytkowania jest w posiadaniu pierwszego właściciela jakim był Urząd Miasta. Podobnie organ II instancji, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2006 roku utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji nie podważył oświadczenia A. H. co do roku wybudowania obiektu i jego zgodności z zatwierdzonym projektem. Żaden jednak z organów nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie. Organy uznały jedynie, iż zaistniały stan narusza przepisy w sprawie warunków technicznych obowiązujące w trakcie budowy a także przepisy aktualnie obowiązujące. Należy wyjaśnić, czy było tak jak twierdzi skarżąca, że jej i uczestników budynki stanowiły zabudowę bliźniaczą, nie były wznoszone jako budynki wolnostojące i były realizowane na podstawie jednego pozwolenia na budowę. Czy w tej sytuacji sporne otwory okienne w ścianie na granicy działek były brane pod uwagę już na etapie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organy winny mieć na uwadze, że przesłanką stosowania art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane jest ustalenie, iż obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia. Nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego może jednak być nie tylko wynikiem zużycia technicznego obiektu lub zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania lecz także wynikiem naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, o ile stan taki nie został zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok WSA w Warszawie z 7 grudnia 2004 r. IV SA 2590/03). Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2005 roku w sprawie VII SA/Wa 579/04, stwierdził, że przepis art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane nie daje podstaw do nakazania usunięcia stanu niezgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi jeśli stan ten został zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na brak ustaleń w tym zakresie organy naruszyły art. 7 kpa i art. 77 kpa, a także art. 107 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu na podstawie art. 152 wyżej powołanej ustawy.