IV SA/Wa 711/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie asesor WSA Marian Wolanin, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata [...] prowadzącego Kancelarię Adwokacką przy ulicy [...] w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją dnia [...] lutego 2007r. Nr [...] Wojewoda Mazowiecki działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz § 2 Kpa, w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. tj. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu M. S. wraz z synem M. J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wymeldowania M. S., zaś w części dotyczącej małoletniego M. J. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji, przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, iż z wnioskiem o wymeldowanie z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. M. S. oraz jej nieletniej wówczas córki - S. S. wystąpiła w dniu 14 sierpnia 2000 r. H. N. Wnioskodawczyni wyjaśniła, iż wymienione od roku nie mieszkają w miejscu stałego zameldowania. Przebywają natomiast przy ul. [...] w W. Fakt niezamieszkiwania w miejscu stałego zameldowania przez M. S. i jej córkę S. S. potwierdziły także, przesłuchane w charakterze świadków I. L. i B. B. oraz policyjna kontrola meldunkowa. Także sama M. S. wskazała, iż ona i jej córka nie mieszkają w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., ale przy ul. [...] w W. Podkreśliła jednak, iż miejsca stałego zameldowania nie opuściła dobrowolnie, a na skutek konfliktu rodzinnego, co w konsekwencji skłoniło ją do wystąpienia przeciwko H. N. z pozwem o przywrócenie naruszonego posiadania pokoju usytuowanego na piętrze domu przy ul. [...] w W. Wyrokiem z dnia 10 maja 2001 r., [...] Sąd Rejonowy [...] oddalił jednak powództwo M. S. Decyzją z dnia [...] października 2001 r. Burmistrz Gminy W. [...], orzekł o wymeldowaniu M. S. z dziećmi: S. S. i M. J. (który urodził się 1 grudnia 2000 r., a zameldowany został w spornym lokalu 11 grudnia 2000 r.) z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Decyzja to została utrzymana w mocy przez Wojewodę Mazowieckiego decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r.. Następnie M. S. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 25 października 2002 r., sygn. akt V SA 255/02 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. [...]. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym nie ustalono, czy opuszczenie lokalu było dobrowolne. Podczas postępowania uzupełniającego M. S. wskazała, że nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., gdyż wielokrotnie utrudniano jej przebywanie tam. Nie wytrzymała atmosfery panującej w domu i na początku 1996 r. zamieszkała razem z córką u sąsiadki Z. S. W połowie 1996 r., w porozumieniu z rodziną, razem z córką i matką zamieszkała na stałe przy ul. [...]. Mieszkała tam do końca 1998 r.. Następnie wróciła wraz z córką do domu przy ul. [...]. Zajęły tam mały pokoik na piętrze. Z uwagi na groźby i szykany kierowane pod jej adresem wielokrotnie zmuszona była uciekać z córką do barakowozu znajdującego się na działce przy ul. [...], gdzie na początku 1999 r. zamieszkały. Na przełomie maja i czerwca 1999 r. z domu przy ul. [...] wyprowadziła się jej siostra I. L. wraz z synem i córką. Zaczęła więc przeprowadzać remont domu. Po remoncie zostały jednak długi, więc jej matka w okresie wakacji zdecydowała się wynająć dwa pokoje, w tym zajmowany przez M. S.. Wymieniona zdecydowała, że w tym czasie ona i jej córka S. S. zamieszkają przy ul. [...]. W dniu 24 września 1999 r., po wyjściu za mąż, M. S. kupiła wraz z mężem działkę przy ul. [...] z bardzo skromnym domkiem letniskowym, kwalifikujący się do całkowitej przebudowy lub rozbiórki. Mimo tego wraz z mężem i córką zamieszkała tam. W listopadzie 1999 r., kiedy z domu przy ul. [...] wyprowadził się lokator, M. S. chciała powrócić do miejsca stałego zameldowania, jednak uniemożliwiono jej to. W 2000 r. zaszła w ciążę, poinformowała więc rodzinę, że w tej sytuacji będzie zmuszona zamieszkać przy ul. [...]. Wykorzystując jej trudną sytuację życiową, w czerwcu 2000 r., rodzina (tj. matka H. N., siostrzenica I. L. i jej narzeczony P. M.) skłoniła ją do zawarcia ustnej umowy spłaty. Spłata ta miała umożliwić M. S. przebudowę domku letniskowego przy ul. [...] na dom całoroczny, do którego potem mogłaby się przemeldować z dziećmi. Warunkiem spłaty było natomiast to, że M. S. nie będzie mieszkać w miejscu stałego zameldowania i odda klucze od domu (które po zawarciu umowy rzeczywiście oddała). Wymeldować natomiast miała się po spłacie ostatniej raty. Pierwsza rata została wypłacona zgodnie z umową natomiast z następnych rat rodzina nie wywiązała się. Uzależniła dalszą spłatę od wymeldowania M. S. ze spornej nieruchomości. Niedługo potem jej matka, H. N., wystąpiła z wnioskiem jej wymeldowanie. W dniu 1 grudnia 2000 r. M. S. urodziła syna- M. J., z którym ze szpitala wróciła do domu letniskowego przy ul. [...]. Kolejną nieudaną próbę wejścia do nieruchomości przy ul. [...] M. S. podjęła 4 lutego 2003 r. w asyście policji. Z zeznań I. L., właścicielki spornego lokalu wynika zaś, iż M. S. z domu przy ul. [...] wyprowadziła się sama na przełomie 1995 i 1996 r., zabierając przy tym swoje rzeczy. Nie posiada również kluczy do drzwi wejściowych, które oddała dobrowolnie. Obecnie przychodzi sporadycznie, jedynie w ramach odwiedzin. I. L. wyjaśniła również, iż po wyroku NSA M. S. nie pojawiła się w domu. Fakt dobrowolnego opuszczenia lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. i niezamieszkiwania tam przez M. S., oraz syna M. J. potwierdziła także B. B. oraz M. S., T. L., H. N., P. M. Natomiast świadkowie: A. S., B. W. i J. J. wskazali, iż M. S. wraz z dziećmi nie mieszka w miejscu stałego zameldowania, gdyż ma utrudniony do niego dostęp. Ponadto sporną nieruchomość opuściła z uwagi na konflikt rodzinny. Także kolejna policyjna kontrola meldunkowa wykazała, iż M. S. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Ponadto Komisariat Policji W. [...] poinformował organ I instancji, iż Wymieniona 5 lutego 2003 r. złożyła zawiadomienie o utrudnianiu jej zamieszkiwania w miejscu stałego zameldowania. Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2003 r., orzekł o wymeldowaniu M. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2003 r., nr [...] sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji i zamiast o wymeldowaniu M. S. orzekł o wymeldowaniu M. S. z dziećmi. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek I. L. dotyczyło wymeldowania M. S. z dziećmi. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, jak i zażalenie na postanowienie. Następnie Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] maja 2003 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W., a postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. M. S. decyzję Wojewody Mazowieckiego zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 29 października 2004 r., sygn. akt V SA 2797/03 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, między innymi iż wniosek H. N. dotyczył jedynie wymeldowania M. S. i jej córki S. S. M. J. urodził się bowiem kilka miesięcy po wszczęciu postępowania, tj. 1 grudnia 2000 r. W prowadzonym postępowaniu brak było zatem wszczęcia postępowania w stosunku do małoletniego M. J., zaś używanie przez organ w sentencjach swoich orzeczeń sformułowania "M. S. z dziećmi" bez precyzowania imion i nazwisk tych dzieci nie może żadnym przypadku tego błędu naprawić. Podczas kolejnego postępowania uzupełniającego I. L. złożyła oświadczenie, w którym wskazała, iż po zapoznaniu się z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi o wymeldowanie małoletnich dzieci M. S., tj. S. S. i M. J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Podtrzymała również wniosek o wymeldowanie M. S., wskazując, iż wyżej wymienieni nadal mieszkają przy ul. [...] w W. Organ I instancji powiadomił strony o wszczęciu z dniem 7 marca 2005 r. postępowania w sprawie wymeldowania S. S. i M. J. M. S. podczas postępowania sprzeciwiła się wymeldowaniu jej oraz dzieci i wskazała że nie opuściła miejsca stałego zameldowania dobrowolnie. Ponownie więc wystąpiła do sądu o przywrócenie naruszonego posiadania spornej nieruchomości. Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego i dopełnieniu uchybień wskazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Prezydent W. orzekł o wymeldowaniu M. S. oraz małoletniego M. J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. M. S. odwołała się od tej decyzji. Następnie na jej wniosek organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r., zawiesił postępowanie do czasu rozpoznania przez sąd powszechny wniesionego przez nią powództwa w sprawie o naruszenie posiadania. Wyrokiem z dnia 5 września 2005 r. Sąd Rejonowy [...] oddalił niniejsze powództwo, a następnie Sąd Okręgowy w W. [...] wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2006 r. oddalił apelację wniesioną od wyroku sądu rejonowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przyjął, iż M. S. ostatecznie wyprowadziła się ze spornego lokalu w 1999 r., a władztwo nad lokalem wykonywała jeszcze do lipca 2000 r., do kiedy to wynajmowała pokój lokatorom. Zatem ostatnim momentem, kiedy można mówić o posiadaniu lokalu przez M. S. jest lipiec 2000 r. Zdaniem sądu, żaden ze zgromadzonych dowodów, w tym wypowiedzi samej M. S., nie wskazują na to, iż w 1999 r. ostateczne wyprowadzenie się jej ze spornego lokalu było wynikiem naruszenia posiadania lokalu przez I. L. lub takie naruszenie nastąpiło później. Sąd podkreślił również, iż uprawnienie M. S. do wytoczenia powództwa posesoryjnego wygasło w lipcu 2001 r. (czyli po roku od ostatniego posiadania przez Wymienioną spornego lokalu). W związku z tym, iż przyczyna uzasadniająca dalsze zawieszenie postępowania odwoławczego ustała, Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r., podjął zawieszone postępowanie w sprawie. W oparciu o poczynione w sprawie ustalenia, organ odwoławczy przyjął, iż M. S. dobrowolnie i na stałe nie przebywa w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Swoje centrum życiowe ma skoncentrowane w nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., gdzie we wrześniu 1999 r., zamieszkała wraz z mężem i córką. A w grudniu 2000r. mieszkając tam urodziła syna. W rozpatrywanej sprawie doszło więc do opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a tym samym zaistniała podstawa do wydania decyzji o jej wymeldowaniu. Odnosząc się natomiast do decyzji dotyczącej wymeldowania małoletniego M. J., organ wskazał, iż z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż nigdy, a w szczególności w dacie zameldowania nie mieszkał on w lokalu przy ul. [...] w W. Postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji powinno więc toczyć się w kierunku uchylenia czynności materialno-technicznej, co uzasadnia konieczność uchylenia decyzji organu I instancji w tym zakresie. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi strona skarżącą podniosła, iż nigdy nie opuściła miejsca pobytu dobrowolnie. Została do tego zmuszona zachowaniem rodzinny w tym I. L., która utrudniała jej zamieszkiwanie w spornym lokalu kierując pod jej adresem groźby, szykany. Uniemożliwiano jej korzystanie z kuchni i łazienki. Wymieniono zamki w drzwiach. Na działce przy ul. [...] przebywa zaś z uwagi na sytuację życiową, wobec przymusowego opuszczenia miejsca pobytu stałego i uniemożliwiania jej powrotu do tego lokalu. Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007r. pełnomocnik skarżącej adw. [...] wskazał ponadto, iż kwestionowana decyzja nie została doręczona małoletniemu synowi skarżącej - M. J., którego przedstawicielem ustawowym była matka. Podniósł również, iż w sprawie prowadzono jedno postępowanie administracyjne, a wydano w jego wyniku dwie decyzje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa, w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz U tj. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.), zgodnie z którym, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, (wyrok NSA z 23.04.2001 r., sygn. V SA 3169/00, publ., LEX nr 50123; z 21.03.2001 r., sygn. V SA 2950/00, publ., LEX nr 80643; z 23.09.1999 r., sygn. V SA 252/99, publ., LEX nr 49952). O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić zatem tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Przy czym, rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - poprzez zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Źródłem powinności organu administracji publicznej właściwym do rozpoznawania spraw w przedmiocie wymeldowania, jest zatem dokonanie czynności wymeldowania gdy nastąpił fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu. Organ winien więc przeprowadzić rzetelnie postępowanie dowodowe celem ustalenia w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, iż spełnione zostały przesłanki opuszczenia przez stronę miejsca jej zameldowania. W rozpatrywanej sprawie wystąpienie powyższej przesłanki w stosunku do M. S. w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości. Ze zgromadzonych przez organ dowodów, przesłuchań świadków, jak i oświadczeń stron postępowania wynika, iż skarżąca nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., od szeregu lat. Sporny lokal opuszczała kilkakrotnie. Ostatecznie w 1999r. zamieszkała w domu przy ul. [...] w W., którą to nieruchomość wraz z mężem nabyła w dniu 24 września 1999r.. Tam rodzina skoncentrowała swoje życie osobiste i majątkowe. W nieruchomości tej skarżąca przebywa nadal. Zamieszkują w niej również jej mąż oraz dzieci S. S. i małoletni M. J. Wprawdzie skarżąca podnosi, iż miejsca pobytu stałego nie opuściła dobrowolnie lecz na skutek szykan, gróźb, jakie kierowali pod jej adresem mieszkańcy domu przy ul. [...], jednak w ocenie Sądu okoliczności te nie mogą mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia organu w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżąca wielokrotnie opuszczała sporny lokal, jak twierdzi na skutek konfliktów rodzinnych, niemniej jednak ostatecznie opuściła go w 1999r. i zamieszkała wraz z mężem w należącej do nich nieruchomości. Z akt sprawy wynika także, iż w 2000r. zawarła z rodziną ustną umowę spłaty, która miała umożliwić jej przebudowę domku posadowionego na nieruchomości przy ul. [...] z letniskowego na całoroczny. Oddała wówczas klucze do spornego mieszkania przy ul. [...]. Okoliczność założenia przez skarżącą nowej rodziny, wspólne zamieszkanie z nią w należącym do nich domu, urodzenie dziecka, jak również oddanie kluczy do spornego lokalu, jak słusznie uznał organ poczytywać należy jako dobrowolne opuszczenie przez nią miejsca pobytu stałego. Wskazać przy tym należy, iż jak wynika z akt sprawy konflikt jaki istnieje pomiędzy skarżącą a jej rodziną ma podłoże materialne. Dochodzenie roszczeń majątkowych, winno być więc prowadzone na gruncie postępowania cywilnego. W postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wymeldowania kwestie majątkowe nie mają znaczenia. Organ zobowiązany jest w tym postępowaniu jedynie do zbadania okoliczności, czy nastąpiło trwałe opuszczenie przez stronę miejsca pobytu stałego. W sytuacji zaś gdy strona uważa, iż doszło do naruszenia jej posiadania, winna wytoczyć stosowne powództwo przed sądem powszechnym. Jak wynika z akt sprawy, w toku postępowania administracyjnego skarżąca dwukrotnie występowała do sądu z powództwem o przywrócenie jej naruszonego posiadania. Na okoliczność tą powołał się organ odwoławczy, w uzasadnieniu decyzji. Podniósł także, iż sąd powszechny, oddalając powództwa skarżącej, z uwagi na upływ terminu uprawniającego ją do wystąpienia z nimi, wskazał w jednym z wyroków na fakt dobrowolności opuszczenia przez nią spornego lokalu. Od ostatniego z wyroków Sądu Rejonowego [...] z dnia 5 września 2005r., M. S. wniosła również apelację, która została oddalona, wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 6 kwietnia 2006r. Z uzasadnienia wyroku Sądu wynika także, iż żaden ze zgromadzonych dowodów, w tym wypowiedzi samej M. S., nie wskazują na to, iż w 1999r. ostateczne wyprowadzenie się wymienionej ze spornego lokalu było wynikiem naruszenia posiadania lokalu przez I. L. lub takie naruszenie nastąpiło później. Wskazać przy tym należy, iż oparcie się przez orzekający w sprawie organ administracji publicznej, na ustaleniach poczynionych przez sądy powszechne wbrew zarzutom podniesionym przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007r. uznać należy za dopuszczalne w świetle art. 75 § 1 Kpa, zdanie pierwsze zgodnie z którym za dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny sprawy, jak również okoliczność, iż w świetle art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i oznacza potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu, uznać należy, iż słusznie orzekające w sprawie organy przyjęły, iż skoro skarżąca od kilku lat nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały, a na mocy wyroków sądów powszechnych zostały oddalone wszystkie składane przez nią powództwa w sprawie naruszonego posiadania, to utrzymanie zameldowania na pobyt stały w spornym lokalu stanowi jedynie fikcję meldunkową. Dokonując kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia organu odwoławczego w zakresie uchylenia decyzji organu I instancji w części orzekającej o wymeldowaniu małoletniego M. J. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ w zakresie uchylenia czynności materialno - technicznej zameldowania, Sąd uznał, iż nie narusza ono prawa. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż M. J. w dacie zameldowania nie mieszkał w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Tymczasem czynność materialno-techniczna zameldowania, zarówno na pobyt stały, jak i czasowy, może być dokonana tylko wówczas, gdy spełniony zostanie warunek określony w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tj. zamieszkiwanie w dacie dokonania czynności zameldowania, pod adresem, pod którym nastąpić zameldowanie. Dokonanie zameldowania pomimo nie spełnienia powyższego warunku czyni tę czynność wadliwą od samego początku, a organ administracji publicznej uchyla ją na mocy art. 47 ust. 2 wspomnianej wyżej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli zgłoszone dane dotyczące zameldowanej osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym, budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Odnosząc się zaś do zarzutu podniesionego przez pełnomocnika skarżącej, iż z naruszeniem prawa w sprawie o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego skarżącej, S. S. oraz małoletniego M. J., organ prowadził jedno postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem dwóch decyzji, wskazać należy, iż okoliczność ta w ocenie Sądu nie może mieć wpływu na uchylenie zaskarżonej decyzji. Podnieść bowiem należy, iż postępowanie w sprawie wymeldowania skarżącej i jej dzieci zostało wszczęte w momencie gdy córka skarżącej -S. S. była jeszcze osobą nieletnią, znajdującą się pod władzą rodzicielską matki, wspólnie z nią zamieszkującą. Podejmowane przez matkę decyzje miały zatem bezpośredni wpływ na sytuację życiową, mieszkaniową córki. W celu ustalenia okoliczności opuszczenia miejsca pobytu stałego zarówno skarżącej jak i znajdujących się pod jej władzą dzieci, organ zobowiązany był więc zbadać przesłanki jakimi kierowała się skarżąca w momencie opuszczenia wraz z córką spornego lokalu. W świetle powyższego, fakt, iż w sprawach o wymeldowanie skarżącej, jak również jej dzieci organ zgromadził wspólne akta administracyjne, a po uzyskaniu przez S. S. pełnoletniości, wydał w stosunku do niej odrębną decyzję administracyjną, uznać należy za dopuszczalne z uwagi na okoliczność, iż w sprawach tych istniała tożsamość dowodów, świadków oraz stanu faktycznego. Znajduje to także oparcie w zasadzie szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 § 1 Kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sąd uznał także, iż istotnego wpływu na wynik sprawy nie mogło mieć także uchybienie organów w zakresie nie doręczenia, odrębnej decyzji M. S., jako pełnomocnikowi ustawowemu małoletniego M. J. Z akt sprawy wynika bowiem, iż decyzje zostały doręczone M. S., jako stronie postępowania, która po zapoznaniu się z ich treścią podjęła stosowne kroki prawne (składając odwołanie, skargę do Sądu), w ochronie interesów nie tylko własnych, ale i małoletniego syna. Fakt nie wskazania w rozdzielniku decyzji, iż doręczenie jej dotyczyło M. S. osobiście, jak i jako pełnomocnika małoletniego M. J. nie miało zatem znaczenia skoro doręczenia dokonano faktycznie właściwej osobie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.