II OZ 914/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. B. i J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 476/06 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji w sprawie skargi E. B. i J. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...], Nr [...] w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia oddalić zażalenie E. B. i J. B. wnieśli skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...], Nr [...], stwierdzającą wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...], Nr [...] o nakazie K. D. wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnych robót budowlanych, polegających na wykonaniu stropu i ścian nad częścią socjalną budynku magazynowego usytuowanego na działce nr [...] w M., w terminie do dnia 30 grudnia 2005 r. Pismem z dnia 25 lutego 2007 r. skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na spowodowanie zagrożenia szkodą w sferze warunków życiowych, narażenie skarżących na pogorszenie stanu środowiska oraz warunków zdrowotnych i sanitarnych, jak również na zagrożenie spowodowania szkody dla warunków funkcjonowania gospodarstwa rolnego. Postanowieniem z dnia 9 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że skarżący nie uzasadnili wystarczająco wniosku, bowiem zawarta w nim argumentacja w znacznej części odnosi się do prowadzenia przez organy postępowania administracyjnego, a ponadto, podnoszona kwestia spowodowania zagrożenia szkodą, z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji, nie znajduje potwierdzenia w materiale sprawy, a tym samym nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego, Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja stwierdza jedynie wykonanie przez inwestora nałożonego na niego obowiązku. Zatem nie nadaje się do wykonania, a tym samym nie może sprowadzić niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Pismem z dnia 11 kwietnia 2007 r. skarżący złożyli zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego to jest art. 90 w związku z art. 48 ust. 1 oraz art. 3 pkt 6, 7, 8, 11 i 12, art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 1 i 4 pkt 1 i art. 4a ustawy Prawo budowlane a nadto art. 4 ust. 2, art. 50 ust. 2 pkt 1 i art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 50 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie środowiska oraz art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może nastąpić w oderwaniu od przedmiotu innej zaskarżonej decyzji zobowiązującej inwestora do wykonania określonego obowiązku. Ponadto, zdaniem strony skarżącej, Sąd I instancji błędnie przyjął, iż zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania. Skarżący podtrzymali również stanowisko, że wykonanie decyzji stworzy dla nich istotne zagrożenie środowiskowe i zdrowotne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że nie może zostać uwzględniony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów Prawa budowlanego, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o ochronie środowiska, bowiem naruszenie w/w aktów normatywnych może mieć miejsce jedynie w przypadku rozstrzygnięcia oceniającego zgodność z prawem zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu administracyjnego, czynności lub bezczynności. W przypadku zaś postępowania incydentalnego, jakim jest postępowanie wszczęte na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd może naruszyć jedynie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulujące instytucję ochrony tymczasowej. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Podkreślić należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie. Wstrzymanie wykonania dotyczy bowiem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. W przedmiotowej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzającej wykonanie obowiązku nałożonego na inwestora decyzją z dnia [...], Nr [...] w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Decyzja ta nie rodzi po stronie skarżących skutków materialnoprawnych, stwierdza ona jedynie, że inwestor zastosował się do nałożonego na niego obowiązku. Obowiązek ten nie wynika jednak z zaskarżonej decyzji, ale z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...], utrzymanej następnie w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w części dotyczącej nałożenia obowiązku, a uchylonej jedynie w części dotyczącej terminu wykonania tego obowiązku. Skoro zatem zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nie nakłada określonego obowiązku, jak również nie przyznaje żadnego uprawnienia, prawidłowo Sąd I instancji uznał, iż nie podlega ona wykonaniu, a tym samym nie ma tu zastosowania określona w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi instytucja ochrony tymczasowej. Wskazać ponadto należy, iż wprawdzie zaskarżona decyzja pozostaje w związku z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakazującą inwestorowi wykonanie czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jednakże jak wynika z akt sprawy kwestia jej prawidłowości była przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pod sygn. akt II SA/Wr 239/06 zakończonego wyrokiem z dnia 30 maja 2007 r., w którym w pkt 1 uchylono w/w decyzję, zaś w pkt 2 stwierdzono, iż nie podlega ona wykonaniu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.