IV SA/Wa 1251/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant S. M., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2007 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności przejęcia gospodarstwa rolnego na własność Państwa -oddala skargę- IV SA/Wa 1251/07 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].08.2004 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy uprzednio wydaną decyzję własną z dnia [...].04.2004 r., w której odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Ł. z dnia [...].06.1958 r., utrzymującego w mocy orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...].04.1958 r. o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie art. 9 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12.03.1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz o uporządkowaniu niektórych spraw, związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. nr 17, poz. 71 nieruchomości pod nazwą [...], stanowiącej współwłasność spadkobierców K. J. - A. i W. J. W uzasadnieniu swych przytoczonych decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, iż ustawa z dnia 12.03.1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz o uporządkowaniu niektórych spraw, związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego sankcjonowała przejęcie na własność Państwa, bez względu na obszar, nieruchomości rolnych i leśnych objętych do dnia 5.04.1958 r. we władanie Państwa, jeżeli znajdowały się one nadal w jego władaniu lub zostały przekazane przez Państwo w użytkowanie innym osobom fizycznym lub prawnym, a sytuacja taka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Z tego względu Minister uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że przejęcie zakwestionowanej nieruchomości na mocy powołanej ustawy z 1958 r. nastąpiło z naruszeniem prawa lub wbrew obowiązującemu prawu. Minister powołał się przy tym na uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20.02.1991 r., sygn. akt W 5/90 zaznaczając, że przejęcie to zachodziło bez względu na okoliczności, w jakich doszło do objęcia nieruchomości przez Państwo. Przejęciu temu nie stały także na przeszkodzie działania właścicieli podejmowane do dnia 5 kwietnia 1958 r. zmierzające do odzyskania nieruchomości. Podsumowując zebrany materiał dowodowy stwierdził, że dnia 5.04.1958 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu Państwa. Przejęto ją na rzecz Państwa w dniu 26.02.1958 r. na podstawie protokołu spisanego w Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w Z. przez Komisję działającą na podstawie decyzji Ministerstwa Rolnictwa z dnia [...].12.1957 r. oraz na podstawie zarządzenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Ł. z dnia [...].12.1957 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik wnioskodawczyni M. W., spadkobierczyni W. J., a następczyni prawnej K. J. wniosła o dopuszczenie dowodu z przesłuchania swej mocodawczym na okoliczność stanu posiadania nieruchomości w dniu 5.04.1958 r. Jednocześnie zaznaczyła, że majątek ten początkowo bezzasadnie przejęty został na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6.09.1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Ostatecznie jednak decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Ł. z dnia [...].06.1957 r. dokonano zwrotu nieruchomości [...] następcom prawnym K. J. Zarzuciła także Ministrowi brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W dniu 5.04.1958 r. posiadaczami tej nieruchomości w rozumieniu art. 296 prawa rzeczowego byli właściciele nieruchomości i częściowo ich następcy prawni jak dzierżawcy oraz osoby, które od właścicieli nabyły części tej nieruchomości. W tym okresie posiadanie właścicieli nie zostało naruszone ze strony Skarbu Państwa. Przed wydaniem decyzji z dnia [...].08.2004 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przychylił się do wniosku pełnomocnika wnioskodawczyni i w dniu 21.06.2004 r. przeprowadził dowód z zeznań M. W. We wniesionej skardze pełnomocnik M. W. zakwestionowała oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia jedynie na protokole z dnia 26.02.1958 r. o przejęciu we władanie Państwa przedmiotowego majątku, z pominięciem okoliczności wskazujących na to, że majątek ten pozostawał we władaniu ówczesnych właścicieli. Faktu tego w jej ocenie nie zmienia zapis zawarty w decyzji Ministerstwa Rolnictwa z dnia [...].12.1957 r., iż Ministerstwo wstrzymuje wykonanie decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Ł. z dnia [...].06.1957 r., którą dokonano zwrotu nieruchomości [...] następcom prawnym K. J. oraz uchyla protokół z dnia 17.07.1957 r. przekazania przedmiotowej nieruchomości tym spadkobiercom, jako niepodpadającej pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6.09.1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Zdaniem pełnomocnika nie można było uchylić skutku faktycznego, a jedynie prawny danej czynności. Formułując zarzuty odnośnie protokołu z dnia 26.02.1958 r. zauważono w skardze, że został on podpisany jednostronnie przez Powiatowy Zarząd Rolnictwa w P. stanowiący Komisję, a skarżący o tej czynności nie wiedzieli i nie byli przy niej obecni. Przejecie więc było jedynie dokumentacyjne i w niczym nie naruszyło stanu posiadania poszczególnych użytkowników tej części majątku. Z tego względu zarzucono, że sprawa została rozstrzygnięta jednostronnie i bez dogłębnej analizy akt. Spadkobiercy byłego właściciela majątku nie zostali bowiem pozbawieni posiadania tych nieruchomości w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 12.03.1958 r., a orzeczenie z dnia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...].04.1958 r., podjęto dopiero w 25 dni po wejściu tej ustawy w życie. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie naruszyły przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolowana w sprawie decyzja została wydana w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, w tym wypadku orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...].06.1958 r., korzystającego z przymiotu ostateczności. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej (orzeczenia) jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 K.p.a. Toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Przy tym należy pamiętać, iż ich zaistnienie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanej decyzji (orzeczenia). Żądanie stwierdzenia nieważności wydanego w niniejszej sprawie orzeczenia, strona skarżąca oparła na przepisie art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., czyli zarzuciła że orzeczenie to zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa (por. wniosek W. J. z dnia 17.07.2001 r. sporządzony przez pełnomocnika) oraz wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa. Należy zauważyć, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie interpretacji spełnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 7 Kpa podtrzymuje utrwalony pogląd przyjęty w orzecznictwie NTA, że skutek wady decyzji musi być ustanowiony wprost w przepisie odrębnym w postaci klauzuli nieważności (por. wyroki NSA z 7.07.1983 r., II SA 581/83, Problemy Praworządności 1984, nr 10 oraz z 21.01.1988 r., IV SA 941/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 30). Warunek ten odnośnie rozpatrywanej kategorii spraw nie jest spełniony, stąd zarzut taki nie mógł być skutecznie podniesiony. Na marginesie można jedynie zaznaczyć, że ustawa z dnia 24.04.1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym w art. 31 stanowiła o stosowaniu przepisów Kpa o stwierdzeniu nieważności decyzji do tych decyzji administracyjnych ostatecznych, które były wydane na podstawie przepisu prawnego, następnie zmienionego lub uchylonego po stwierdzeniu jego sprzeczności z ustawą lub Konstytucją RP przez Trybunał. W wyroku NSA z dnia 6.07.1987 r. SA/Wr 971/87 (niepubl.) wyrażono pogląd, że przepis art. 31 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym statuuje przesłankę nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 7 Kpa. Dopiero ustawa o Trybunale Konstytucyjnym z dnia 1.08.1997 r. unormowanie to umieściła w Kpa jako dodany art. 145a Kpa stanowiący przesłankę wznowienia postępowania. Nie można również podzielić przekonania pełnomocnika skarżącej zawartego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, że orzeczenie to wydane zostało bez podstawy prawnej. W czasie jego podjęcia obowiązywała bowiem przedmiotowa ustawa z dnia 12.03.1958 r., co przesądza o istnieniu takiej podstawy prawnej, a zarzut sprowadza się do kwestionowania spełnienia przesłanek pozwalających na wydanie tej treści orzeczenia. Jest to więc w istocie zarzut wydania orzeczenia z rażącym naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy do rozważenia pozostaje, czy orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Ł. z dnia [...].06.1958 r. wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa. Z brzemienia przepisu 156 § 1 pkt. 2 części drugiej K.p.a. wynika, iż nie każde naruszenie prawa pociąga za sobą nieważność decyzji (orzeczenia), ale tylko przypadki oczywistego i ciężkiego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej (orzeczenia) oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA 21.08.2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex 51233). Dlatego też, w tezie wyroku NSA z 12.12.1988r. (II SA 981/88, ONSA 1988, z. 2, poz. 96) zasadnie stwierdzono, że "naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa". W aspekcie powyższych wywodów Sąd nie dopatrzył się, aby Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpoznający i rozstrzygający sprawę w trybie administracyjnymi zwyczajnym, wydał decyzję dotkniętą którąkolwiek z wad nieważności unormowanych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym z rażącym naruszeniem prawa. Unormowanie zawarte w art. 9 (16) ustawy z dnia 12.03.1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz o uporządkowaniu niektórych spraw, związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. nr 17, poz. 71 ze zm.) wyróżnia dwie przesłanki decydujące o przejęciu na własność Państwa nieruchomości rolnych i leśnych tj. objęcie nieruchomości "we władanie" Państwa do dnia 5 kwietnia 1958 r. oraz pozostawanie tych nieruchomości nadal we władaniu Państwa lub przekazanie ich przez Państwo w użytkowanie innym osobom fizycznym lub prawnym. Przy czym nie mają znaczenia okoliczności w jakich doszło do objęcia nieruchomości przez Państwo, jak wywiódł Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 20.02.1991 r., W 5/90 (Dz. U. z 1991 r., nr 20, poz. 88). Ustalił wówczas wykładnię art. 9(16) cyt. ustawy. Wskazał, że przejęcie to dotyczy także tych nieruchomości, których właściciele do dnia 5.04.1958 r. dawali wyraz woli odzyskania swej nieruchomości. Wykładnia ta utraciła moc powszechnie obowiązującą z wejściem w życie Konstytucji RP z 1997 r., jednakże stanowisko w niej zawarte w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Jak zauważył Trybunał we wskazanej uchwale, możliwe było wydanie decyzji o przejęciu nieruchomości określonej w art. 9 ust. 1 (16 ust. 1) cyt. ustawy z 12.03.1958 r. już w dniu wejścia w życie tej ustawy, nawet jeżeli dopiero w tym dniu nieruchomość objęta została we władanie Państwa. Nadto nawet prawomocny wyrok nakazujący zwrot nieruchomości właścicielowi pozbawiony zostawał skutków prawnych. Dokonując analizy zapadłych rozstrzygnięć na tle ustawy z dn. 12.03 1958 r., należy zważyć, iż zamiarem ówczesnego ustawodawcy było jednolite uregulowanie stanu prawnego m. in. nieruchomości ziemskich przeznaczonych na cele reformy rolnej i przejęcie ich na własność Państwa bez względu na ich obszar. Wyraz temu dał ustawodawca w art. 9 (następnie 16) powołanej ustawy z 1958 r., nakazując jednakże spełnienie przesłanek wynikających z ust. 1 tego artykułu. Wyjątkowy rygoryzm ustawy przejawiający się w przejęciu tych nieruchomości bez jakiegokolwiek odszkodowania oraz zapis ust. 4 powołanego art., przesadzający o tym, iż nawet tytuły egzekucyjne zasądzające przywrócenie posiadania lub wydanie owych nieruchomości tracą moc, wskazywał wyraźnie, że wolą ówczesnego ustawodawcy było ostateczne utrwalenie wprowadzonych stosunków własnościowych. W świetle uregulowań tej ustawy, w przeciwieństwie do okresu poprzedzającego jej obowiązywanie, pozbawiona była jakiegokolwiek znaczenia okoliczność, czy nieruchomość ziemska przeznaczona na cele reformy rolnej spełniała normy obszarowe wynikające z art. 2 ust.l lit. e dekretu PKWN z dn. 6.09.1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Z tego też względu zarzut pełnomocnika skarżących, iż powołana ustawa z 1958 r. nie powinna sankcjonować bezprawnego objęcia we władanie nieruchomości rolnej przez Państwo nie znajduje uzasadnienia w celach, które postawił sobie ówczesny ustawodawca uchwalając ustawę tej treści. Mając na względzie, iż niniejsza sprawa rozpatrywana była w trybie nadzwyczajnym nie jest uzasadnione czynienie ustaleń takich jak prowadzone być winny w postępowaniu zwykłym. Cechą rażącego naruszenia prawa jest pozostawanie treści decyzji w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z 26.09.2000, IV SA 2998/99, LEX nr 51249). A więc treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu poprzez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z 11.08.2000 r., III SA 1935/99, LEX nr 47008). Przesłanka ta mogłaby zachodzić zatem, gdyby ponad wszelką wątpliwość skarżąca dowiodła, że przedmiotowa nieruchomość stanowiąca uprzednio własność K. J. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 12.03.1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz o uporządkowaniu niektórych spraw, związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego, a więc w dniu 5 kwietnia 1958 r. była we władaniu następców prawnych byłego właściciela. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy okoliczność ta jednak w sposób oczywisty nie wynika. Fakt, że decyzją z dnia [...].06.1957 r. orzeczono, że przedmiotowa nieruchomość nie podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6.09.1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej nie ma znaczenia w świetle unormowań ustawy z dnia 12.03.1958 r. W okresie od jej zwrotu w oparciu o protokół z dnia r. do sporządzenia protokołu z dnia 26.02.1958 r. w sprawie przejęcia majątku [...] we władanie Państwa spadkobiercy byłego właściciela dokonali sprzedaży szeregu działek wchodzących w skład tego majątku osobom trzecim i fakt ten został uwzględniony w orzeczeniu przejmującym z dnia [...].04.1958 r. Także Sąd Powiatowy w Ł. Oddział Ksiąg Wieczystych odmówił wpisu ostrzeżenia do księgi wieczystej odnośnie tych sprzedanych nieruchomości w postanowieniu z dnia 31.12.1958 r. zaznaczając, że akty przewłaszczenia działek należących do przedmiotowej nieruchomości na osoby trzecie nastąpiły przed podjęciem orzeczenia z dnia [...].04.1957 r. Natomiast pozostała część tego majątku, jak zaznaczono, może być objęta działaniem przedmiotowego orzeczenia. Jest faktem bezspornym, że decyzja Ministra Rolnictwa z dnia [...].12.1957 r. uchyliła protokół zwrotu przedmiotowej nieruchomości spadkobiercom byłego właściciela uznając, że nie dokonano ustalenia, rodzaju, wielkości wartości nakładów dokonanych na te nieruchomości przez dotychczasowych użytkowników. Wkrótce też sporządzony został protokół przejęcia go na rzecz Skarbu Państwa z dnia 26.02.1958 r. Podpisany wprawdzie jednostronnie przez Powiatowy Zarząd Rolnictwa w P. stanowiący Komisję działającą na podstawie zarządzenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Ł. z dnia 18.12.1957 r. niemniej do skuteczności stanowienia aktów administracyjnych w owych czasach nie sposób stosować dzisiejszych standardów praworządności. Skarżąca wobec wskazanych faktów nie wykazała zatem w sposób oczywisty, że spadkobiercy byłego właściciela majątku nie zostali pozbawieni posiadania tych nieruchomości w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 12.03.1958 r. W dniu 21.06.2004 r. w dopuszczonym dowodzie z jej zeznań oświadczyła, że ponad 16 ha sprzedano z tego majątku po decyzji o jego zwrocie. Nadto zeznała, że w dniu 5.04.1958 r. zabudowania należące do majątku stały puste i nikt w nich z rodziny J. nie mieszkał, ale członkowie rodziny przyjeżdżali tam. Jednocześnie oświadczyła, że wg jej pamięci i wiedzy Spółdzielnia S. w dniu 5.04.1958 r. również nie zajmowała zabudowań należących do majątku, a pobudowała tam budynek. Także zeznania te w sposób jednoznaczny nie przesądzają o tym, ze w dniu 5.04.1958 r. majątek ten pozostawał we władaniu rodziny J. Także treść odwołania złożonego przez pełnomocnika J. od orzeczenia o przejęciu majątku na rzecz Skarbu Państwa z dnia [...].04.1958 r. zawiera wniosek o zawieszenie tego postępowania z uwagi na to, że do owego czasu nie została zakończona sprawa o wydanie majątku załatwiona pozytywnie przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Ł., prawdopodobnie decyzją z dnia [...].06.1957 r. o niepodpadaniu. Przytoczone dokumenty nie wskazują więc jednoznacznie na to, że w dniu 5.04.1958 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu poprzedników prawnych skarżącej. Bez znaczenia pozostaje także fakt, iż orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa tego majątku opatrzono datą [...].04.1958 r., a więc podjęto je po 25 dniach od wejścia w życie ustawy z dnia 12.03.1958 r. Ustalenia przyjęte przez Ministra należy uznać zatem za odpowiadające obowiązującemu prawu, jako że brak jest przesłanek wskazujących na to, że orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Ł. z dnia [...].06.1958 r. utrzymującego w mocy orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...].04.1958 r. o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie art. 9 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12.03.1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz o uporządkowaniu niektórych spraw, związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. nr 17, poz. 71 nieruchomości pod nazwą [...], o pow. około 34 ha 3427 m2, stanowiącej byłą własność spadkobierców K. J. - A. i W. J. podjęte zostały z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć należy, że Minister w zaskarżonej decyzji nie odniósł się wyczerpująco do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i w zasadzie powtórzył treść swej uprzedniej decyzji. Jednakże wskazał na istotę zagadnienia, a mianowicie spisanie w dniu 26.02.1958 r. protokołu przejęcia przedmiotowego majątku na rzecz Skarbu Państwa w trybie ustawy z dnia 12.03.1958 r. oraz brak dowodów na to, że w dacie tej takie przejecie faktycznie nie nastąpiło. To niewątpliwe uchybienie przepisów postępowania przez Ministra Sąd zauważa, jednakże mając na względzie okoliczności sprawy stwierdza, że uchybienia te nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy. Należy również zauważyć, że skargę w imieniu M. W. wniosła ustanowiona przez nią adwokat E. S. Postępowanie było zawieszone z uwagi na brak postanowienia sądowego o stwierdzeniu nabycia spadku po A. J. Nadto zarówno skarżąca jak i Minister zostali zobowiązani do uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie o szereg istotnych dokumentów. Ustalenia poczynione w Archiwum Państwowym w Ł. wykazały, że w zachowanych aktach Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej i Urzędu Wojewódzkiego w Ł. dokumentów żądanych nie odnaleziono. Pełnomocnik skarżącej wnioskowała o podjecie zawieszonego postępowania, co też nastąpiło w dniu 29.06.2007 r. Zawiadomienie o rozprawie wyznaczonej na dzień 5.10.2007 r. pełnomocnik skarżącej otrzymała w dniu 4.09.2007 r. Dnia 3 października 2007 r. przekazała pismo procesowe swej mocodawczyni zawierające prośbę o przesuniecie terminu rozpoznania sprawy, w którym chciałaby osobiście uczestniczyć. Jako przeszkodę w udziale w rozprawie podała ciężką chorobę wuja skarżącej zamieszkałego zagranicą, nad którym M. W. jest zmuszona sprawować opiekę. Stan ten miał ulec zmianie około marca 2008 r. Do wniosku tego dołączyła się jej pełnomocnik, nie przedstawiając jednocześnie powodów, dla których na wyznaczonej rozprawie nie mogłaby się stawić reprezentując swą mocodawczynię. Pełnomocnik skarżącej była nieobecna na wyznaczonej rozprawie. Sąd postanowił sprawę rozpoznać mając na względzie fakt, iż skarżąca ustanowiła pełnomocnika, udzielonego pełnomocnictwa nie odwołała, a jej pełnomocnik nie przedstawił powodów, dla których nie mógłby wziąć udziału w wyznaczonej rozprawie. Nadto Sąd uwzględnił, iż wyjaśnienia w niniejszej sprawie skarżąca złożyła przed Ministrem, gdy dopuszczono dowód z jej zeznań. Stąd w ocenie Sądu nie zaistniała żadna z przesłanek odroczenia rozprawy przewidzianych w art. 109 i 110 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto przepis art. 107 cyt. ustawy stanowi, że nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.