VII SA/Wa 1046/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant J. P., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2007 r. sprawy ze skargi J. i M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania rozbiórki stalowej wiaty. skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2006r., nr [...], nakazującej mu rozbiórkę stalowej wiaty usytuowanej na działce w C. gm. O. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., w wyniku oględzin nieruchomości w C. gm. O. - stwierdził, że inwestor M. K. wybudował wiatę stalową bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, oraz nie posiadał prawa do dysponowania działką na cele budowlane. Organ I instancji przesłuchał świadków na okoliczność, kiedy prowadzona była budowa wiaty. Z oświadczeń jednych świadków wynikało, że budowa została rozpoczęta w 1997 r., a z oświadczeń innych świadków, że na przełomie 1994/1995 r., zaś w 2000 r. zostały dobudowane ściany [...]. Organ pierwszej instancji uznał, że mimo rozbieżności, co do daty budowy wiaty, to w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. Ponadto podczas oględzin stwierdzono, że wiata jest usytuowana w odległości 20 cm od granicy działki. Po rozpatrzeniu odwołania M. K., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, że jednym z koniecznych warunków umożliwiających legalizację obiektów budowlanych wybudowanych samowolnie jest zachowanie przepisów techniczno – budowlanych. W niniejszym przypadku taki warunek nie zachodzi ze względu na naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w zakresie odległości obiektu od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Naruszenie to powoduje konieczność wydania nakazu rozbiórki. Ponadto odnosząc się do powołanej w odwołaniu zgody właściciela sąsiedniej działki na takie usytuowanie budynku, organ odwoławczy zauważył, iż umowy co do kwestii regulowanych przez przepisy bezwzględnie obowiązujące są bez znaczenia z punktu widzenia prawa, gdyż postanowienia umów nie powodują zmiany tych przepisów. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. i M. małżonkowie K. dochodząc uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...]. Zdaniem skarżących [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego nie określił jednoznacznie terminu rozpoczęcia i zakończenia budowy, ponadto prawo dopuszcza budowanie budynków nawet w granicy, a wiata została odsunięta od granicy. Wskazali, że Sąd Rejonowy w S. zniósł współwłasność i działka, na której usytuowana jest wiata, przyznana została K. K., która dążyła do rozbiórki. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje . Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy prawidłowo przyjęły, że chociaż oświadczenia świadków w tym przedmiocie nie są jednoznaczne, to jednak wynika z nich, że samowola budowlana została wzniesiona nie wcześniej niż przed 1 stycznia 1995 r., a więc pod rządami ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. Zgodnie z przepisem art. 48 w/w ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jeżeli budowa, narusza przepisy, w tym techniczno-budowlane, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem W niniejszej sprawie nie istnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przedmiotowa wiata została zbudowana w warunkach samowoli budowlanej, w odległości 0,2 m. od granicy – co jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w zakresie odległości obiektu od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Zgodnie z w/w regulacją budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Ponadto, sytuowanie ściany budynku bez otworów dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m ze względu na rozmiary działki. Mając na uwadze powyższą argumentację należy stwierdzić, że skoro legalizacja samowoli nie jest możliwa, to nakaz rozbiórki jest konieczny. W świetle okoliczności podanych w skardze działka, na której wzniesiona została wiata, postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia 30 października 2006 r., sygn. akt I NS 50/05 została przyznana K. K. Przepis art. 52 Prawa budowlanego określa adresata rozbiórki przewidzianej w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Adresatem rozbiórki może być inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, którzy obowiązani są na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji rozbiórkowej. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej nakaz rozbiórki skierowały do M. K., który wraz ze swoją matką ( w dniu wydania decyzji przez organ I instancji nie żyła) byli inwestorami budowy wiaty. Zatem nakaz rozbiórki skierowano zgodnie z w/w przepisem art. 52 ustawy Prawo budowlane . Wskazać należy, że usytuowanie wiaty objętej decyzją nakazującą rozbiórkę, na działce należącej obecnie do K. K. nie wpłynie na możliwość wykonania nakazu. Obecna właścicielka działki jest zainteresowana rozbiórką, co podkreślili sami skarżący w skardze do Sądu, a zatem udostępni teren na jej przeprowadzenie. Zdaniem Sądu, nałożenie przedmiotowego nakazu rozbiórki na K. K. byłoby dla niej nieuzasadnionym obciążeniem, narażałby ją na koszty i dolegliwą procedurę, stanowiłoby także nieuzasadnione zwolnienie inwestora, który działał w warunkach samowoli budowlanej i to on powinien ponieść wszystkie niedogodności związane z wykonaniem rozbiórki. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.).