III SA/Wa 1270/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska (spr.), Protokolant E.R., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2007 r. sprawy ze skargi R.K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia "[...]" maja 2007 r. nr "[...]" w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z [...] października 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. oddalił skargę R.K (zwanego dalej "Skarżącym") na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Powyższe postanowienie doręczono Skarżącemu w dniu 13 października 2006 r. Na powyższe postanowienie Skarżący pismem z 21 października 2006 r. wniósł zażalenie, w którym zawarł wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Pismo to zostało złożone osobiście w dniu 23 października 2006 r. Biorąc pod uwagę, że w powyższym wniosku Skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, Minister Finansów pismem z dnia 24 kwietnia 2007 r. wezwał Skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku. Odpowiadając na powyższe wezwanie Skarżący w piśmie z 4 maja 2007 r. wyjaśnił, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia spowodowane było złym stanem zdrowia oraz brakiem pieniędzy na dojazd do Poznania i opłacenie opłaty skarbowej. W tym stanie rzeczy, Minister Finansów, po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego -działając na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej "Kpa") oraz art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) -postanowieniem z [...] maja 2007 r. postanowił odmówić przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Minister Finansów uznał bowiem, że zły stan zdrowia i brak środków finansowych nie stanowią okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wyjaśnił, że jego stan zdrowia nie pozwalał mu na samodzielne poruszanie się po "mieście". W tym czasie, jako osoba chora na epilepsję, niewydolność serca i nadciśnienie, dom opuszczał jedynie z opiekunem. Na potwierdzenie powyższych twierdzeń Skarżący dołączyć zaświadczenie lekarskie. Ponadto wobec braku pieniędzy nie mógł dojechać do siedziby organu. Uczynił to dopiero dzięki uprzejmości znajomego, który zawiózł go samochodem. Niezależnie od powyższego Skarżący przedstawił zarzuty dotyczące toczącego się wobec niego postępowania egzekucyjnego. Sygn. akt III SA/Wa 1270/07 Mając powyższe na uwadze Skarżący wniósł o przywrócenie terminu i zasądzenie zwrotu zajętej nadpłaty wraz z odsetkami. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 31 lipca 2007 r., stanowiącym uzupełnienie skargi Skarżący wskazał, że rzeczywiście uchybił terminowi do wniesienia zażalenia, ale nie ze swojej winy. Oświadczył, że jest osobą schorowaną... Choruje przewlekle i jego stan zdrowia stale się pogarsza. Ma ataki epilepsji oraz niewydolność serca i układu krążenia. Jest pod stałą opieką lekarską. Po ataku przez dwa do trzech dni jego organizm jest w takim stanie, że nie może on wtedy nic zrobić. Jest zdany na opiekę innych osób. W chwili, gdy odzyskał siły natychmiast złożył niezbędne dokumenty osobiście. Pismem z dnia 1 października 2007 r. Skarżący wystąpił o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz poniesionych kosztów związanych ze sprawą: wpis od skargi - 100 zł, opłata za przelew - 2,50 zł, porada prawna i uzupełnienie skargi -97,60 zł, dojazd do kancelarii prawnej - 60 zł, wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi do dnia uprawomocnienia się wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej p.p.s.a.), na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego (uchylić) akt wydany przez organ administracyjny, należy stwierdzić, iż doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sygn. akt III SA/Wa 1270/07 W tym miejscu wskazać również należy, że rola sądu administracyjnego sprowadza się do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw poprzez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Ponieważ Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracyjnej pod względem zgodności z prawem, nie jest on uprawniony do rozpoznania wniosku Skarżącego o przywrócenie terminu i zasądzenie zwrotu zajętej nadpłaty wraz z odsetkami. Kontrola działalności administracji obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i nie naruszył zasad uznawania określonych faktów za udowodnione. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi było postanowienie Ministra Finansów o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] października 2006 r. Wskazać przede wszystkim należy, że uchybienie terminu rodzi dla strony ujemne skutki procesowe, polegające na tym, że czynność dokonana po upływie terminu jest prawnie nieskuteczna. Złagodzeniu tych skutków, usunięciu przeszkód procesowych w niektórych prawnie określonych sytuacjach ma służyć instytucja przywrócenia terminu. Każde postępowanie kieruje się pewnymi zasadami, które znajdują swój wyraz w uprawnieniach procesowych uczestników tego postępowania, umożliwiających urzeczywistnienie zasad sprawiedliwości i słuszności i zmierzających do prawdy obiektywnej. Realizacji tych zasad służą między innymi terminy, które jednak same w swej istocie są środkiem a nie celem. Zgodnie z art. 58 Kpa dla przywrócenia terminu konieczne jest spełnienie następujących przesłanek: 1) brak winy zainteresowanego, 2) uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego, 3) wniesienie prośby (wniosku) o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 4) równoczesne (jednocześnie z wniesieniem prośby) dopełnienie czynności, dla której termin był przewidziany. O braku winy można mówić w sytuacjach od nas niezależnych, kiedy zainteresowany nie miał wpływu na zdarzenia, określane często jako losowe. Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie Sygn. akt III SA/Wa 1270/07 przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. W doktrynie mówi się, że przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Pożądany jest tu kompromis polegający na tym, aby z jednej strony nie doprowadzić do pochopnego przywracania terminu, z drugiej zaś, aby na skutek nadmiernej surowości nie zamknąć stronie drogi do obrony jej praw (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2003, s. 323). Typowym przykładem braku winy jest choroba zainteresowanego. Brak winy zainteresowany winien uprawdopodobnić a nie udowodnić, co świadczy o odformalizowaniu i uproszczeniu postępowania i co ma być udogodnieniem dla zainteresowanego. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, nie dającym pewności, lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce. Ustawodawca celowo w tym zakresie dopuszcza środek dowodowy mniej pewny, aby tym samym ułatwić zainteresowanemu przedstawienie swych racji. Żądanie zatem przedstawienia konkretnych dowodów (zaświadczeń itp.) stanowi przekroczenie wymogów ustawowych, gdyż uprawdopodobnienie oparte na dokumentach staje się udowodnieniem. Zakres uprawdopodobnienia, o którym mowa w art. 58 § 1 Kpa, obejmuje zdarzenie, które spowodowało brak winy po stronie zainteresowanego. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Termin, o którym tu mowa, a ściślej - początek jego biegu łączy się z kwestią uprawdopodobnienia braku winy. Uprawdopodobnienie braku winy, czyli wskazanie zdarzeń (przeszkód) - musi obejmować pewne granice czasowe, które pozwolą przyjąć, że w danym okresie czasu zainteresowany nie był w stanie dopełnić czynności, dla której termin był określony. Ponadto uprawdopodobnienie granic czasowych jest również niezbędne dla określenia "dnia ustania przyczyny uchybienia terminu", od którego to dnia liczy się siedmiodniowy termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy dokonać czynności, dla której termin był przewidziany. Podkreślenia wymaga, że instytucja przywrócenia terminu jest rozwiązaniem Sygn. akt III SA/Wa 1270/07 prawnym znanym wielu procedurom, zwiększającym ochronę interesów prawnych zainteresowanego. Konstrukcja prawna tej instytucji określona w art. 58 Kpa jest jasna i jednoznaczna. Zainteresowany ma prawo oczekiwać, że jeżeli zostały spełnione przesłanki ustawowe, to termin zostanie przez organ przywrócony (por. wyrok NSA z 14 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 1153/96, LEX nr 45637). Przepis art. 58 § 1 reguluje bowiem następstwa prawne wystąpienia łącznie czterech przesłanek przywrócenia terminu, stanowiąc, iż w takich przypadkach należy przywrócić termin. Oznacza to obowiązek pozytywnego załatwienia podania przez właściwy organ, w sytuacji gdy przesłanki te zostały spełnione. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Skarżący wnosząc zażalenie miał świadomość, że termin do wniesienia zażalenia nie został dotrzymany. W związku z wezwaniem organu z dnia 24 kwietnia 2007 r., Skarżący w piśmie z dnia 4 maja 2007 r. starał się uprawdopodobnić, że nie ponosi za to winy. Oświadczył, że nie złożył zażalenia w terminie z powodu bardzo złego stanu zdrowia i braku środków na dojazd do Poznania i opłacenia opłaty skarbowej od zażalenia. Przez określenie "bardzo zły stan zdrowia" niewątpliwie należy rozumieć chorobę. Jak już wskazano powyżej typowym przykładem braku winy jest choroba zainteresowanego, która uniemożliwiała mu dokonanie w terminie czynności, dla której określony był ten termin. Tym czasem w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ stwierdził, że: "Argumentów tych nie można uznać jako usprawiedliwione przeszkody uchybienia terminu do wniesienia zażalenia i dające podstawę do przywrócenia terminu". Powyższego stwierdzenia organ w żaden sposób nie uzasadnił. Nie wskazał przyczyn, z powodu których uznał, że okoliczności podnoszone przez Skarżącego nie są przeszkodami usprawiedliwiającymi uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, dającymi podstawę do przywrócenia tego terminu. W konsekwencji dokonana przez organ ocena argumentów podnoszonych przez Skarżącego jest dowolna. Obowiązek zamieszczenia w postanowieniu uzasadnienia faktycznego i prawnego jest uregulowany w art. 124 § 2 Kpa, zgodnie z którym postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Obowiązek ten uregulowany jest także w art. 125 § 3 Kpa oraz wynika on z brzmienia art. 107 § 4 in fine, do którego odsyła się między innymi w art. 126 Kpa. Uzasadnienie, szczególnie postanowień negatywnych dla strony, powinno Sygn. akt III SA/Wa 1270/07 szczegółowo wskazywać przyczyny, dla których organ nie zastosował instytucji przywrócenia terminu. Należyte uzasadnienie postanowienia pozwala na dokonanie oceny, czy postanowienie nie zostało wydane z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie dokonał oceny tych argumentów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Należyte uzasadnienie postanowienia służy także realizacji zasad zaufania stron do organów orzekających oraz przekonywania stron. Organy administracji publicznej obowiązane są bowiem prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa, oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 Kpa). Zgodnie natomiast z przepisem art. 11 Kpa organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. "Niewątpliwie zasada przekonywania powinna być przede wszystkim wprowadzona w czyn przez właściwe motywowanie decyzji. Przecież motywy decyzji, zredagowane w sposób należyty, powinny akceptować zasadność wszystkich przesłanek faktycznych i prawnych, którymi organ administracyjny kierował się przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją" (S. Rozmaryn: O zasadach ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, PiP 1961, nr 12, s. 898). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lutego 1984 r., sygn. akt SA/Po 1122/83 przyjął: "Obowiązkiem każdego organu administracji jest najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wynika także z zasad wyrażonych w art. 9 Kpa (zasada udzielania pomocy prawnej) oraz w art. 11 Kpa (zasada przekonywania), czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia." (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2003, s. 88). "Obowiązek ten ma szczególne znaczenie w odniesieniu do decyzji odmownych: wyjaśnienie stronie zasadności decyzji odmownej może sprzyjać powstaniu u niej przekonania, że decyzja, chociaż niekorzystna - jest jednak zasadna, że w danej sytuacji i przy obowiązującym stanie prawnym organ po prostu nie mógł postąpić inaczej." (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, s. 95). Powyższe odnosi się także do postanowień. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia powyższych wymogów. Stwierdzić zatem należy, że naruszony został przepis art. 124 § 2 Kpa w związku z art. 8, art. 9 i art. 11 Kpa oraz w związku z art. 18 upea, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sygn. akt III SA/Wa 1270/07 Należy także wskazać, że w sytuacji gdy strona występując z wnioskiem o przywrócenie terminu i uprawdopodabniając brak winy nie wskaże okoliczności niezbędnych do dokonania oceny, czy podnoszone przez nią argumenty uprawdopodabniają, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, organ winien zwrócić się do niej o złożenie dodatkowych wyjaśnień co do okoliczności i powodów uchybienia terminu. W przypadku wskazania przez stronę jako okoliczność faktyczną uzasadniającą brak winy w uchybieniu terminu - choroby, niezbędnymi do oceny, czy choroba ta uniemożliwiła jej dokonanie czynności, dla której określony był termin jest wskazanie jaka to była choroba oraz czas jej wystąpienia. W związku z niepodaniem tych informacji przez Skarżącego organ winien zatem zwrócić się do niego o złożenie dodatkowych wyjaśnień co do okoliczności i powodów uchybienia terminu. Zgodnie z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto w myśl art. 9 Kpa organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Zauważyć przy tym należy, że jak wynika z akt nadesłanych przez organ, w skardze na czynności egzekucyjne z dnia 22 czerwca 2006 r. Skarżący wskazał, że "pieniądze z nadpłaty są przeznaczone na lekarstwa przeciwpadaczkowe", które są mu niezbędne do normalnego funkcjonowania. Organ w ogóle nie wziął pod uwagę tej okoliczności. W powyższym piśmie Skarżący opisał także swoją sytuację finansową. Ocena sytuacji materialnej, finansowej i rodzinnej Skarżącego zawarta jest także w protokole o stanie majątkowym zobowiązanego z dnia 8 stycznia 2004 r. Stwierdzić także należy, że prawnie nieuzasadnione jest również stwierdzenie organu, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że: "do pisma nie zostały dołączone żadne dokumenty, które potwierdziłyby, że choroba uniemożliwiła Panu R.K. dopełnienie czynności procesowej w terminie". Jak już wskazano powyżej art. 58 Kpa mówi o "uprawdopodobnieniu" a nie o udowodnieniu, organ nie miał więc podstaw oczekiwać na dowody. Nie można przy interpretacji tego przepisu stosować wykładni zawężającej, mniej korzystnej (dla strony) niż przewidział to ustawodawca, gdyż byłoby to zaprzeczeniem idei tego przepisu. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności Sygn. akt III SA/Wa 1270/07 procesowej, a wniosek o przywrócenie terminu złożony został w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W wyroku z dnia 6 stycznia 1997 r., sygn. akt III SA 394/96 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił: "Zgodnie z art. 58 § 1 Kpa przywrócenie terminu oparte jest na uprawdopodobnieniu. Przepis ten nie wymaga udowodnienia istnienia faktu. Stąd też nie mogą mieć tu zastosowania zasady wynikające z art. 75 Kpa dotyczące dowodu. Kodeks postępowania administracyjnego nie rozstrzyga kwestii, jaki stopień prawdopodobieństwa jest dostateczny do uznania, że pewien fakt jest uprawdopodobniony. W tej sytuacji zapatrywanie organu, sprowadzające się do konieczności uprawdopodobnienia faktu choroby zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym fakt choroby, wykracza poza ramy zakreślone w art. 58 § 1 Kpa i tym samym stanowi naruszenie tego przepisu" (Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem, Gdańsk 2000, s. 163). Nie oznacza to jednak, że strona nie może składać dokumentów potwierdzających wskazane przez nią fakty. Ponadto należy podkreślić, że dokonując wykładni art. 58 Kpa należy pamiętać o zasadach ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego. Każda sprawa jest przypadkiem indywidualnym i winna tak być rozpatrywana. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie narusza zarówno przepis art. 58 § 1 Kpa, jak i przepis art. 7 Kpa oraz art. 124 § 2 Kpa w związku z art. 8, art. 9 i art. 11 Kpa, które to przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 18 upea. Naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Natomiast o kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Wskazać należy, że stosownie do treści art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a). W związku z tym, że w postępowaniu przed tut. Sądem Skarżący nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego) w sprawie zwrotu kosztów miał zastosowanie przepis art. 205 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z Sygn. akt III SA/Wa 1270/07 tym przepisem do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów strony do sądu oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście nie należą zatem opłaty za przelew pobrane w związku z dokonaniem wpłaty wpisu od skargi, koszty dojazdu do kancelarii prawnej celem uzyskania porady prawnej, ani koszty udzielenia porad prawnych. W tym zakresie należało zatem uznać wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego za bezzasadny. Sąd uwzględnił natomiast wniosek w zakresie zwrotu kosztów sądowych, do których należy wpis od skargi. Jednocześnie wskazać należy, że niezasadny był także wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi do dnia uprawomocnienia się wyroku. Przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują odsetek od zasądzonego zwrotu kosztów postępowania liczonych do dnia uprawomocnienia się wyroku.