II SA/Kr 175/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz (spr.) Sędziowie: AWSA Janusz Kasprzycki AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 października 2007 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zmiany sposobu użytkowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego A.B. kwotę 500 zł. ( złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA /Kr 175/ 06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 3.11. 2005 r. znak .............nr ..........wydaną na podstawie art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016) oraz art. 104 k.p.a. Prezydent Miasta K. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych przez A.B. polegających na: zmianie sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr ..... na lokal biurowy położonego na II-piętrze w budynku przy ul. ........w K. na działce nr ......................... W uzasadnieniu tej decyzji prezydent wskazał, że zgłoszenie A.B. z dnia............2005 r. zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych posiadało braki. W postanowieniu z..............2005 r. nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia tych braków we wskazanym terminie. Część tych braków uzupełniono przy piśmie z dn...........2005 r. Organ I instancji w oparciu o przedłożony protokół z dn..........2005r., nr ..............z okresowej kontroli kominiarskiej stwierdził, że wnioskowane pomieszczenia mają być podłączone do niedrożnych przewodów wentylacyjnych nr: ............a wnioskowany lokal wyposażony jest w instalację gazu, co wymaga sprawnej wentylacji pomieszczeń. Stwierdzono też brak uzgodnienia z rzeczoznawcą d/s. przeciwpożarowych, wymaganego w związku z projektowaną zmianą podjęcia działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego w przedmiotowym obiekcie budowlanym. Ponieważ termin uzupełnienia tych braków minął bezskutecznie, należało wnieść sprzeciw. W odwołaniu od tej decyzji A.B. podniósł, że w przedmiotowym lokalu nie ma instalacji gazowej, natomiast niedrożność przewodów kominowych została już wcześniej usunięta w ramach przebudowy poddasza prowadzonej według odrębnej procedury. Ponadto zdaniem inwestora planowana zmiana sposobu użytkowania nie wymaga sporządzenia projektu budowlanego, a tym samym również uzgodnienia w zakresie p. poż. Odwołujący się zarzucił również niedotrzymanie przez organ I instancji trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Wojewoda ........... decyzją z dnia ..........2005 r. znak .............wydaną na podstawie art. 81 ust. l i 82 ust. 3 prawa budowlanego i 138 § l pkt l k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że wydane rozstrzygnięcie jest prawidłowe, choć zakres nałożonych w postanowieniu obowiązków przekracza dla tej zmiany sposobu użytkowania wymogi wynikające z art. 71 ust. 2 prawa budowlanego. W przepisie tym wskazano jakie dokumenty należy dołączyć do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania. Miedzy innymi jest to "4) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego...". Organ I instancji w postanowieniu z dnia ..........2005 r. wobec braku na tym terenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób prawidłowy nałożył na wnioskodawcę obowiązek przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor uzupełnił dokumenty dołączając decyzję z dnia ...........2004 r. o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej zmiany sposobu użytkowania. Organ odwoławczy ocenił, że nie jest to dokument wskazany w przepisie. Decyzja o umorzeniu postępowania jest aktem administracyjnym, który kończy postępowanie i załatwia wniosek strony poprzez umorzenie postępowania administracyjnego. Jest decyzją w sprawie . W art. 71 ust. 2 pkt 4 prawa budowlanego ustawodawca wskazał, iż dokumentem dołączonym do wniosku ma być decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie decyzja w sprawie. Organ I instancji w swym postanowieniu również zażądał decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor we wskazanym w postanowieniu terminie nie wykonał nałożonych obowiązków, a więc zgodnie z art. 71 ust. 3 należało wnieść sprzeciw w drodze decyzji. Na tej podstawie organ odwoławczy przyjął, że przedmiotowa decyzja jest prawidłowa. Jednocześnie Wojewoda uznał za słuszny zarzut, w którym skarżący kwestionuje potrzebę uzupełnień w zakresie konieczności uzgodnień wnioskowanej zmiany sposobu użytkowania z rzeczoznawcą ds. p. poż., gdyż konieczność uzyskania dla przedmiotowej zmiany sposobu użytkowania takiego uzgodnienia nie wynika z żadnego przepisu. Organ odwoławczy nie uwzględnił jednak zarzutu o uchybieniu przez organ I instancji 30 dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Wnioskodawca złożył niekompletne zgłoszenie. Jego uzupełnienie nastąpiło w dniu 20.10.2005 r. Dopiero po tej dacie organ I instancji mógł przyjąć, że posiadał materiał dowodowy niezbędny do oceny prawidłowości złożonego zgłoszenia, a co za tym idzie dopiero od tego dnia rozpoczyna bieg 30 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu. Decyzja o wniesieniu sprzeciwu została wnioskodawcy doręczona w dniu 14.11.2005 r. Oznacza to, że został dochowany termin do wniesienia sprzeciwu. Decyzję tę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.B. zarzucając jej naruszenie art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestor złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej zmiany sposobu użytkowania, jednakże Prezydent Miasta K. umorzył postępowanie w tej sprawie, ponieważ zgodnie z powołanym przepisem planowana inwestycja nie wymaga ustalenia warunków zabudowy. Skoro więc organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy uznał, że nie ma podstaw do wydania takiej decyzji, brak tego aktu nie może być powodem wniesienia sprzeciwu. Skarżący wskazał również na naruszenie trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Od momentu zgłoszenia do wydania decyzji o sprzeciwie minęło 42 dni, a do jej doręczenia inwestorowi - 52 dni. Uzupełnienie zgłoszenia nastąpiło w terminie narzuconym przez organ I instancji i mieszczącym się w trzydziestodniowym przedziale czasowym wynikającym z art. 71 ust. 4 prawa budowlanego, nie może więc stać się powodem do wydłużania czasu uznanego przez ustawę za wystarczające do wniesienia sprzeciwu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda ......... wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Inwestor nie uzupełnił braków zgłoszenia we wskazanym terminie, bowiem decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest decyzją ustalającą warunki zabudowy, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 prawa budowlanego. Organ I instancji nie przekroczył trzydziestodniowego terminu do wniesienia odwołania, gdyż nałożenie na stronę obowiązku uzupełnienia zgłoszenia wstrzymuje bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Termin ten jest liczony od dnia złożenia zgłoszenia nie zawierającego braków lub też od upływu terminu do uzupełnienia tych braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § l ustawy z dnia ustawy z dnia 30.VIII.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sądowa kontrola wykazała naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Art. 71 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 7.VII.1994r. (tekst jednolity Dz.U. z 2003r. Nr 207, póz. 2016) stwierdza, iż "zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia". Terminy przewidziane w tym przepisie mają charakter terminów ustawowych i nie mogą być przedłużane ani zmieniane przez organy. Również nie mogą być przedłużane (co jest niestety coraz częstszą praktyką) przez żądanie od wnioskodawcy rozmaitych dodatkowych dokumentów, czy zaświadczeń. Jeżeli organ jest zdania, że wniosek jest niekompletny i niepełny to powinien w terminie 30 dni wnieść sprzeciw, gdyż jest to wystarczająco długi okres do tego, aby zapoznać się z wnioskiem i dodatkowymi dokumentami, do złożenia których wezwano strony. Przepis ten ma na celu dyscyplinowanie organu, gdyż w przeciwnym razie, gdyby przyjąć, że termin ten ma być liczony od ostatniego złożonego do wniosku dokumentu, organ mógłby przedłużać sprawę o wiele miesięcy. Termin ten jest też istotny dla strony, gdyż jeśli upłynie 30 dni i nie zostanie wniesiony sprzeciw, strona może podjąć proces inwestycyjny, działając w zaufaniu do organu zgodnie z art. 8 kpa. W niniejszej sprawie wspomniany termin został przekroczony, gdyż zgłoszenie o zmianie sposobu użytkowania wypłynęło do organu w dniu 22.IX.2005r. (k. 8 akt administracyjnych), natomiast decyzja zawierająca sprzeciw została wydana 3.XI.2005r., a doręczona stronie w dniu 14.XI.2005r. (k. 28 akt administracyjnych). Jak wynika z tej decyzji powodem sprzeciwu były braki uzupełnione przez stronę przy piśmie z 20.X.2005r. (a zatem jeszcze przed upływem 30 dni od momentu wpłynięcia wniosku) oraz inne braki dotyczące przewodów wentylacyjnych i brak uzgodnienia z rzeczoznawcą w sprawach przeciwpożarowych. Organ II instancji utrzymując decyzję w mocy uznał za słuszny zarzut odwołującego dotyczący braku potrzeby uzgodnień z rzeczoznawcą ds. przeciwpożarowych, gdyż tego rodzaju uzgodnienie nie wynika z żadnego przepisu. Organ ten natomiast podniósł inny zarzut, a mianowicie iż strona powinna była doręczyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej zmiany sposobu użytkowania. Ponieważ tego zarzutu nie postawiono w sprzeciwie organu I instancji, a organ II instancji utrzymał decyzję organu I instancji nie modyfikując jej rozstrzygnięcia to naruszono art. 138 § l pkt, jak również art. 139 kpa, gdyż nie wykazano rażącego naruszenia prawa, albo rażącego naruszenia interesu społecznego jako podstawy takiego rozstrzygnięcia. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § l pkt l lit. "a" i lit. "c" ustawy z dnia 30.VIII.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.o.p.p.s.a.