VI SA/Wa 1371/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant A. B. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2007 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2007r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] marca 2007r. cofającą Panu W. J. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Wojewódzki Policji w Ł., w oparciu o informacje z Centralnej Bazy Danych KSIP oraz informację z Komendy Powiatowej w T., z których wynikało iż wobec W. J. prowadzone były postępowania o popełnienie przestępstw z art. 284 § 1 k.k. i art. 201 k.k., wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia W. J. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich, o czym zawiadomił zainteresowanego pismem z dnia 14 października 2004 r. Po wszczęciu postępowania, organ został zawiadomiony przez Prokuratora Rejonowego w T. o skierowaniu przeciwko W. J. aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w T. o popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. i inne, zaś sprawa nie została jeszcze zakończona. Przesłuchany przez organ w charakterze strony postępowania W. J. przyznał, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w T., a wobec jego wyjaśnień, organ postanowieniem z dnia 28 października 2004r. zawiesił postępowanie administracyjne do czasu zakończenia sprawy karnej, które następnie podjął 4 października 2006r. po otrzymaniu wyroku Sądu Rejonowego w T.. Wyrokiem tym uznano W. J. winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i na podstawie m.in. art. 294 § 1 k.k. w związku z art. 284 § 2 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazano go na kary w orzeczeniu wyszczególnione. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. skierowaną do reprezentującego W. J. pełnomocnika, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. cofnął W. J. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004r. nr 52, poz. 525 ze zm.) – dalej ubia. Wyjaśnił, iż w świetle przywołanych przepisów, skazanie osoby dysponującej pozwoleniem na broń za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu jest dla organu Policji obligatoryjną przesłanką do cofnięcia tego pozwolenia. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że od posiadaczy broni palnej wymagana jest nieposzlakowana opinia i poszanowanie norm prawnych i porządku publicznego. Wystawione stronie postępowania przez Koło Łowieckie [...] i przez Komisariat Policji w C. pozytywne opinie nie mogły mieć zatem wpływu na rozstrzygnięcie. W złożonym odwołaniu W. J. domagał się uchylenia decyzji oraz umorzenia postępowania. Zarzucił, iż organ naruszył zasady k.p.a. ponieważ, przeprowadzając postępowanie dowodowe, nie uwzględnił uzyskanych, a korzystanych dla skarżącego dowodów, tym samym prowadził postępowanie w sposób naruszający zaufanie obywateli do organów państwa. Powołując się na dokumenty brane pod uwagę przez sąd karny, skarżący domagał się ich uwzględnienia dla możliwości oceny przez organ całokształtu sytuacji stanowiącej podstawę wydanego wyroku skazującego, a mającej istotne znaczenie dla oceny warunków osobistych W. J.. Okoliczności te wskazują na to, iż skarżący jest osobą godną zaufania i nie stwarzającą, przez fakt posiadania broni, zagrożenia dla bezpieczeństwa. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2007 r. utrzymał w mocy decyzję zaskarżoną. Przywołując treść przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ubia. organ stwierdził, iż wynika z nich w sposób nie budzący wątpliwości, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. uzasadnia sam fakt skazania danej osoby za popełnienie przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu. Do oceny, czy w konkretnej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organy Policji, czy strona postępowania była za takie przestępstwo skazana lub czy wobec niej toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa wymienionego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. Jak wynika z powyższego, przestępstwo, o którym mowa w cyt. przepisie nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią. Organ podkreślił obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia i niekwestionowany fakt skazania skarżącego za przestępstwo przeciwko mieniu. Ustalenie takiego faktu wiąże organy policji, które w razie stwierdzenia skazania nie mogą udzielić pozwolenia na broń, a wydane pozwolenie muszą cofnąć. I tak ustalenie faktu karalności skarżącego za przestępstwo przeciwko mieniu jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Organ, na potwierdzenie swego stanowiska, powołał orzecznictwo WSA w Warszawie m.in. wyrok z dnia 17 stycznia 2005r. sygn. akt VI SA/Wa 359/04, z dnia 20 czerwca 2005r. sygn. akt VI SA/Wa 1852/04 i z dnia 23 sierpnia 2006r. sygn. akt VI SA/Wa 986/06. Wobec skazania skarżącego za przestępstwo przeciwko mieniu, uzyskane o nim opinie z koła łowieckiego i miejsca zamieszkania nie mogą wpłynąć na negatywną ocenę skarżącego jako stwarzajacego obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Odnosząc się do żądania umorzenia postępowania organ wskazał, iż w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające takie rozstrzygnięcie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy. Rozstrzygnięciu zarzucił obrazę prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. poprzez błędną wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, iż fakt skazania prawomocnym wyrokiem karnym przesądza o tym, że wobec skarżącego zachodzi obawa, że użyje on broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w sytuacji, gdy organ nie znalazł żadnych innych podstaw do takich ustaleń. W uzasadnieniu podkreślono pominięcie przez organ okoliczności towarzyszących popełnieniu przestępstwa. Tymczasem przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym, lecz należy wykazać bezpośredni związek między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru, a dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Zdaniem skarżącego, każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego musi podlegać ocenie z punktu widzenia wskazanej wyżej obawy. Takiej oceny organ nie dokonał, a pozostałe dowody wskazały na bardzo dobrą opinię jaką cieszy się skarżący, zatem zastosowanie wobec niego art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia nastąpiło wskutek błędnej interpretacji tych przepisów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc m.in. kontrolę decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Badając rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji pod tym kątem Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga nie podlega uwzględnieniu. Stosownie do art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest decyzja Komendanta Głównego Policji utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W sprawie nie jest sporne, że skarżący został ukarany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. za przestępstwo przeciwko mieniu (skazanie na podstawie art. 294 § 1 w związku z art. 284 § 2 k.k. i art. 33 § 2 k.k.). W tym miejscu warto przypomnieć, że decyzja wydana w oparciu o art.18 ust. 1 pkt 2 ubia. jest decyzją mającą charakter związania administracyjnego, które charakteryzuje się tym, że organ administracji w przypadku stwierdzenia określonego stanu faktycznego przewidzianego ustawą (w przedmiotowej sprawie jest to stan opisany w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia.) ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Należy jednak dodać, iż art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy nie formułuje stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji związanej, w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający w pewnej mierze właściwemu organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie normy prawa (tu – cofnięcie pozwolenia na broń) istnieje, czy nie. Ocena czy posiadacz broni, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie tej broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia., jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wydana zostać musi w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. Do jednych z takich dowodów należą orzeczenia sądowe, w szczególności dotyczące skazania za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub informacje o toczących się postępowaniach karnych w takich sprawach. Należy stwierdzić, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. eksponując fakt skazania za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (lub toczącego się postępowania w takich sprawach), a więc precyzując stan faktyczny, od którego zależy zastosowanie normy prawnej wobec posiadacza broni, którego skazanie dotyczy, przesądził o tym, iż co do takich osób obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jest uzasadniona, a to z kolei skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. Powyższy pogląd podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który w orzeczeniu z dnia 30 sierpnia 2007r. (sygn. akt II OSK 1166/06) stwierdził, iż w stanie prawnym od dnia 1 stycznia 2004r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawę taką zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. mogą stwarzać osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Taka regulacja, w ocenie NSA, prowadzi do oceny, że osoby skazane za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (lub wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw) należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę, o której mowa w cyt. przepisie. W rozpoznawanej sprawie fakt skazania skarżącego za przestępstwo przeciwko mieniu nie podlega kwestii, a zatem nieuzasadnione i nieznajdujące oparcia w prawie są wyrażone w odwołaniu, a następnie w skardze oczekiwania, aby organ poza samym wyrokiem skazującym za przestępstwo przeciwko mieniu oceniał okoliczności w jakich doszło do popełnienia tego przestępstwa. W sytuacji skazania posiadacza broni za przestępstwo przeciwko mieniu, w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. negatywna ocena tej osoby w zakresie rokowań czy może ona użyć broni w celach sprzecznych z porządkiem lub bezpieczeństwem publicznym jest oczywista i nie wymaga przeprowadzania przez organ dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Na tle tej konstatacji i niespornego co do skazania skarżącego za przestępstwo przeciwko mieniu stanu faktycznego, pozyskiwanie przez organ policji dodatkowych dowodów było niezasadne, co nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.