II SA/Po 270/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 09 października 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie negatywnych uzgodnień dotyczących warunków zabudowy terenu; I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...]nr [...], II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100,- (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. /-/ W. Batorowicz /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Podrazik Wnioskiem z [...]. W. K. wystąpił do Prezydenta Miasta o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] obręb [...], położonej w K. przy ul. [...]. Pismem z [...] Prezydent Miasta zwrócił się do Zarządu Dróg Miejskich o uzgodnienie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Postanowieniem z [...] Zarząd Dróg Miejskich na podstawie art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1, 1a, art. 35 ust. 3 i art. 29 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115) oraz art. 106 w zw. z art. 126 kpa uzgodnił negatywnie przedstawione warunki zabudowy. W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji wskazał, że w oparciu o posiadane materiały ustalono, że teren oznaczony w ewidencji gruntów jako działka nr [...] obręb nr [...], na którym planowana jest zabudowa, znajduje się w miejscu, które docelowo zostanie zagospodarowane pod budowę obwodnicy – drogi krajowej nr [...]. Jak wynika z załącznika graficznego do Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla Osiedla D. przebieg drogi krajowej nr [...] w obrębie ul. [...] oraz na dalszym odcinku został zaprojektowany w sposób uniemożliwiający ominięcie działki nr [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. K.. Podniósł, że składając wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie określał szczegółowo miejsca budowy budynku gospodarczego, w związku z czym nie można stwierdzić, że miejsce, gdzie zaplanowano budowę docelowo zagospodarowane będzie przez budowę obwodnicy – drogi krajowej nr [...]. Wskazał, że budynek gospodarczo-garażowy jest mu niezbędny z uwagi na posiadane gospodarstwo rolne. Poinformował też, że na przedmiotowej działce istnieje już budynek mieszkalny, na budowę którego uzyskał zarówno warunki zabudowy, jak i pozwolenie na budowę. Na budowę budynku gospodarczo-garażowego uzyskał pozytywną opinię Marszałka Województwa. Oświadczył również, że nie wyraża zgody na sprzedaż gruntu pod budowę obwodnicy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ stwierdził, że nieruchomość inwestora znajduje się w odległości ok. 200 m od granic terenu objętego planem zagospodarowania przestrzennego Osiedla D., w którym zakreślona jest rezerwa pasa terenu o szerokości 45 m przeznaczona pod budowę obwodnicy – drogi krajowej nr [...]. Z uwagi na bliskość nieruchomości W. K. od planowanej obwodnicy nie ma technicznych możliwości wytyczenia tej drogi w taki sposób by ominąć opisaną działkę. Przepis art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych wyraźnie zaś określa, że o sposobie zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego decyduje zarządca drogi, dokonując stosownych uzgodnień. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł W. K., powołując argumentację zawarta w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, przytaczając motywy zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, choć z innych przyczyn niż w niej wskazane. Na wstępie zważyć należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym popierając skargę może oprzeć rozstrzygnięcie na innej argumentacji niż powołana przez skarżącego. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny jest postanowienie Zarządu Dróg Miejskich, mocą którego odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Dokonując oceny takiego rozstrzygnięcia należy mieć na względzie jego charakter prawny , podstawę prawną, zakres. Uzgodnienia są w istocie środkami związania organu w korzystaniu z jego kompetencji. Ingerencję organów uzgadniających trzeba traktować w kategorii wyjątku i nie stosować wykładni rozszerzającej uprawnień tych organów , w tym zakresu samych uzgodnień. Uzgodnienia dotyczą zatem oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę . Organ uzgadniający działa więc opierając się na stosownych przepisach, normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia , oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Z tak określonych granic działania organu uzgadniającego wynika , odmowa może nastąpić tylko na podstawie wskazanego wprost przepisu prawa. Uzgodnienia mają gwarantować udział w postępowaniu organów wyspecjalizowanych , dokonujących oceny zgodności z prawem zamierzeń z punktu widzenia niektórych ustaw szczególnych. Zgodzić należy się z organami obydwu instancji , że przepis art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi podstawę prawną uzgodnień Zarządu Dróg Miejskich. W istocie podstawa ta pozostaje w związku z przepisem art. 53 ust. 4 pkt. 9 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 03.80. 717 ze zm), który stanowi o konieczności uzgodnienia decyzji warunkach zabudowy z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Przepis art. 35 ust. 3 cyt. ustawy o drogach konieczność uzgodnienia ogranicza do oceny możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego. Tymczasem ani postanowienie organu I ani II instancji nie odnoszą się do zakresu dopuszczonego przez przepis art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych uzgodnienia. Organy odmowę uzgodnienia oparły na postanowieniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jak podkreślono w decyzji organu II instancji nie obejmował działki skarżącego. W ocenie organów ujęta w planie droga krajowa nr [...], zaprojektowana w sposób uniemożliwiający ominięcie tej działki stoi na przeszkodzie uzgodnieniu przedmiotowej inwestycji w zakresie drogowym. Zdaniem Sądu oparta na tych podstawach odmowa uzgodnienia pozostaje w sprzeczności z powołaną podstawą prawną normującą przedmiotowy zakres uzgodnienia. Jednoznaczna w swym brzmieniu treść przepisu art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz przepisu art. 53 ust. 4 pkt. 9 ustawy o planowaniu nie pozwala na odmowę uzgodnienia z przyczyn podanych przez organy. Treść obydwu przepisów konieczność uzgodnień odnoszą do terenów położonych przy istniejących drogach nie zaś do pasów drogowych, projektowanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który nadto swym zakresem nie obejmuje działki inwestora. Uzgodnienie ogranicza się jak już wywiedziono wyżej do oceny możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowana terenu przyległego do pasa drogowego. Stwierdzić należy zatem, że w niniejszej sprawie dopuszczono się naruszenia przepisu art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz art. 53 ust. 4 pkt. 9 cyt. ustawy o planowaniu. Odmowę uzgodnienia oparto bowiem na przesłankach, których nie można było wywieść z tych norm. Zauważyć w tym miejscu należy , że z niezrozumiałych dla Sądu przyczyn organy uzgadniające powołując się na ustalenia planu nie wskazały ani daty ani numeru, czy też miejsca publikacji tego aktu .Do akt nie dołączono ani części tekstowej ani graficznej planu. Wprawdzie ustalenia tego planu jak wywiedziono wyżej nie miały w sprawie znaczenia, jednakże skoro były podstawą rozstrzygnięć organów ich treść winna być znana stronom. Wszak do fundamentalnych zasad procedury administracyjnej należy obowiązek wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się organy przy załatwianiu sprawy (art.12 kpa) Postępowanie zaś winno być prowadzone w taki sposób, by pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa (art.8 kpa). Opisane zaniechania skutkować muszą przyjęciem, iż w niniejszej sprawie doszło także do naruszenia zacytowanych norm proceduralnych. Zdaniem Sądu opisane naruszenia prawa materialnego jak procesowego wyczerpują znamiona przepisu art. 145 §1 pkt.1 pkt a) i c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Stąd należało orzec jak w pkt. I sentencji. W toku ponownego rozpoznania sprawy organy uzgadniające będą miały na względzie powyżej przedstawione wywody. Oznacza to, że rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia pozostawać będzie w zgodzie z jego zakresem przedmiotowym, określonym w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych jak i w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozstrzygając organy będą miały także na względzie jednoznaczne w swym brzmieniu przepisy procedury co do wymogów w zakresie prowadzonego postępowania zawartych w art. 6-12 kpa, 75 § 1, 77 § 1, 80 kpa. O wykonalności zaskarżonego rozstrzygnięcia orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. /-/ W. Batorowicz /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Podrazik MP