II GSK 228/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Marzenna Zielińska Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora K. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 557/07 w sprawie ze skargi E.S. na decyzję Dyrektora K. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B., 2) zasądza od E.S. na rzecz Dyrektora K. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. uchylił zaskarżoną przez E.S. decyzję Dyrektora K. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] maja 2007 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. odmawiające skarżącej przyznania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej oraz decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia [...] marca 2006 r. o umorzeniu postępowania z wniosku Z.S. w sprawie przyznania pomocy, określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd przytoczył na wstępie stan faktyczny oraz motywy podjętych w sprawie rozstrzygnięć, z których wynikało, że w dniu [...] grudnia 2005 r. E.S. złożyła do Biura Powiatowego ARiMR w W. wniosek o pomoc DSU załączając akt notarialny z dnia 26 października 2005 r. Rep. [...] o przejęciu gospodarstwa rolnego swojego ojca Z.S., który uprzednio - w dniu 18 lutego 2005 r. także złożył wniosek o pomoc DSU. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. decyzją z dnia [...] marca 2006 r. umorzył postępowanie toczące się z wniosku Z.S. wobec jego cofnięcia przez wnioskodawcę. Po uzyskaniu od organu informacji dotyczącej zmiany stanu prawnego E.S. w dniu 30 sierpnia 2006 r. ponowiła swój poprzedni wniosek. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. organ I instancji odmówił E.S. przyznania pomocy, o którą wnioskowała. Organ podkreślił, że E.S. złożyła drugi wniosek z zachowaniem 35 dniowego terminu, o którym mowa w rozporządzeniu z dnia 1 sierpnia 2006 r. (Dz. U. Nr 142, poz. 1016), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 1 sierpnia 2006 r., zmieniającym rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 17, poz. 142), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 18 stycznia 2005 r. Wniosek ten został jednakże złożony po wydaniu w dniu [...] marca 2006 r. decyzji o umorzeniu postępowania w związku z wycofaniem wniosku przez Z.S., a zatem nie mógł mieć zastosowania przepis § 7a ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2005 r., bowiem przepis ten uzależnia możliwość przejęcia płatności od braku decyzji w sprawie pierwotnego wnioskodawcy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania E.S. organ odwoławczy decyzją z dnia [...] maja 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając uchylenie wydanych w sprawie decyzji Sąd I instancji zauważył, że powodem odmowy przyznania skarżącej pomocy DSU było wycofanie wniosku przez zbywcę gospodarstwa - ojca skarżącej i w konsekwencji tego faktu umorzenie przez organ postępowania toczącego się z wniosku zbywcy, który uzyskał informację od organu o możliwości przejęcia płatności przez jego córkę. Zdaniem Sądu, z korespondencji kierowanej przez organ do skarżącej wynika, że organ traktował ją jako podmiot uprawniony do przejęcia płatności po zbywcy gospodarstwa rolnego. W ocenie Sądu I instancji, istotne w sprawie jest to, że błędne informacje były udzielane w trakcie toczącego się postępowania w stosunku do zbywcy gospodarstwa rolnego, jak i bezpośrednio przed wszczęciem postępowania z wniosku skarżącej z dnia 20 grudnia 2005 r. Sąd wskazał przy tym na obowiązek organów - mieszczący się w ramach treści art. 9 k.p.a. - udzielania informacji związanych z prawidłowym zainicjowaniem postępowania administracyjnego i przywołał w tym zakresie orzecznictwo NSA. Obok naruszenia zasad wynikających z art. 9 k.p.a. Sąd wskazał na naruszenie przez organy art. 8 k.p.a. Udzielenie błędnej informacji, w konsekwencji której wydano decyzję uniemożliwiającą przejęcie przez skarżącą pomocy DSU narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, wykracza bowiem poza granice praworządnego i sprawiedliwego postępowania. Mając na uwadze błędne informacje, co do możliwości przejęcia przez skarżącą płatności, o którą wystąpił jej ojciec Sąd zauważył, że jej ojciec będąc poinformowany, iż przejęcie płatności jest prawnie niemożliwe, być może nie zdecydowałby się na przekazanie gospodarstwa, lub dokonałby jego przekazania w czasie obowiązywania § 7 a rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2005 r., który wszedł w życie na mocy rozporządzenia z dnia 1 sierpnia 2006 r. w dniu jego publikacji, to jest 9 sierpnia 2006 r., z którego to przepisu wynika możliwość prawnego przejęcia płatności przez następcę. Możliwe byłoby również ewentualne skorzystanie z dobrodziejstwa przepisu § 2 nowelizacji rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2005 r. Tak więc gdyby, do przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego doszło pod rządami starych przepisów, obowiązujących do dnia 8 sierpnia 2006 r., jednak w czasie, w którym nie doszłoby już do umorzenia postępowania wobec zbywcy gospodarstwa rolnego, byłaby podstawa do przejęcia płatności. Udzielnie błędnych informacji - w toku postępowania wszczętego z wniosku zbywcy gospodarstwa rolnego oraz w postępowaniu z wniosku skarżącej, prowadzonych w ramach jednej sprawy o przyznanie płatności DSU - naruszających art. 8 i 9 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie, implikowało wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji zaskarżonej do Sądu, decyzji ją poprzedzającej oraz decyzji umarzającej postępowanie wszczęte z wniosku zbywcy gospodarstwa rolnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. II W skardze kasacyjnej Dyrektor K. Oddziału Regionalnego ARiMR w T. zaskarżył powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi temu organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie przez Sąd, że organ rozpatrujący sprawę udzielił stronie błędnych informacji, że te błędne informacje skutkowały podjęciem niekorzystnych czynności przez stronę, to jest przekazaniem gospodarstwa oraz wycofaniem wniosku przez ojca strony, że organ nie kwestionował zarzutu udzielenia błędnych informacji, że traktował stronę jako podmiot uprawniony do otrzymania płatności w miejsce wycofanego wniosku ojca strony – Z.S., wbrew zawartemu w aktach sprawy materiałowi dowodowemu, zaprzeczającemu prawidłowości tych ustaleń Sądu; 2) art. 134 § 1 oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, że zasada niezwiązania sądu administracyjnego granicami skargi może być rozumiana jako zezwolenie na wzruszenie przez sąd administracyjny decyzji organu wydanej w innej sprawie administracyjnej z punktu widzenia materialnoprawnego, to jest decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie dotyczącej wycofanego wniosku Z.S., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia przez Sąd. W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną organ podkreślił, że Sąd rozpoznając sprawę nie wziął pod uwagę, iż w aktach sprawy znajdowało się stanowisko organu z dnia [...] stycznia 2007 r. dotyczące złożonego przez E.S. odwołania, który stwierdził, że strona była w biurze w dniu 20 grudnia 2005 r., a zatem już po przejęciu gospodarstwa, co nastąpiło w dniu 26 października 2005 r., a nadto, że Z.S. został poinformowany o niemożności ubiegania się o dopłaty w związku z przekazaniem gospodarstwa, i że "jego córka E.S., która jest nowym posiadaczem gospodarstwa może złożyć swój wniosek, który zgodnie z czasowo zawieszoną ścieżką obsługi takich spraw, wejdzie w miejsce jego wniosku". Organ poinformował jedynie, że istnieje możliwość złożenia wniosku, w procedurze, która w tym momencie była zawieszona. Natomiast już w grudniu 2005 r. zostało wyjaśnione, iż możliwość wstąpienia w miejsce osoby poprzednio składającej wniosek nie istnieje. Zdaniem skarżącego organu, Sąd nie uwzględnił faktu, że gospodarstwo zostało przekazane E.S. w dniu 26 października 2005 r., natomiast E.S. wraz z ojcem udali się do Biura dopiero w dniu 20 grudnia 2005 r. Nawet zatem gdyby przyjąć, że nastąpiła błędna informacja (która dotyczyła wyłącznie możliwości wstąpienia córki w miejsce po ojcu, nie zaś przyznania płatności), to fakt udzielenia skarżącej i jej ojcu informacji po dniu 26 października 2005 r. świadczy o tym, że Sąd dopuścił się naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowiącego, iż Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Ponadto Sąd bezpodstawnie przyjął, że organy traktowały stronę jako podmiot uprawniony do przejęcia płatności po zbywcy gospodarstwa. Skarżący organ zarzucił też, że naruszeniem przez Sąd I instancji zasad postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy było błędne zastosowanie art. 135 p.p.s.a., polegające na wzruszeniu decyzji z dnia [...] marca 2006 r. w sprawie z wniosku Z.S., która nie była przedmiotem tej sprawy. Sąd rozstrzygając o sprawie Z.S. zakończonej ostateczną decyzją, wyszedł poza granice sprawy będącej przedmiotem skargi zarówno w znaczeniu przedmiotowym, jak i podmiotowym. W konkluzji organ stwierdził, że nawet przyjmując założenia Sądu I instancji, co do udzielenia mylnej informacji E.S. o możliwości przejęcia płatności po ojcu, to i tak nie wpłynęło na treść wydanej decyzji, bowiem obowiązujące przepisy prawa takiej możliwości nie przewidywały. W odpowiedzi na skargę kasacyjną E.S. postulowała jej oddalenie. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, o których stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Rozważania nad trafnością zarzutów należy rozpocząć od zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., gdyż naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. było efektem niewłaściwego zastosowania art. 135 p.p.s.a. Zarzut postawiony w drugim punkcie skargi kasacyjnej opiera się na poglądzie kasatora, iż Sąd błędnie przyjął, że zasada niezwiązania sądu granicami skargi może być rozumiana jako zezwolenie na wzruszenie przez sąd administracyjny decyzji organu wydanej w innej sprawie administracyjnej z punktu widzenia materialnoprawnego. W ocenie strony skarżącej Sąd I instancji rozpoznając skargę E.S. na decyzję odmawiającą jej przyznania pomocy finansowej, nie był uprawniony do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji zapadłej w sprawie z wniosku Z.S. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd kasatora. Dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej zostało w polskim prawodawstwie wprowadzone art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej /Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm./. Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 3 ust. 2 pkt 1 Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich /Dz. U. Nr 17, poz. 142 ze zm./. W myśl § 3 tego rozporządzenia, w zakresie istotnym dla rozpoznawanej sprawy, płatność jest udzielana producentowi rolnemu, który jest wpisany do ewidencji producentów, prowadzi określoną działalność rolniczą oraz zobowiąże się do realizacji przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej, zwanego "planem dostosowania", w terminie określonym w tym planie. Stosownie z kolei do § 7 ust. 1 omawianego rozporządzenia decyzję o przyznaniu płatności przyznaje się na wniosek producenta, a do tego wniosku należy dołączyć m.in. plan dostosowania. W planie tym wnioskodawca jest zobligowany zawrzeć informację opisującą przedsięwzięcie oraz termin jego realizacji /§ 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia/. Wskazać przy tym należy, że maksymalne terminy realizacji określonych przedsięwzięć zostały wprowadzone przepisami rozporządzenia i dla przedsięwzięcia, objętego wnioskiem Z.S. i E.S., termin ten był do dnia 31 grudnia 2007 r. /§ 6 ust. 2 a rozporządzenia/. Płatność wypłaca się w dwóch ratach – pierwszą ratę wypłaca się w terminie 60 dni od dnia, gdy decyzja, o której mowa w § 7 ust. 1, stała się ostateczna, a drugą ratę wypłaca się w terminie 60 dni od dnia, w którym producent rolny złożył oświadczenie o zakończeniu realizacji inwestycji /§ 9 rozporządzenia/. W świetle przytoczonych rozwiązań prawnych nie może budzić wątpliwości, że wsparcie finansowe na realizację omawianego działania jest udzielane wówczas, gdy producent rolny zobowiąże się do realizacji określonego przedsięwzięcia, stanowiącego warunek jego przyznania. Komentowane rozporządzenie zostało zmienione rozporządzeniem z dnia 1 sierpnia 2006 r. /Dz. U. Nr 142, poz. 1016/, zwanym dalej rozporządzeniem zmieniającym, które weszło w życie z dniem 9 sierpnia 2006 r. Rozporządzenie zmieniające dodało m.in. § 7 a stanowiący, że w przypadku, gdy w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do dnia wydania decyzji w sprawie przyznania płatności nastąpi przeniesienie posiadania całości gospodarstwa rolnego na rzecz innego podmiotu w wyniku umowy sprzedaży albo innej umowy, płatność przysługuje temu podmiotowi, jeżeli w terminie 35 dni od dnia przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego podmiot ten: 1) złoży wniosek o przyznanie płatności, której dotyczył wniosek poprzedniego posiadacza gospodarstwa rolnego; 2) będzie realizował przedsięwzięcie określone w planie dostosowania opracowanym przez poprzedniego posiadacza gospodarstwa rolnego. Do dnia wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego, w obowiązującym przed tą zmianą stanie prawnym nie istniała możliwość kontynuowania postępowania administracyjnego wszczętego z wniosku poprzedniego producenta rolnego. Nowy posiadacz gospodarstwa rolnego mógł złożyć wniosek o przyznanie płatności, ale wniosek ten wszczynał nowe postępowanie niezależnie od tego czy został złożony wówczas, gdy przed organem toczyła się jeszcze sprawa z wniosku poprzednika, czy też wtedy, gdy sprawa taka była już ostatecznie załatwiona, co do zasady decyzją o umorzeniu postępowania. Ta okoliczność w ogóle uszła uwadze Sądu I instancji, a miała wszak decydujące znaczenie prawne, gdyż postępowanie z wniosku Z.S. zostało zakończone decyzją z dnia [...] marca 2006 r., a przekazanie gospodarstwa nastąpiło w dniu 26 października 2005 r., a zatem oba te zdarzenia miały miejsce przed dniem 1 sierpnia 2006 r. /data rozporządzenia zmieniającego/. Godzi się również zauważyć, że niezależnie od tego czy Z.S. cofnąłby swój wniosek – z dniem przeniesienia własności gospodarstwa rolnego przestał spełniać warunki określone w § 3 rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2005 r. Omówiony zarówno przez Sąd I instancji, jak i orzekające w sprawie organy stan prawny nie jest wyczerpujący, gdyż nie odnosi się do prawa wspólnotowego. Pomoc finansowa udzielana na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej regulowana jest zarówno przepisami ROZPORZĄDZENIA RADY (WE) NR 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmiany i uchylenia niektórych rozporządzeń /Dz.U.UE.L.99.160.80/, jak i była normowana w stanie prawnym obowiązującym w rozpoznawanej sprawie ROZPORZĄDZENIEM KOMISJI (WE) NR 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) /Dz.U.UE.L.04.153.30/. Zgodnie z obowiązującym do dnia 1 stycznia 2007 r. art. 36 Rozporządzenia Komisji Nr 817/2004, w przypadku, gdy podczas okresu ważności zobowiązania podjętego, jako warunek przyznania wsparcia beneficjent przekazuje całość lub część swojego gospodarstwa innej osobie, ta ostatnia może przejąć zobowiązanie na pozostały okres. Jeśli zobowiązanie nie jest przekazywane, beneficjent zwraca przyznane mu wsparcie. W zacytowanym przepisie prawodawca wspólnotowy posłużył się zwrotem "okresu ważności zobowiązania". Istotnym dla dalszych rozważań jest, zatem ustalenie, kiedy owo zobowiązanie w rozumieniu komentowanego przepisu powstaje. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno z przepisów prawa krajowego, jak i z art. 36 rozporządzenia Komisji Nr 817/2004 wynika, że zobowiązanie do realizacji przedsięwzięcia, na które zostało udzielone wsparcie w ramach działania dostosowania gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej powstaje z chwilą wypłaty pierwszej raty przyznanego wsparcia /§ 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2005 r./. Składając wniosek o przyznanie wsparcia na realizację jednego z przedsięwzięć określonych w § 5 rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2005 r. wraz z planem dostosowania producent rolny w istocie zgłasza zamiar realizacji takiego przedsięwzięcia. Decyzja o przyznaniu płatności umożliwia mu realizację tego zamiaru z chwilą wypłaty pierwszej raty, stanowiącej zaliczkę na poczet realizacji inwestycji. Przy takim przyjęciu rozumienia zwrotu "okres ważności zobowiązania" użytego w art. 36 rozporządzenia Komisji Nr 817/2004 spójna z taką wykładnią jest dalsza część tego przepisu stanowiąca, że jeżeli zobowiązanie nie jest przekazywane beneficjent zwraca przyznane mu wsparcie. Przechodząc na przepisy prawa krajowego zauważyć należy, że omówiony przepis prawa wspólnotowego został doprecyzowany w § 7 b rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2005 r. wprowadzonym rozporządzeniem zmieniającym. Przepis ten stanowi, że w przypadku, gdy w okresie od dnia wydania decyzji w sprawie przyznania płatności do dnia złożenia oświadczenia, o którym mowa w § 9 ust. 3 pkt 1 lit. b, nastąpi przeniesienie posiadania całości gospodarstwa rolnego na rzecz innego podmiotu w wyniku umowy sprzedaży albo innej umowy, płatność przysługuje temu podmiotowi, jeżeli w terminie 35 dni od dnia przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego podmiot ten złoży wniosek o przyznanie płatności, która przysługiwała poprzedniemu posiadaczowi gospodarstwa rolnego, będzie realizował przedsięwzięcie określone w planie dostosowania opracowanym przez poprzedniego posiadacza gospodarstwa rolnego oraz zobowiąże się do zapłaty na rzecz Agencji równowartości kwoty płatności uzyskanej przez poprzedniego posiadacza gospodarstwa rolnego, jaką posiadacz ten byłby obowiązany zwrócić, jeżeli nie zrealizowałby w terminie przedsięwzięcia określonego w planie. Przywołany w przytoczonym przepisie § 9 ust. 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia odnosi się do oświadczenia o zakończeniu realizacji przedsięwzięcia. Zarówno zatem art. 36 rozporządzenia Komisji Nr 817/2004, jak i § 7 b rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2005 r. /wprowadzony rozporządzeniem zmieniającym z dniem 9 sierpnia 2006 r./ reguluje kwestię związaną z kontynuacją przedsięwzięcia, a nie kontynuacją postępowania administracyjnego wszczętego z wniosku poprzedniego producenta rolnego o przyznanie wsparcia finansowego. Należy zatem przyjąć, iż do dnia wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego nie mogła zachodzić żadna relacja prawna pomiędzy wnioskiem o przyznanie pomocy złożonym przez ówczesnego właściciela, a wnioskiem złożonym przez podmiot, który nabył to gospodarstwo rolne. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o którym mowa w przepisach art. 134 § 1 p.p.s.a i art. 135 p.p.s.a oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy, na co słusznie zwraca uwagę strona skarżąca, należy kierować się właśnie tymi elementami. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Rozpoznając sprawę ze skargi E.S. Sąd I instancji nie był władny do kontrolowania decyzji zapadłej w innej sprawie administracyjnej wszczętej na skutek wniosku innego podmiotu. Uchylając decyzję umarzającą postępowanie w sprawie o przyznanie pomocy finansowej Z.S. Sąd I instancji wyszedł poza granice rozpoznawanej sprawy, a zatem naruszył zarówno art. 134 § 1 p.p.s.a., jak i art.135 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej w obrębie podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. postawiono także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu tego zarzutu kasator podniósł, że Sąd zobligowany do rozpoznania sprawy na podstawie akt "zastosował tryb warunkowy przypuszczający opisując stan sprawy, a zwłaszcza wskazując, na ewentualne skutki przekazania informacji stronie". Stwierdzić zatem należy, że konstruując pogląd o naruszeniu przez organ art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. Sąd I instancji oceniając wpływ tych naruszeń przyjął, iż "nie można wykluczyć sytuacji, że zbywca gospodarstwa dokonałby jego przekazania w czasie obowiązywania już § 7a rozporządzenia". Taka argumentacja Sądu narusza art. 133 § 1 p.p.s.a. Z akt sprawy bezspornie wynika, że przekazanie gospodarstwa rolnego nastąpiło z dniem 26 października 2005 r. Z niekwestionowanego i konsekwentnego twierdzenia skarżącej wynika, że powodem przekazania gospodarstwa było uznanie w odpowiednim trybie dotychczasowego posiadacza za trwale niezdolnego do pracy. Jak już wcześniej naprowadzono, z dniem przeniesienia własności uprzedni właściciel przesłał spełniać przesłanki określone w § 3 rozporządzenia z 18 stycznia 2005 r. Okoliczność, iż parę miesięcy później cofnął wniosek o przyznanie płatności nie miała w sprawie takiego znaczenia, jakie nadał jej Sąd I instancji. Z naprowadzonych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.