II OZ 287/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 674/06 odrzucające skargę kasacyjną J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 674/06 oddalającego skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], znak [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia oddalić zażalenie NSA/post. 1 – postanowienie ,,ogólne" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 674/06 odrzucił skargę kasacyjną J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 674/06 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], znak [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że skargę kasacyjną odrzucono na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) z innych przyczyn uznając, że należy do nich sporządzenie skargi kasacyjnej przez doradcę podatkowego, który nie jest uprawniony do jej wniesienia na podstawie art. 175 § 3 pkt 1 tejże ustawy, gdyż skarga nie dotyczy obowiązków podatkowych. Wskazano, że jednorazowa opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie może być uznana za podatek i nie stosuje się do niej przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W zażaleniu na to postanowienie wskazano, że Sąd I instancji naruszył poprzez błędną wykładnię art. 4 oraz art. 6 z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 175 § 3 pkt 2 p.p.s.a. a ponadto art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r . o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 86) a przez to art. 2 i art. 7 w związku z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP. Podano, że jako podstawę wydania swojej decyzji z dnia [...], znak: [...], Wójt Gminy Z. powołał przepis art. 21 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, wskazujący wprost, że zobowiązanie podatkowe (tj. w niniejszej sprawie opłata planistyczna) powstało z chwilą doręczenia decyzji Wójta Gminy Z. ustalającej jej wysokość. Rozpatrujący odwołanie Skarżącego Organ Drugiej Instancji w swojej decyzji z dnia [...], uchylając z innych powodów decyzję Wójta Gminy Z. i przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, powołał przepis art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy uzasadniając swoją decyzję nie powołał wprawdzie przepisu art. 21 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, jednakże nie zakwestionował w żaden sposób prawidłowości jego powołania - przez Wójta Gminy Z. - jako podstawy prawnej w decyzji z dnia [...]. WSA w Krakowie w swoim wyroku z dnia 10 października 2007 r. nie odniósł się w żaden sposób do powołania przez Organ, tak pierwszej, jak i drugiej Instancji w wydanych decyzjach przepisów Ordynacji podatkowej. Jedynie w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd uznał, że do przedmiotowej opłaty stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zmianami), a nie przepisy Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze, że decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...], znak: [...], ma dla strony charakter konstytutywny i statuuje zobowiązanie podatkowe, które powstało - zgodnie z jej treścią - także na mocy art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej uprawniony jest pogląd, że jest to sprawa ustalenia obowiązku podatkowego, a zatem sprawa, o której mowa w art. 175 § 3 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). WSA w Krakowie w wydanym przez siebie wyroku nie zakwestionował podstawy prawnej powstania obowiązku uiszczenia przez stronę opłaty planistycznej. Uznał zatem, że powołana przez organ podstawa jest prawidłowa a konsekwencją tego stanowiska jest uznanie, iż mamy do czynienia z obowiązkiem podatkowym. Zdaniem autora zażalenia pojęcie obowiązku podatkowego z art. 175 § 3 pkt 2 p.p.s.a. obejmuje swym zakresem pojęcie opłaty planistycznej. W tym miejscu wskazano na treść przepisów 1 pkt 1, 13 § 1 pkt 1, art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 8, art. 3 pkt 3 lit.c, art. 4, art. 5, art. 6 i art. 7 Ordynacji podatkowej. Stwierdzono, że skoro w p.p.s.a. brak jest definicji obowiązku podatkowego to szukać go należy w Ordynacji podatkowej. Ustawa ta zawiera wszelkie określenia wyczerpujące pojęcie obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 175 § 3 pkt 2 p.p.s.a. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w sprawie odrzucenia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 175 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych. Wskazać należy, że z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wynika, że ustawa podatkowa to ustawa dotycząca podatków, opłat oraz nieopodatkowanych należności budżetowych określająca podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie zobowiązania podatkowego oraz regulująca prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Takich cech nie ma ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W sprawie opłaty planistycznej mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, które mają charakter norm powszechnie stosowanych w postępowaniach administracyjnych, a nie przepisy Ordynacji podatkowej. Wskazać należy, iż wszak jednorazowa opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma charakter publiczno-prawny, stanowi dochód budżetu gminy i wszak posiada niektóre cechy podatku w świetle art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa to jednak za taki podatek nie może być uznana. (por. np. wyrok NSA z dnia 3.09.2004 r., sygn. akt OSK 520/04). Skoro zatem jednorazowa opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nie może być uznana za podatek, to sprawa dotycząca dotyczącą ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nie ma charakteru sprawy z zakresu obowiązku podatkowego. Stąd płynie wniosek, iż doradca podatkowy w takiej sprawie w myśl art. 175 § 1 p.p.s.a., rozumując a contrario, nie może skutecznie wnieść skargi kasacyjnej. Należy zatem przychylić się do stanowiska Sądu I instancji, który w zaistniałym stanie faktycznym odrzucił sporządzoną przez doradcę podatkowego skargę kasacyjną. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 184 p.p.s.a.