I SA/Go 65/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Asesor WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Protokolant Specjalista Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2007 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. W dniu [...].11.2003 r. S.W. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym samochód ciężarowy marki [...], rok produkcji 2000, o pojemności silnika 2.402 cm3. Jako stawkę celną zadeklarowano stawkę celną obniżoną 0%, na podstawie dołączonego świadectwa przewozowego EUR 1 nr [...] z dnia [...].11.2003 r. Korzystając z postanowień przepisów art.32 Protokołu 4 do Układu Europejskiego (Dz. U. Nr 104, poz.662 z 1997r. ze zmianami) organ celny przekazał ww. świadectwo przewozowe EUR.1 niemieckiej administracji celnej do weryfikacji w celu sprawdzenia autentyczności dowodu pochodzenia oraz prawidłowości danych w nim zawartych. Pismem z dnia 22 marca 2005 r. Główny Urząd Celny poinformował, iż kontrola wykazała, że towar objęty świadectwem pochodzenia nie jest towarem pochodzenia zgodnego z Umową zawartą pomiędzy Wspólnotą Europejską a Polską. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...].08.2006 r. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i jednocześnie określił kwotę wynikająca z długu celnego oraz kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu. Pismem z dnia 05.09.2006 r. skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji do którego załączył kopię dokumentu INF L nr [...] z [...].07.2006 oraz kopię pisma firmy [...] (obydwa dokumenty sporządzone w języku niemieckim). W dniu [...].09.2006 r. skarżący złożył w Izbie Celnej dokumenty w postaci arkusza informacyjnego INF 4 L nr [...] z dn. [...].07.2006r. oraz pisma niemieckich władz celnych z dnia [...].09.2006 r. o nr [...]. W dniu [...].10.2006r przedłożone zostały urzędowe tłumaczenia ww. dokumentów oraz pismo niemieckich władz celnych nr [...] z dnia [...].10.2006 r. kierowane do W S.W.. Skarżący w dniu [...].10.2006 r. przedłożył wystawione retrospektywnie świadectwo przewozowe EUR 1 nr [...] z dnia [...].10.2006 r. Po rozpoznaniu odwołania decyzją nr [...] z dnia [...].11.2006 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że z treści art. 16 Protokołu 4 do Układu Europejskiego wynika, iż produkty pochodzące ze Wspólnoty w imporcie do Polski korzystają z obniżonej stawki celnej, pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR 1. Formalny warunek przedłożenia dowodu pochodzenia oznacza, że dowód ten powinien być prawidłowy tak pod względem formalnym jak i materialnym. Oceny formalnej dowodu organ dokonał na podstawie art. 70 Kodeksu celnego. Ocena materialna zaś możliwa jest tylko po przeprowadzeniu weryfikacji, do której powołane są odpowiednie władze kraju eksportu. W wyniku weryfikacji ustalono, iż towar zawarty w świadectwie przewozowym EUR 1 z dnia [...].11.2003r. nie jest "towarem pochodzącym" w rozumieniu Protokołu 4 do Układu Europejskiego. Mając na względzie pkt 10 części A Postanowień wstępnych Taryfy celnej należało zastosować stawkę celną autonomiczną w wysokości 35%. W toku weryfikacji ustalono, iż eksporter nie potrafił udowodnić autentyczności i prawidłowości przedłożonego oświadczenia dostawcy odnośnie stwierdzenia pochodzenia towaru i z tego powodu władze celne niemieckie nie potwierdziły pochodzenia samochodu ciężarowego będącego przedmiotem importu. Brak potwierdzenia preferencyjnego pochodzenia towaru w otrzymanej odpowiedzi od organów dokonujących weryfikacji dowodu pochodzenia powoduje, że towar objęty procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym nie może korzystać w obrocie handlowym pomiędzy Polską i Unią Europejską z postanowień umowy międzynarodowej i winien zostać dopuszczony do obrotu na zasadach ogólnych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że weryfikacja przeprowadzona zgodnie z przepisami przez władze celne kraju eksportu, jest jedyną przewidzianą przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15.10.1997r. w sprawie określania szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, dla których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130 poz.851 ze zm) formą kontroli dowodów pochodzenia towaru i wynik jej jest wiążący dla władz celnych kraju importu. Zdaniem organu, wynik weryfikacji otrzymany od upoważnionej do wykonania tej czynności instytucji nie może być zatem podważony ani przez organy celne, ani przez importera. Posiada on walory dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jego przyjęcie wynika bezpośrednio z art. 270 § 1 Kodeksu celnego, zgodnie z którym organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Władze celne Niemiec w sposób wyraźny zaznaczyły, że samochód ciężarowy [...] nie jest towarem pochodzenia zgodnego z Protokołem nr 4, ponieważ eksporter towaru nie potrafił udowodnić autentyczności i prawidłowości oświadczenia dostawcy w zakresie pochodzenia towaru. Zgodnie z ust. 6 art. 32 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do ustalenia autentyczności weryfikowanych dokumentów lub rzeczywistego pochodzenia produktów, to władze wnioskujące o weryfikację odmawiają wszelkich preferencji. Organ podał, że nie mógł uwzględnić przedłożonego przez stronę świadectwa przewozowego EUR 1 z 24.10.2006r. wystawionego retrospektywnie. Zgodnie z art. 18 ust. 1 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego w wyjątkowych okolicznościach świadectwo przewozowe EUR 1 może być wystawione także po wyeksportowaniu produktów (retrospektywnie). W przedmiotowej sprawie okoliczności takie nie zaistniały. Odnosząc się do przedłożonej przez skarżącego deklaracji dostawcy z [...].05.2006r. oraz arkusza informacyjnego INF 4 L nr [...] z [...].07.2006r., organ stwierdził, ze przedmiotowe dokumenty nie stanowią dowodów pochodzenia w rozumieniu Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego, tym samym nie mogły w sprawie zostać uznane za dowody. Zastosowanie deklaracji dostawcy, jak i arkusza informacyjnego INF 4 reguluje Rozporządzenie (WE) Rady nr 1207/2001, które w Polsce obowiązuje po dniu akcesji do Wspólnoty, tj. po 1.05.2004r. W przedmiotowej sprawie zastosowanie miały przepisy obowiązujące przed wejściem RP do Wspólnoty Europejskiej. Dodatkowo wskazano, że niemieckie władze celne poinformowały, iż to nie eksporter, lecz przedsiębiorca jako odbiorca polecił firmie [...] przesłać do władz niemieckich dokument informacyjny INF 4, to z tego powodu władze nie mogą stwierdzić prawidłowości wystawionego zaświadczenia o obrocie towaru EUR 1 dla samochodu [...]. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej S.W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucił decyzjom organów celnych naruszenie norm prawnych zawartych w: 1. art. 210 § 1 pkt 4,5 i 6 Ordynacji podatkowej, co stanowi że nie mogą one pozostawać w obrocie prawnym, 2. art. 120, 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej, bowiem w rzeczywistości organ celny nie podjął wszystkich możliwych oraz niezbędnych działań w kwestii ustalenia kraju pochodzenia towaru, przez nieskorzystanie z możliwości powołania biegłego na mocy art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej oraz przez niepodjęcie dodatkowych czynności, które jednoznacznie zidentyfikowałyby pojazd i określiłby jego kraj pochodzenia. Dodatkowo decyzji organu l instancji zarzucono naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, bowiem w sentencji decyzji nie powołano podstaw prawnych wydanego rozstrzygnięcia: 1. art. 13 Kodeksu celnego, który stanowi fundament działania organu celnego w zakresie podstaw prawnych do działania w kwestiach zasad określania cła, stosowania taryfy celnej, klasyfikacji taryfowej i stawek celnych, 2. art. 20 Kodeksu celnego, który określa zasady stosowania preferencji celnych oraz zawiera ustawową delegację do wydania Przez Radę Ministrów, w drodze rozporządzenia, reguł ustalania pochodzenia towarów, wobec których będą stosowane preferencyjne stawki celne, 3. art. 23 Kodeksu celnego, na podstawie którego organ celny określa wartość celną towaru dla potrzeb bezpośredniego wymiaru cła, podatku i innych zobowiązań w związku z importem towaru, 4. art. 83 Kodeksu celnego, który wskazuje na możliwości działania organu celnego w zakresie kontroli zgłoszeń celnych, 5. art. 85 Kodeksu celnego, który określa moment powstania należności celnych oraz sytuacji, w których one powstają 6. art. 209 Kodeksu celnego, który określa wypadki, w których powstaje dług celny, 7. art. 230 Kodeksu celnego, który stanowi, że organ celny ma obowiązek powiadomić dłużnika o zarejestrowaniu kwoty długu celnego, 8. art. 231 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego, który stanowi o pouczeniu dłużnika o sposobie i terminach zapłaty określonego w decyzji długu celnego, 9. art. 32 ust. 1 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonym w Brukseli 16 grudnia 1991r. (Dz. U, Nr 104 poz.662z 1997r. ze zmianami) Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie decyzji wydanych przez organy celne obu instancji, obciążenie Dyrektora Izby Celnej kosztami postępowania oraz wstrzymanie wykonania skarżonych decyzji. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację z zaskarżonej decyzji. W dniu 20 lipca 2007r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącego w którym zarzucił organom wybiórcze stosowanie przepisów. Skarżący wskazał, że podjął wszelkie możliwe działania w celu uzyskania dowodów potwierdzających preferencyjny status pochodzenia towaru. W dniu 02 sierpnia 2007r. do Sądu wpłynęło kolejne pismo do którego załączona została opinia rzeczoznawcy w przedmiocie weryfikacji kraju pochodzenia i daty produkcji samochodu ciężarowego [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z treścią art. 16 Protokołu 4 do Układu Europejskiego produkty pochodzące ze Wspólnoty w imporcie do Polski korzystały z obniżonej stawki pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR 1. W niniejszej sprawie należało ocenić czy skarżącemu przysługiwała obniżona stawka celna na samochód [...] na podstawie przedłożonego świadectwa przewozowego EUR 1, natomiast przedmiotem postępowania nie było określanie pochodzenia towaru. Wbrew temu co skarżący wykazywał w postępowaniu, kwestią sporną w sprawie nie było określenie kraju pochodzenia, ale spełnienie warunków do skorzystania z obniżonej stawki celnej. Zdaniem Sądu, do zastosowania obniżonej stawki celnej nie jest wystarczającym określenie, że produkt pochodzi ze Wspólnoty. Przy zgłoszeniu do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, aby towar korzystał z obniżonej stawki celnej obok warunku pochodzenia z określonego kraju, musi zostać spełniony łącznie drugi warunek, tj. do zgłoszenia musi zostać przedłożenie świadectwo pochodzenia EUR 1. Brak spełnienia jednego z warunków wyklucza możliwość zastosowania obniżonej stawki. Przedłożone do zgłoszenia świadectwo EUR 1 musi spełniać zarówno wymogi formalne jak i być prawidłowe pod względem materialnym. Skarżący świadectwo przedłożył, jednak z uwagi na negatywny wynik weryfikacji tego świadectwa, nie mogło ono stanowić podstawy do zastosowania obniżonej stawki celnej. W przeprowadzonym postępowaniu eksporter nie udowodnił autentyczności i prawidłowości przedłożonego oświadczenia dostawcy odnośnie stwierdzenia pochodzenia towaru. Jako niezasadny należy uznać zarzut, że organ naruszył przepisy art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej, bowiem nie podjął wszystkich możliwych oraz niezbędnych działań w kwestii ustalenia kraju pochodzenia towaru, przez nie powołanie biegłego oraz poprzez nie podjęcie czynności które zidentyfikowałyby pojazd i określiłyby jego kraj pochodzenia. Sąd podziela pogląd organu, że obniżona stawka celna 0% jest przywilejem stosowanym po spełnieniu określonych wymogów formalnych tzn. po udokumentowaniu w sposób określony w Protokole nr 4. W niniejszej sprawie skarżący wymogów do skorzystania z obniżonej stawki celnej 0% - nie spełnił. Zgodnie z art. 13 § 1 Kodeksu celnego cła określa się na podstawie taryfy celnej oraz innych środków taryfowych. Taryfa celna obejmuje m.in. stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania a także obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów (art. 13 § 3 pkt 2 i 4 ustawy). Zgodnie z art. 20 § 1 Kodeksu celnego warunki uzyskiwania pochodzenia, jakie powinny spełniać towary, aby korzystać ze stawek celnych obniżonych i preferencyjnych oraz sposoby jego dokumentowania określane są wg reguł preferencyjnego pochodzenia towarów. W wypadku towarów objętych umowami zawartymi przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów, reguły określone są w tych umowach (art.20 § 2 Kodeksu celnego). Jedną z integralnych części sporządzonego 16 grudnia 1991 roku w Brukseli Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony (Dz. U. z 1994 r., Nr 11, póz. 38 ze zm.) stanowi Protokół nr 4 dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej. Zgodnie z art. 16 Protokołu produkty pochodzące ze Wspólnoty korzystają w imporcie do Polski z postanowień umowy pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR 1 lub deklaracji na fakturze. Procedura weryfikacji dowodów pochodzenia określona została szczegółowo w art. 32 Protokołu. Wskazano tam m.in., że władze celne kraju importu zwracają świadectwo przewozowe EUR.1 i fakturę, jeśli była przedłożona, deklarację na fakturze lub fotokopie tych dokumentów władzom celnym kraju eksport, które dokonują weryfikacji. Jeżeli natomiast w przypadkach uzasadnionej wątpliwości brak jest odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od dnia złożenia wniosku o dokonanie sprawdzenia albo jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do ustalenia autentyczności weryfikowanych dokumentów lub rzeczywistego pochodzenia produktów, to władze wnioskujące o weryfikację odmawiają, jeśli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich preferencji (art. 32 ust. 6 Protokołu). W wyniku przeprowadzenia przez niemiecką administrację celną weryfikacji przedłożonego przez importera dowodu pochodzenia w postaci świadectwa przewozowego EUR 1 stwierdzono, że "towar wymieniony w ponownie załączonym zaświadczeniu o preferencyjnym pochodzeniu towarów nie jest towarem pochodzenia zgodnego z umowa/konwencją/ zawartą między Wspólnotą Europejską a Polską." Na tej podstawie odmówiono zastosowania w stosunku do importowanego samochodu [...] stawki obniżonej. Brak potwierdzenia preferencyjnego pochodzenia towaru w otrzymanej odpowiedzi od organów dokonujących weryfikacji dowodu pochodzenia spowodował, że towar którego dotyczy niniejsza sprawa nie mógł korzystać w obrocie handlowym pomiędzy Polską i Unią Europejską z postanowień umowy i dlatego został dopuszczony do obrotu na zasadach ogólnych. Zgodnie z treścią art. 18 Protokołu nr 4. "w wyjątkowych okolicznościach świadectwo przewozowe EUR.1 może być wystawione także po wyeksportowaniu produktów, do których się odnosi, jeżeli: (a) nie zostało ono wystawione w momencie dokonywania eksportu z powodu błędów, nieumyślnych pominięć lub specjalnych okoliczności; lub (b) władze celne zostały w sposób wystarczający zapewnione, że świadectwo przewozowe EUR.1 zostało wystawione, ale nie zostało przyjęte przy imporcie z przyczyn technicznych. Skarżący w dniu [...].10.2006 r. przedłożył Dyrektorowi Izby Celnej świadectwo przewozowe EUR 1 nr [...] z dnia [...].10.2006 r. wystawione retrospektywnie. Dowód ten nie mógł jednak stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu l instancji i zastosowania wobec importowanego towaru wnioskowanej przez skarżącego obniżonej stawki celnej 0%. W sprawie będącej przedmiotem sporu pomiędzy Skarżącym a organami celnymi nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 18 ust.1 Protokołu nr 4. Świadectwo zostało wystawione w momencie dokonywania eksportu - tym samym nie zachodzi przesłanka o której mowa pod lit. a. Nieprzyjęcie wystawionego świadectwa przewozowego EUR 1 nastąpiło, z uwagi na negatywną jego weryfikację, a nie z przyczyn technicznych - co oznacza, że nie została spełniona przesłanka określona pod lit. b. Z tych też względów na podstawie przedłożonego retrospektywnego świadectwa nie można było zastosować obniżonej stawki celnej. Sąd podziela pogląd organu celnego, że również przedłożony przez skarżącego arkusz informacyjny INF 4 L nr [...] z dnia [...].07.2006 r. nie stanowił dowodu pochodzenia w rozumieniu Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego. Powyższe wynika z faktu, że zastosowanie zarówno deklaracji dostawcy, jak i arkusza informacyjnego INF 4 reguluje Rozporządzenie (WE) Rady nr 1207/2001 z dn.11.06.2001 r., które obowiązuje w Polsce po dniu akcesji do Wspólnoty (po 30.04.2004r.). W przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy obowiązujące przed wejściem RP do Wspólnoty Europejskiej - zgodnie z treścią art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo celne ( Dz. U Nr 68 poz.6230). Z uwagi na powyższe Sąd podziela stanowisko organu, że brak było podstaw do zastosowania stawki celnej obniżonej na podstawie wyżej powołanego dowodu. W ocenie Sądu pozostałe zarzuty sformułowane w skardze są również niezasadne. Skarżący zarzucił naruszenie art. 210 § 1 pkt 4, i 6 Ordynacji podatkowej. Wbrew ww. zarzutom decyzja ostateczna organu II instancji zawiera wyczerpującą podstawę prawną dotyczącą rozstrzygnięcia, jak i uzasadnienie faktyczne i prawne. Zdaniem Sądu w toku postępowania nie nastąpiło naruszenie art.120 i 121 Ordynacji podatkowej. Niezadowolenie Strony z rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu niezgodnego z oczekiwaniami Strony, nie może być uznane za naruszenie zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej. Organy celne są zobowiązane do ustalenia prawdy materialnej, co oznacza, że w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyjaśnienia sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej). W przedmiotowej sprawie organ wziął pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego oceny. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i do ustalonego stanu faktycznego prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Fakt, iż analiza zebranego materiału dowodowego nie przyniosła oczekiwanych przez Stronę rezultatów, nie może być powodem kwestionowania rzetelności poczynań organów celnych lub zasadności zajmowanego przez te organy stanowiska w przedmiotowych sprawach. Ponadto należy dodać, iż zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, organ uprawniony jest do swobodnej oceny zgromadzonych dowodów. Powyższa zasada uprawnia organ do ustalania prawdy obiektywnej wg swej wiedzy, doświadczenia oraz przekonania o wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych. Zdaniem Sądu, organ w postępowaniu prowadzonym w niniejszej sprawie nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów. Brak wskazania przez organ I instancji pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia stanowi naruszenie art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, naruszenie to nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Jak z powyższego wynika, organy podatkowe prowadząc postępowanie nie naruszyły przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), zaskarżona decyzja nie została też wydana z naruszeniem prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.). Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł zatem o oddaleniu skargi. |Asesor WSA |Sędzia NSA |Sędzia WSA | | | | | |Anna Juszczyk-Wiśniewska |Jacek Niedzielski |Joanna Wierchowicz |