II OSK 202/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1498/07 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1498/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż w dniu 8 marca 2007 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia R. W. pozwolenia na broń palną myśliwską ze względu na uzyskaną informację o toczącym się postępowaniu karnym przeciwko stronie. Prokuratura Okręgowa Wydział Śledczy w Słupsku skierowała do Sądu Rejonowego w Bydgoszczy akt oskarżenia, m. in. przeciwko R. W. o czyny z art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. i art. 585 § 1 k.s.h. przy zast. art. 11 § 2 k.k. - o czym świadczy pismo Sądu Rejonowego w Bydgoszczy XI Wydziału Karnego z dnia 17 stycznia 2007 r. wraz z kopią aktu oskarżenia z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]. Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy uznał, że fakt ten pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ I instancji cofnął R. W. pozwolenie na broń palną myśliwską. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik R. W. wniósł o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania administracyjnego. Podniósł, że pomiędzy zarzucanymi stronie czynami w toczącym się postępowaniu karnym, a zaliczeniem R. W. do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie ma związku przyczynowego. Zatem brak jest podstaw prawnych i faktycznych do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a więc po ujawnieniu takich okoliczności organ Policji jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. Ustawodawca istnienie obawy związał wprost ze skazaniem posiadacza pozwolenia na broń za przestępstwo przeciwko m. in. mieniu albo z toczącym się postępowaniem karnym o popełnienie takiego czynu. R. W. jest oskarżony m. in. o popełnienie przestępstwa oszustwa w stosunku do mienia znacznej wartości. W tym stanie rzeczy, organ I instancji miał obowiązek cofnąć stronie pozwolenie na broń palną myśliwską. Strona bowiem, jako oskarżona o różnego rodzaju przestępstwa, w tym wymierzone przeciwko mieniu, nie daje gwarancji przestrzegania przepisów prawa w przyszłości, a więc także przepisów ustawy o broni i amunicji, a co za tym idzie budzi obawy, że broni może użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy stwierdził, że dokonana przez organy Policji ocena postępowania strony w kontekście możliwości zachowania pozwolenia na broń palną myśliwską nie jest dowolna, ma potwierdzenie w materiale dowodowym (art. 80 k.p.a.). Ustawodawca nie powiązał cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie ze skazaniem prawomocnym wyrokiem posiadacza broni za określone przestępstwo. Ustawodawca nakazał takie rozstrzygnięcie także w sytuacji, gdy przeciwko takiej osobie tylko toczy się postępowanie karne o przestępstwo wymienione przykładowo w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Przeszkody do cofnięcia stronie pozwolenia na broń nie stanowi okoliczność, iż toczące się przeciwko postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone, gdyż prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną. Organ nadto zauważył, że ustawodawca nie związał faktu skazania lub podejrzenia/oskarżenia o przestępstwo z warunkiem użycia do jego popełnienia broni palnej. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika strony, organ odwoławczy stwierdził, że nie zaistniała przesłanka z art. 105 § 1 k.p.a., dająca podstawę do umorzenia z urzędu postępowania administracyjnego ze względu na bezprzedmiotowość. W skardze na powyższą decyzję R. W. wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego, w żaden sposób nie wykazano, aby istniała uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego a tylko wykazanie istnienia tej podstawowej przesłanki może być podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń. W dotychczasowym postępowaniu R. W. brak jest jakichkolwiek danych, aby zachowywał się nagannie; brak jest po jego stronie także ujemnych cech charakteru. Przy cofnięciu pozwolenia na broń organ nie może się powoływać jedynie na fakt, że przeciwko R. W. skierowano do Sądu Rejonowego w Bydgoszczy akt oskarżenia o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. W takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między zarzucanym R. W. czynem i jego cechami charakteru a dotychczasowym postępowaniem skarżącego, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Gdy sprawca (posiadacz broni) nie został skazany prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a jedynie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, powzięcie "uzasadnionej obawy" musi być poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego w sposób niebudzący wątpliwości zostanie ustalone, iż skarżący należy do osób, których zachowanie budzi uzasadnione obawy, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zarzucany skarżącemu czyn nie wskazuje na to, że zachodzi taka obawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd podkreślił, że zastosowanie przez organ Policji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) i cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Sąd wskazał, iż R. W. zaliczono - z uwagi na toczące się w stosunku do skarżącego postępowanie o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu z art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. - do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy). To zaś skutkowało cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni Sąd podniósł, że obecne brzmienie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wprowadzone zostało art. 1 pkt 16 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 14 lutego 2004 r. (Dz. U. z 2003r., Nr 52, poz. 451) zmieniającym ustawę z dniem 1 stycznia 2004 r. Przed tą zmianą art. 15 ust. 1 pkt 6 brzmiał: "co do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Zatem katalog przestępstw wymienionych w tym przepisie uległ poszerzeniu, bowiem ustawodawca wymienia obecnie m.in. wszystkie przestępstwa przeciwko mieniu, podczas gdy przed 1 stycznia 2004 r. chodziło, w przypadku przestępstw przeciwko mieniu, przede wszystkim o te, które zostały popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Przeciwko skarżącemu toczy się między innymi postępowanie o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k., art. 585 § 1 k.s.h. W sytuacji zatem, gdy organ Policji otrzymał akt oskarżenia skierowany przeciwko R. W. do Sądu Rejonowego w Bydgoszczy, miał obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Sąd zważył, że uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie należy wymagać poszanowania prawa. Kwestie posiadania broni palnej myśliwskiej z uwagi na skutki, często nieodwracalne, jakie powoduje jej użycie ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wszelkie działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego, w tym wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 przestępstwa przeciwko mieniu wymagają wnikliwej oceny przez organy Policji. Taka ocena w niniejszej sprawie została dokonana. Organ Policji zasadnie uznał, że skierowanie przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w Bydgoszczy o czyn będący przestępstwem przeciwko mieniu stanowi przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Za chybione Sąd uznał zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a. Powyższej oceny nie może zmienić podnoszona przez skarżącego okoliczność, że dysponując pozwoleniem na broń nie użył jej w celach sprzecznych z prawem. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. W., reprezentowany przez adwokata W. M.. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając: 1. obrazę prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz.525 ze zm.) polegającą na przyjęciu, że samo przedstawienie zarzutu popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu przesądza o istnieniu uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, 2. obrazę przepisów postępowania art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo nie zebrania przez organ administracji materiału świadczącego, że w stosunku do skarżącego zachodzi obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, mającą istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne R. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż sam fakt prowadzenia postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu nie oznacza, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie można bowiem stosować prostego przełożenia, że w stosunku do każdej osoby, wobec której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu, należy cofnąć pozwolenie na broń. Przyjęcie takiego poglądu jest - w ocenie skarżącego - sprzeczne z zasadą domniemania niewinności wyrażoną art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Cofnięcie pozwolenia na broń winno być wydane po wszechstronnym zbadaniu, czy nie zachodzą przeciwwskazania, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Przemawia za tym również ochrona nabytego uprawnienia. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek materiału dowodowego wskazującego, że skarżący mógłby użyć broni w celu sprzecznym z interesem publicznym lub porządkiem prawnym. W szczególności nie przeprowadzono żadnego postępowania odnośnie trybu życia skarżącego, jego ewentualnych nałogów czy cech charakteru. Wykazanie tych okoliczności było obowiązkiem organu i pozwoliłoby na ustalenie, czy skarżący należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego P. Ś., wniósł o jej oddalenie. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż wobec skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ zakwestionował stanowisko skarżącego, że samo prowadzenie postępowania karnego o przestępstwo przeciwko mieniu nie przesądza o istnieniu obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie organu odwoławczego Sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia przepisów Konstytucji. Postępowanie karne różni się bowiem od postępowania administracyjnego w zakresie celów jakie ma do spełnienia. W postępowaniu administracyjnym nie przesądza się o winie za popełniony czyn, ani nie ocenia się zgromadzonych w toku procesu karnego dowodów, nie obowiązuje w nim także zasada domniemania niewinności. Nie są również zasadne podnoszone przez skarżącego zarzuty, że nie przeprowadzono żadnego postępowania odnośnie trybu życia skarżącego, jego ewentualnych nałogów czy cech charakteru, gdyż ustawodawca sam rozstrzygnął, iż fakt toczenia się postępowania karnego przeciwko określonej osobie o popełnienie którekolwiek z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, budzi obawę wskazaną w tym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, a to z poniższych względów. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy nie pozostawia zatem organom Policji swobody przy podejmowaniu decyzji. Tym samym zastosowanie przez organ Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższy przepis zatem ustanawia negatywne przesłanki, tj. takie, które wyłączają możliwość wydania pozwolenia na broń. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy ma charakter bezwzględnie wiążący. Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji do art. 15 ust. 1 pkt 6 oznacza, że organ obligatoryjnie orzeka o cofnięciu pozwolenia na broń wydanego osobie, o której mowa w tym przepisie. Z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wynika, że przepis ten ma przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wymienionych w tym przepisie. A zatem osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oznacza to, że sam fakt popełnienia takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Sformułowanie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy uzasadnia stanowisko, że sam ustawodawca przesądził, iż osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy samej ustawy należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, o jakiej mowa w tym przepisie. W takich przypadkach organ Policji nie musi przeprowadzać dodatkowego postępowania wyjaśniającego, czy taka obawa rzeczywiście istnieje. Organ zobowiązany jest jedynie do ustalenia faktu skazania lub prowadzenia postępowania o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W niniejszej sprawie Prokuratura Okręgowa w Słupsku skierowała do Sądu Rejonowego w Bydgoszczy przeciwko R. W. akt oskarżenia o popełnienie czterech przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. i art. 585 § 1 k.s.h. przy zast. art. 11 § 2 k.k. - oszustwo w stosunku do mienia znacznej wartości. R. W. został oskarżony o to, że w dniach 9 stycznia 2001 r., 29 stycznia 2001 r., 11 maja 2001 r. oraz 15 czerwca 2001 r., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, będąc wiceprezesem Zarządu Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Usługowo - Handlowego "[...] " sp. z o.o. w P. nie posiadającej zdolności kredytowej, zawarł z Bankiem Powszechna Kasa Oszczędności Bank Polski S.A. umowy kredytu w wysokości 1.719.783,00 zł., 1.647.648,23 zł, 1.420.317,23 zł. oraz 1.000.000 zł, nie mając zamiaru ani możliwości spłaty całości zobowiązań, przy czym doprowadził Bank PKO BP S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Artykuł 286 k.k. określa odpowiedzialność za oszustwo. Przepis art. 286 § 1 k.k. określa zachowanie karalne jako doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie w błąd, wyzyskanie błędu lub wyzyskanie niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania (por. Małgorzata Dąbrowska - Kardas [w:] A. Zoll (red.), A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska - Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II - komentarz do art. 286 k.k.). Przedmiotem ochrony przestępstwa oszustwa z art. 286 k.k. jest mienie. Z tego też względu przestępstwo oszustwa zostało zamieszczone przez ustawodawcę w Rozdziale XXXV - Przestępstwa przeciwko mieniu. W art. 294 § 1 k.k. określony został typ kwalifikowany, w którym okolicznością powodującą surowszą odpowiedzialność jest dopuszczenie się jednego z wymienionych w nim przestępstw w stosunku do mienia znacznej wartości. A zatem, przestępstwo określone w art. 294 k.k. ( typ kwalifikowany ), podobnie jak przestępstwo określone w art. 286 k.k., jest przestępstwem umyślnym, co oznacza, że przestępstw tych dopuścić się można wyłącznie umyślnie. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (art. 9. § 1. k.k.). Przyjęcie typu kwalifikowanego wpływa zasadniczo na kształt odpowiedzialności karnej. Konsekwencją przyjęcia typu kwalifikowanego jest bowiem zmiana ustawowego zagrożenia. M. W. przedstawiono kilka zarzutów popełnienia przestępstw oszustwa typu kwalifikowanego (art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 585 § 1 k.s.h.). Każdy z powyższych czynów dotyczy mienia znacznej wartości. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie stanowi: "osobom (...) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o popełnienie szeregu przestępstw przeciwko mieniu o znacznej wartości, co uzasadniało cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń. Wydanie takiego rozstrzygnięcia nie narusza art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. W ujęciu konstytucyjnym zasada domniemania niewinności, o której mowa art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, wyraża podstawową gwarancję wolności i praw człowieka. Zasada domniemania niewinności stanowi jedną z fundamentalnych i powszechnie uznawanych zasad państwa prawnego. Znalazła też swój wyraz w wiążących Polskę aktach międzynarodowych dotyczących praw człowieka, w szczególności w Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167) - art. 14 ust. 2 oraz Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) - art. 6 ust. 2. Płynąca z niej dyrektywa nakazuje każdego uważać za niewinnego dopóty, dopóki sąd prawomocnym wyrokiem nie stwierdzi jego winy. Zasada domniemania niewinności spełnia zatem funkcję ochronną. Jej odzwierciedlenie stanowi przepis art. 5 § 1 Kodeksu postępowania karnego. Domniemanie niewinności oznacza dla oskarżonego uwolnienie go od obowiązku udowodnienia swej niewinności (art. 74 § 1 k.p.k.), którą przyjmuje się z założenia i którą obalić ma oskarżyciel udowadniając winę oskarżonego (por. T. Grzegorczyk [w:] T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Zakamycze, 2003, wyd. III. komentarz do art. 5). Jako norma konstytucyjna zasada ta jest skierowana do wszystkich, a więc adresatami tej dyrektywy są także organy władzy publicznej. Jednakże przepis ten nie może wpływać na postępowanie administracyjne w zakresie ustalania zaistnienia przesłanek ustawowych cofnięcia pozwolenia na broń palną. Przesłanki odmowy wydania pozwolenia na broń i przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń ustanowione zostały w przepisach art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) - przepisach rangi ustawy. Przepisy ustawy o broni i amunicji nie niweczą zasady domniemania niewinności, lecz mając na uwadze interes społeczny oraz konieczność zapewnienia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, wymagają od osób posiadających broń (lub ubiegających się o wydania pozwolenia na broń) rękojmi przestrzegania reguł dotyczących tego ściśle reglamentowanego prawa. Przesłanka ustanowiona w art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stwarzająca po stronie organu administracji publicznej obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, ma charakter typu abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo. Oznacza to, że do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń nie jest konieczne stwierdzenie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, lecz wystarczy uzasadniona obawa takiego użycia broni. Takie unormowanie prawne ma przede wszystkim chronić obywateli i zapobiegać przestępstwom przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie zaś stanowić reakcję na dokonane już naruszenie tych dóbr. Jak już wyżej podkreślono, sam ustawodawca postanowił, że osoba wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy samej ustawy należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń osobie, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw nie oznacza, że organy administracji publicznej naruszają zasadę domniemania niewinności. Organy Policji nie uznają bowiem takiej osoby za winną popełnienia określonych przestępstw, lecz stwierdzają jedynie powstanie po stronie tej osoby uzasadnionej obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym utratę rękojmi do dalszego posiadania broni. Z tych przyczyn za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nie uchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo nie zebrania przez organ administracji materiału świadczącego, że w stosunku do skarżącego zachodzi obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego mającą istotny wpływ na wynik sprawy. W aktach sprawy znajduje się akt oskarżenia z dnia 20 kwietnia 2006 r., V Ds 36/03, m. in. przeciwko R. W., odzwierciedlający opis czynów zarzuconych skarżącemu. W tym stanie rzeczy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nie można skutecznie zarzucić błędnej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) jak i naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.