II SA/Lu 609/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2007 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. P. kwotę 200 ( dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania M. P. od decyzji Burmistrza Miasta zatwierdzającej projekt podziału działki nr ewid. [...] o powierzchni 2,1369 ha w obrębie R. – utrzymało zaskarżoną decyzję mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że M. P. wystąpił z wnioskiem o podział stanowiącej jego własność działki gruntu nr ewid. [...] położonej w Obrębie R. na cztery działki. Zgodnie z wnioskiem organ pierwszej instancji dokonał podziału przedmiotowej działki o powierzchni 2.1369 ha na działki oznaczone numerami: [...] o powierzchni 0,1970 ha, [...] o powierzchni 0,0227 ha, [...] o powierzchni 0,0218 ha, [...] o powierzchni 0,0884 ha, [...] o powierzchni 1,8070 ha. Organ ten stwierdził także, że powstałe w wyniku podziału działki nr [...] i nr [...] zostały wydzielone pod drogi dojazdowe, zaś pozostałe działki przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Podział i przeznaczenie powstałych w wyniku podziału działek jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego zarzut odwołującego się M. P., że działki budowlane oznaczone numerami [...], [...] i [...] nie mają dostępu do drogi publicznej, przez co zaskarżona decyzja narusza art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest nietrafny. Za dostęp do drogi publicznej uważa się bowiem również wydzielenie drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nowo wydzielone działki gruntu nie muszą "przylegać" do drogi publicznej. Dokonany podział jest zgodny z poprzedzającym decyzję o podziale postanowieniem opiniującym, które nie było skarżone przez M. P. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia 27 lutego 2004 r. [...] oraz postanowienia opiniującego z dnia [...] wynika, że działki nr [...] i [...] leżą na terenie przeznaczonym pod ulice dojazdowe 041KD, 042KD o szerokości w liniach rozgraniczających 10 m (§ 12.1.2. pkt b, 5.5/4). Działki te będą zatem stanowić ulice dojazdowe dla wydzielonych działek budowlanych do drogi publicznej – ulicy [...] w R. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. P. nie precyzując jej żądania tylko akcentując, że zaskarżona decyzja drastycznie narusza prawo. Skarżący podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozpatrzyło i nie odniosło się do wszystkich zarzutów jego odwołania, a w szczególności nie wyjaśniło dlaczego przy wydawaniu decyzji o podziale nieruchomości nie przyjęto za jej podstawę prawną art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami i pozbawiono go tym samym prawa do odszkodowania za działki przeznaczone pod drogę, które powinny zostać przejęte za odszkodowaniem przez gminę i traktowane jako przeznaczone pod drogę publiczną (gminną). W ocenie skarżącego, organy orzekające w sprawie były nieobiektywne, kwalifikując jego działki Nr [...] i nr [...] jako przeznaczone w planie pod drogi dojazdowe nie mające charakteru dróg publicznych, a jednocześnie te same organy zakwalifikowały decyzją Burmistrza z dnia 22 marca 2006 r. znak [...] i decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 marca 2007 r. Nr [...] położoną na tym samym terenie i podlegającą tym samym wymogom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działkę nr ewid. [...], stanowiącą własność Z. F., jako przeznaczoną pod drogę publiczną i przechodzącą, z mocy prawa, za odszkodowaniem z mocy gminy. Skarżący zarzucił także, że organ odwoławczy celem wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości, mógł wezwać go do obowiązkowego stawiennictwa na rozprawie, czego jednak nie uczynił wzywając jedynie organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny uprawniony jest w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) do kontroli zaskarżonego aktu w zakresie jego zgodności z prawem. Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Za niezasadny należy uznać zarzut skargi, co do niedopełnienia przez organ odwoławczy obowiązku wezwania skarżącego na rozprawę. Skarżący nie kwestionuje, że został powiadomiony o wyznaczonej na dzień 12 czerwca 2007 r. rozprawie przed organem odwoławczym. Mógł zatem skorzystać ze swego uprawnienia do uczestnictwa w tej rozprawie, a zatem nie zostało naruszone jego prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego zagwarantowane treścią przepisu art. 10 kpa. Żaden przepis nie nakłada na organ odwoławczy obowiązku wzywania strony do obowiązkowego stawiennictwa na rozprawie. Nie można uznać za uzasadniony zarzutu skargi, co do niezapewnienia, w dokonanym zaskarżoną decyzją podziale nieruchomości działkom budowlanym dostępu do drogi publicznej. Działki te mają zapewniony taki dostęp do istniejącej drogi publicznej (ulicy [...]) poprzez nowo wydzielone w decyzji działki nr [...] i nr [...], które to działki przeznaczone zostały pod obsługę komunikacyjną działek przeznaczonych pod zabudowę. Odrębna kwestią jest, jaki charakter tj. drogi publicznej czy niepublicznej mają mieć nowo wydzielone pod obsługę komunikacyjną nieruchomości. Trafnie skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie rozpoznał i nie odniósł się do wszystkich jego zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a w szczególności do zarzutu zakwalifikowania działek nr [...] i nr [...] jako niepubliczne drogi dojazdowe. Organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie w trybie art. 138 kpa, rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzenia wszystkich żądań strony i ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji, a uzasadnienie to winno spełniać kryteria określone w art. 107 § 3 kpa. Skarżący zarzut niezakwalifikowania stanowiących dotychczas jego własność nieruchomości gruntowych nr [...] i nr [...] jako wydzielonych pod drogi publiczne oraz braku rozstrzygnięcia o ich przejściu z mocy prawa na własność gminy, na podstawie art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, (Dz.U. z 2004 r. Nr 281, poz. 2782) zawarł w swoim odwołaniu z dnia 5 lutego 2007 r. (k.18-19 akt administracyjnych). Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do tego zarzutu. Zaskarżona decyzja w swoim uzasadnieniu nie odniosła się również do zarzutu skarżącego dotyczącego zakwalifikowania w innej decyzji pod drogi publiczne i orzeczenia o przejściu z mocy prawa na własność państwa działek sąsiednich, powstałych w wyniku podziału nieruchomości stanowiącej własność Z. F., które to działki tworzą jeden ciąg komunikacyjny z działkami dojazdowymi skarżącego. Należy mieć na względzie, że wydanie decyzji Burmistrza z dnia 22 marca 2006 r. znak: [...] i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 marca 2007 r. nr [...], dotyczące podziału działki Nr [...] stanowiącej własność Z. F i przejściu na własność gminy działki nr [...] przeznaczonej pod drogę, nie obliguje organów administracyjnych do wydania analogicznego rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. O ile jednak działki, o których mowa w tejże decyzji położone są na tym samym obszarze objętym tymi samymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to odmienna interpretacja treści planu przez organy administracyjne przy wydawaniu decyzji o podziale nieruchomości naruszałaby konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa. Zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach wydawanych na tle tego samego stanu faktycznego powoduje podważenie zaufania obywateli do organów Państwa oraz wpływa ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli, przez co narusza zasadę wyrażoną w art. 8 kpa. Z tej przyczyny niezbędnym było odniesienie się do zarzutu skarżącego dotyczącego różnorodności rozstrzygnięć dotyczących podziału nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie i wyrażenie stanowiska organu odwoławczego w tej kwestii w wyczerpującym wymogi art. 107 § 3 kpa uzasadnieniu. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.