II OSK 789/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Protokolant Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. D. i J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Po 353/07 w sprawie ze skargi L. D., J. D. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Po 353/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę L. D., J. D. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Prezydent Miasta Poznania, na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), odmówił ustalenia lokalizacji dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], przewidzianej do realizacji na działce nr [...], położonej w Poznaniu przy ul. [...]. Organ I instancji wskazał, że z przeprowadzonej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynika, że planowana inwestycja narusza przepisy odrębne związane z zasadami kształtowania ładu przestrzennego, który zgodnie z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy określić dla każdej inwestycji lokalizacji celu publicznego. Nieruchomość, na której ma powstać inwestycja sąsiaduje bezpośrednio z terenami tzw. C. F. W. wpisanej do rejestru zabytków pod numerem [...] oraz terenami objętymi ochroną Miejskiego Konserwatora Zabytków. Przedmiotowa działka znajduje się w obszarze o dominującej funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na którym istnieją także pojedyncze działki o zabudowie usługowej i usługowo - mieszkaniowej. Na analizowanym terenie istnieje zabudowa o wysokości dwóch kondygnacji oraz podpiwniczenie, nie przekraczająca 8 m wysokości. Stacja bazowa telefonii komórkowej realizowana jako maszt betonowy o wysokości 16 m stanie się zatem dominantą wysokościową na otaczającym terenie. Projektowany maszt zmieni charakter najbliższej przestrzeni poprzez wprowadzenie elementów niezwiązanych z jej mieszkaniowym charakterem. Zdaniem organu należy ograniczyć wprowadzanie budowli niezwiązanych z dominująca funkcją, które niekorzystnie oddziaływają na panoramy i osie widokowe ulic związanych z terenami położonymi w pobliżu Cytadeli. Proponowany sposób zagospodarowania działki byłby niezgodny z określonymi dla lokalizacji inwestycji celu publicznego zasadami kształtowania ładu przestrzennego, stanowiącymi przepisy odrębne. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor - Spółka [...] zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zarzucono także naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji przepisu odrębnego określającego wymagania ochrony i ładu przestrzennego, z którym zdaniem organu zamierzenie inwestycyjne było niezgodne. Odwołująca się podniosła, że skoro organy nie wystąpiły o uzgodnienie planowanej inwestycji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, to inwestycja nie będzie usytuowana na terenach objętych ochroną konserwatorską ani nie będzie oddziaływać na przyległe tereny zabytkowe. Nadto wskazano na naruszenie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 79 § 1 k.p.a. oraz art. 20, 21, 22 i 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, na podstawie art. 2, art. 52, art. 53, art. 54, art. 55, art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium podkreśliło, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane wyłącznie na podstawie ustalenia poczynionego przez ten organ, a wskazującego, że planowana inwestycja będzie niezgodna z określonymi dla lokalizacji zasadami kształtowania ładu przestrzennego. Powyższe ustalenie i wydana na tej podstawie odmowa lokalizacji inwestycji wymaga wskazania przepisu odrębnego, którego naruszenie musiałoby skutkować odmową lokalizacji inwestycji, a który to przepis określałby jednocześnie wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. W decyzji organu I instancji i w jej uzasadnieniu brak natomiast wyraźnego przepisu, który mógłby stanowić podstawę stanowiska przyjętego przez organ zwłaszcza, że inwestycja uzyskała wszystkie uzgodnienia w myśl przepisu art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Kolegium naruszono treść art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji wskazał nadto, jakie elementy winien zawierać wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zwrócił uwagę, że przed ponownym rozpoznaniem sprawy należy wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, bowiem stanowiąca załącznik mapa zasadnicza zakreślona na dzień [...] grudnia 1984 r. straciła swoją aktualność, a wniosek nie zawiera wszystkich elementów przewidzianych w art. 52 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium zaznaczyło, że z zabranego materiału dowodowego nie wynika, aby organ I instancji wystąpił do Miejskiego Konserwatora Zabytków o zaopiniowanie planowanej inwestycji. Wskazanie przez organ I instancji, że obszar, na którym ma powstać przedmiotowa inwestycja sąsiaduje bezpośrednio z terenami tzw. C. F. W. oraz terenami objętymi ochroną, nie oznacza, że jest objęty taką ochroną. Skargę na powyższą decyzję złożyli L. D., J. D. i J. B. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżących, postępowanie przed organem I instancji przeprowadzone zostało prawidłowo, a ewentualne uchybienia nie miały istotnego znaczenia dla treści wydanej decyzji. Podkreślili, że organ I instancji prawidłowo i wyczerpująco wskazał na czym polegała niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z zasadami kształtowania ładu przestrzennego i jakie przepisy znalazły w sprawie zastosowanie, zaś braki wniosku wszczynającego postępowanie obciążają wyłącznie stronę, która domaga się wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu inwestor - Spółka [...] wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd podał, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji nie wskazał, jakie przepisy związane z zasadami kształtowania ładu przestrzennego narusza planowana inwestycja celu publicznego. W myśl art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.) nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzona inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Źródłem ograniczeń w zagospodarowaniu terenu mogą być ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i przepisy zamieszczone w innych ustawach, np. w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 poz. 1568 ze zm.). Organ I instancji nie powołał jednak żadnego przepisu, którego postanowienia pozostawałyby w kolizji z przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym. Wprawdzie organ I instancji wskazał na bezpośrednie sąsiedztwo terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja, z terenem objętym ochroną zabytków, jednak nie wystąpił o uzgodnienie przedmiotowego zamierzenia z wojewódzkim konserwatorem zabytków, stosownie do art. 53 § 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd zaznaczył, że ochroną prawną objęte jest również otoczenie zabytku i to w celu ochrony tak wartości widokowych zabytku jak i ochrony przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych ( art. 36 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 15 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). W ocenie Sądu, argumenty przytoczone w motywach decyzji organu I instancji uchylają się spod kontroli we wskazanych kwestiach, gdyż organ nie uzyskał wypowiedzi właściwego konserwatora zabytków (uzgodnienia, opinii, innych). Z tych względów Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, że sprawa została należycie wyjaśniona, a w konsekwencji, że organ odwoławczy nie miał podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli L. i J. D., reprezentowani przez adwokata J. B. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną interpretację art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 107 k.p.a. W oparciu o powyższy zarzut kasacyjny L. i J. D. wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podnieśli, że decyzja organu I instancji wydana została w sposób prawidłowy z zachowaniem wszelkich wymaganych przez prawo standardów. Prawidłowo wskazano zarówno podstawę prawną jak i faktyczną. Organ prawidłowo ustalił, iż zamierzenie inwestycyjne będzie niezgodne z określonymi dla lokalizacji zasadami kształtowania ładu przestrzennego, wskazując na czym ta niezgodność polega i jakie przepisy znajdują zastosowanie w tym przypadku. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2009 r. inwestor - [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie podniosła, iż podstawy kasacyjne zostały wadliwie sformułowane. Inwestor zaznaczył, że w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przepisów art. 138 § 2 k.p.a. i art. 107 k.p.a., a tymczasem Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje procedury przed sądami administracyjnymi, lecz ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem inwestora decyzja organu I instancji była wadliwa i wyeliminowanie jej z obrotu pranego było uzasadnione. Okoliczności wskazane przez organ II instancji i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, związane z sąsiedztwem zabytku i uzupełnieniem wniosku mogą uzasadniać przeprowadzenie przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Kluczowe znaczenie ma art. 56 i art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji nie wykazał niezgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Spółka [...] powołała się na rozumienie funkcji decyzji lokalizacyjnej, zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., P 37/06. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. ` W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. ONSAiWSA 2010/1/1, Glosa 2009/4/138, ZNSA 2009/6/94, M.Podat. 2009/12/32, Prok.i Pr.-wkł. 2010/4/40 ). Z tych względów postawienie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 107 k.p.a. nie zwalnia Naczelnego Sądu Administracyjnego z obowiązku odniesienia się do tych zarzutów. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Wprawdzie strona w petitum skargi kasacyjnej zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 107 k.p.a. przez ich błędną wykładnię, lecz w uzasadnieniu tej skargi nie wskazała jaka zdaniem strony winna być prawidłowa wykładnia tych przepisów. Nadto z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż strona w istocie kwestionuje dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę zastosowania tych przepisów przez organ odwoławczy. Niezależnie od sposobu sformułowania zarzutu kasacyjnego zaskarżonemu wyrokowi nie można skutecznie przypisać zarzutu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 107 k.p.a., a to z poniższych względów. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na zasadę dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego oraz istotę postępowania odwoławczego. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest zarówno rozpatrzenie konkretnej sprawy i jej załatwienie, jak i weryfikacja decyzji organu I instancji. Złożenie odwołania ma ten skutek, że organ odwoławczy uzyskuje możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy, w której zapadła decyzja organu I instancji. Zasada dwuinstancyjności, wyrażona w art. 15 k.p.a., stanowi o istocie postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega – w wyniku złożenia odwołania przez uprawniony podmiot – ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji (por. B.Adamiak [w]: B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 1996, s. 83 – 85). Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992/3-4/95). Taki model postępowania administracyjnego przesądza o tym, że organ odwoławczy nie jest związany zakresem żądania zawartego w odwołaniu (granicami odwołania). Jedyne ograniczenie, które wprowadził ustawodawca dla organu odwoławczego, zawarte jest w art. 139 k.p.a. - zakaz reformationis in peius ( por. W. Chróścielewski, Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Dom Wydawniczy ABC 2002 r., s.162 – 163, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1999r., III RN 7/99, OSNP 2000/9/338 ). Jak już wyżej podkreślono organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Tym samym organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 k.p.a. to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności winien dążyć do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W tym celu organ II instancji może na żądanie strony lub z urzędu przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję (art. 136 k.p.a.). Organ odwoławczy może także z mocy art. 138 § 2 k.p.a. wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, jeśli zachodzą przesłanki, o jakich mowa w tym przepisie tj., gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Organ odwoławczy winien zatem rozważyć charakter i istotę wad zaistniałych w postępowaniu przed organem I instancji oraz możliwość ich naprawienia bez uszczerbku dla stron. Organ odwoławczy stosując przepis art. 138 § 2 k.p.a. powinien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie. Właściwy sens przepisu art. 138 § 2 k.p.a. można bowiem wydobyć jedynie w zestawieniu ze znaczeniem przepisu art. 136 k.p.a., skoro wady postępowania dowodowego przed organem I instancji mogą być dwojakiego rodzaju: – takie, które organ odwoławczy może usunąć przez przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego albo – takie, które wymagają przekazania sprawy organowi I instancji celem ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1997 r., III ZP 5/96; uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 maja 1998 r., FPS 2/98, ONSA 1998/3/79, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 września 1981 r., II SA 400/81, ONSA 1981/2/88, wyrok z dnia 25 maja1983 r. II SA 403/83 ONSA 1983/1/38, B. Adamiak [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, , C.H.Beck, Warszawa 1996, s. 592 - 593). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumenty podane w motywach decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2007r. uzasadniały uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej. Zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. uzasadniają wady jakich dopuści się organ I instancji. Organ odwoławczy wykazał i uzasadnił istnienie konieczności zastosowania przepisu art. 138 § 2 k.p.a. W tej sytuacji oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargi wniesionej przez L. D. i J. D. na decyzję kasacyjną organu odwoławczego należy uznać za zasadne. Organ odwoławczy wydał decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. stwierdzając m.in., że wydanie decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wymaga wskazania konkretnego przepisu obowiązującego prawa, z którym w sprzeczności pozostaje planowana inwestycja. Takie stanowisko zasadnie zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Skoro bowiem organ I instancji powołał się na okoliczność, że planowana inwestycja sąsiaduje bezpośrednio z terenami tzw. C. F. W. wpisanej do rejestru zabytków pod numerem [...] oraz terenami objętymi ochroną Miejskiego Konserwatora Zabytków, to winien właściwie uzasadnić to stwierdzenie. Przy takim stwierdzeniu organu I instancji prawidłowo też organ odwoławczy wytknął, że z akt administracyjnych nie wynika, aby organ ten wystąpił do Miejskiego Konserwatora Zabytków o zaopiniowanie planowanej inwestycji. Stanowisko to zasadnie zaakceptował Sąd pierwszej instancji, albowiem już tylko z tej przyczyny decyzja pierwszoinstancyjna podlegała uchyleniu. Trafna też jest ocena Sądu pierwszej instancji – za organem odwoławczym – że decyzja pierwszoinstancyjna nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji administracyjnej winno czynić zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie faktyczne decyzji winno wskazywać fakty uznane za udowodnione, dowody, na których oparł się organ oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Chodzi tu zatem o wytłumaczenie, dlaczego organ zastosował konkretny przepis prawa materialnego w danej sytuacji faktycznej i wskazanie związku między oceną stanu faktycznego a treścią rozstrzygnięcia. Nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w danej sprawie i bez rozważenia tych przepisów w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. W niniejszej sprawie uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji nie odzwierciedla w dostateczny sposób ustaleń faktycznych, a rozważania organu nie nawiązują do materiału dowodowego i przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji organu I instancji jest zbyt ogólnikowe i lakoniczne, a nadto nie zawiera wyczerpujących ustaleń faktycznych i ich rozważenia w świetle stanu prawnego. Uzasadnienie prawne nie nawiązuje do hipotezy przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie. A zatem, Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić, iż nie dokonał należytej kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie art. 138 § 2 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Zauważyć przy tym należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie przesądził przyszłego rozstrzygnięcia w sprawie przez organy administracji publicznej, lecz wytknął istotne uchybienia, jakich dopuścił się organ I instancji i które to uchybienia organ winien usunąć w toku ponownego postępowania. Przy tak istotnych uchybieniach, do jakich doszło w niniejszej sprawie, nie można skutecznie twierdzić – jak czyni to strona wnosząca skargę kasacyjną - iż Sąd pierwszej instancji winien uchylić zaskarżoną decyzję, gdyż decyzja organu I instancji wydana została "w sposób prawidłowy z zachowaniem wszelkich wymaganych przez prawo standardów". Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.