III SA/Kr 14/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2007 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów samochodowych skargę oddala W marcu 2006r. z upoważnienia Prezydenta Miasta została przeprowadzona kontrola Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów Nr [...] w zakresie poprawności badań technicznych pojazdów zakończona protokołem kontroli z dnia [...]. Z ustaleń zawartych w protokole wynika, że w czasie kontroli stwierdzono szereg nieprawidłowości - po pierwsze: nieprawidłowo wyznaczone kolejne terminy okresowych badań technicznych dla 24 pojazdów; po drugie: nieprawidłowo określono zakres dodatkowych badań technicznych dla trzech pojazdów skierowanych przez organ kontroli ruchu drogowego, które uczestniczyły w wypadku drogowym; po trzecie: nieprawidłowo określono zakres dodatkowych badań technicznych dla 74 pojazdów, w których została dokonana naprawa wynikająca ze zdarzenia powodującego odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń na kwotę przekraczającą 2000zł – przeprowadzając badania techniczne tych 74 pojazdów wykonano zakres badań obejmujący sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych związanych z dokonaną naprawą, natomiast zakres badania ze względu na uszkodzenia zasadniczych elementów nośnych konstrukcji nadwozia (co potwierdzają kosztorysy napraw poszczególnych pojazdów) winien obejmować zakres badania okresowego poszerzony o specjalistyczne badanie pojazdu po wypadku drogowym; po czwarte: nieprawidłowo wpisano do rejestru badań technicznych numery rejestracyjne pojazdów zaewidencjonowanych pod pięcioma pozycjami; po piąte: nieprawidłowo pisano do rejestru badań technicznych model handlowy pojazdów zaewidencjonowanych pod czterema pozycjami. Nadto dokonano w ewidencji nieprawidłowych wpisów dotyczących 35 pojazdów opisanych w pkt: 6 – 10 i 12 – 16 protokołu kontroli, a także nieprawidłowo określono wyniki dodatkowych badań technicznych, podczas których nie wykonano zakresu okresowego badania technicznego przeprowadzonego po 22.08.2005r., tj. po dniu wejścia w życie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 sierpnia 2005r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 155, poz. 1303) – w wydanych zaświadczeniach określono wynik badania jako "spełnia wymagania techniczne art. 66 ustawy (P)", natomiast winno być "bez oceny", tj. w wydanych zaświadczeniach pozycje "spełnia wymagania techniczne art. 66 ustawy (P)" oraz "nie spełnia wymagań technicznych art. 66 ustawy (N)" powinny być skreślone. We wnioskach pokontrolnych stwierdzono m. in., że diagnosta J. B. posiadający uprawnienia do przeprowadzania badań technicznych pojazdów wydane przez Prezydenta Miasta Nr [...] przeprowadzał badania techniczne pojazdów niezgodnie z określonym zakresem i obowiązującymi przepisami, czym naruszył art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym, w szczególności wykonywał badania techniczne pojazdów wymagających wykonania zakresu badań określonego w § 3 ust. 11 lit. b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 227, poz. 2250 z późn. zm.) na podstawowej stacji kontroli pojazdów nie posiadającej uprawnień do przeprowadzania takich badań oraz nie posiadającej urządzeń do wykonania wszystkich czynności kontrolnych określonych w pkt 11 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia, wymaganych podczas przeprowadzania specjalistycznego badania pojazdu po wypadku drogowym, a także naruszył art. 81 ust. 4 i art. 81 ust. 8 pkt 3 i pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 ust. 7 i ust. 11 lit. b, § 11 ust. 2 i § 11 ust. 1 powołanego wyżej Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. W oparciu o powyższe ustalenia protokołu kontroli pismem z dnia 13.03.2006r. organ administracyjny zawiadomił J. B. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o cofnięciu diagnoście J. B. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Po przeprowadzeniu obszernego postępowania wyjaśniającego w sprawie – przesłuchaniu wielu świadków, sprawdzeniu dokumentacji i odebraniu wyjaśnień od diagnosty J. B. – Prezydent Miasta decyzją Nr [...] z dnia [...] cofnął diagnoście J. B. uprawnienie Nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów wydane przez Prezydenta Miasta – wobec stwierdzenia przeprowadzenia przez diagnostę badań technicznych niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz dokonania wpisów do dowodów rejestracyjnych niezgodnie z przepisami. Jako podstawę prawną wskazano art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Na uzasadnienie decyzji organ I instancji podał, że przeprowadzone postępowanie a w szczególności analiza i porównanie dokumentów dotyczących badań technicznych wykonanych przez diagnostę z dokumentami Centrum Likwidacji Szkód PZU S.A. i dokumentami Referatu Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta, potwierdziło ustalenia protokołu kontroli, tj. m.in. przeprowadzanie przez diagnostę badań technicznych pojazdów skierowanych przez organ kontroli ruchu drogowego, po wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, dla których wymagane jest specjalistyczne badanie, jak również pojazdów, w których została dokonana naprawa wynikająca ze zdarzenia powodującego odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń na kwotę powyżej 2000 zł wymagająca wykonania badania okresowego oraz badania specjalistycznego – na podstawowej stacji kontroli pojazdów nie posiadającej uprawnień do wykonywania tego rodzaju badań oraz nie posiadającej urządzeń niezbędnych do wykonania wszystkich wymaganych czynności kontrolnych, nieprawidłowe wyznaczanie kolejnych terminów okresowych badań technicznych, nieprawidłowe określenia rodzajów przeprowadzonych badań technicznych pojazdów przystosowanych do nauki jazdy oraz tych, które miały być używane jako taksówka osobowa. W wyniku tego postępowania stwierdzono, że J. B. zatrudniony w Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów, kod rozpoznawczy [...], mającej uprawnienia do przeprowadzania badań technicznych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, z wyłączeniem motocykli i motorowerów – lit. B, rozszerzonego o zakres badań pojazdów przystosowanych do zasilania gazem – lit. c, będąc osobą imiennie upoważnioną do przeprowadzania badań technicznych i oględzin pojazdów oraz wystawiania dokumentów w postaci zaświadczeń o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdów i dokonywania wpisów w dowodach rejestracyjnych pojazdów winien wykonywać tylko te badania, na które Stacja posiada zezwolenie właściwego starosty. Jednakże J. B. w okresie od 01.01.2005r. do 20.02.2006r. przeprowadzał badania techniczne pojazdów skierowanych przez organ ruchu drogowego, dla których wymagane jest specjalistyczne badanie, na które Stacja nie posiada wymaganego zezwolenia, tj. rozszerzenia uprawnień o rodzaj badań oznaczony lit. e oraz przeprowadzał badania niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, po których wydawał zaświadczenia, jak również dokonywał wpisów do dowodów rejestracyjnych z naruszeniem obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu zwrócono uwagę, że zgodnie z załącznikiem Nr 1 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach stanowiącym "Wykaz czynności kontrolnych oraz metody i kryteria oceny stanu technicznego podczas przeprowadzania badania technicznego" – w zakresie specjalistycznego badania pojazdu po wypadku drogowym należy wykonać m.in. dodatkową kontrolę układu kierowniczego, dodatkową kontrolę zawieszenia oraz dodatkową kontrolę ustawienia kół jezdnych. Do kontroli tych układów i podzespołów stacja kontroli pojazdów winna być wyposażona w przyrząd do pomiaru geometrii ustawienia kół i osi pojazdu oraz urządzenie do kontroli skuteczności tłumienia drgań zawieszenia pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t. Podstawowa Stacja Kontroli Pojazdów prowadzona przez P.P.H.U. "B." Sp. z o.o. w której J. B. wykonywał przedmiotowe badania, nie była wyposażona w wymienione wyżej urządzenia oraz przyrząd i z tego powodu nie mogła i nie powinna wykonywać badań technicznych z zakresem badania specjalistycznego, tym bardziej, że z dokumentacji Centrum Likwidacji Szkód PZU S.A. wynika, iż uszkodzenia samochodów -skierowanych przez organ kontroli ruchu drogowego na badania dodatkowe oraz pojazdów, w których była wykonana naprawa wynikająca ze zdarzenia powodującego odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń – obejmowały zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia. Świadczy to – zdaniem organu – o naruszeniu przez diagnostę J. B. przepisów powołanego wyżej Rozporządzenia, a w szczególności § 3 ust. 1 pkt 7 i pkt 11 lit. b tego aktu prawnego. W szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał daty przeprowadzenia przez J. B. badań dodatkowych konkretnych samochodów, w których zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia – tzw. podłużnice, wzmocnienia boczne przednie, geometria ustawienia kół, podłoga bagażnika, próg drzwi prawych. Te nieprawidłowości - zdaniem organu - mogły spowodować dopuszczenie do ruchu pojazdów, które nie spełniają wymagań technicznych i stwarzają zagrożenie w ruchu drogowym. Nadto organ wskazał właścicieli konkretnych samochodów, którzy w dowodach rejestracyjnych posiadali wpisy dokonane przez tego diagnostę o dacie następnych badań technicznych pojazdów za 1 rok, a więc niezgodnie z art. 8 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który to przepis wyznaczał dla tych pojazdów termin 2 letni, co powodowało narażenie klientów na nieuzasadnione koszty. To wszystko – zdaniem organu - spowodowało wyczerpanie treści art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i tym samym zobowiązanie organu do cofnięcia J. B. posiadanych uprawnień. Z decyzją tą nie zgodził się J. B., który w odwołaniu złożonym przez zawodowego pełnomocnika – adwokata zarzucił po pierwsze: naruszenie prawa materialnego poprzez uznanie, że diagnosta J. B. naruszył obowiązujące przepisy prawne wymienione w decyzji; po drugie: naruszenie przepisów postępowania administracyjnego – art. 7, 10, 77 i 80 kpa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i po trzecie: błędy w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie ustaleń zamieszczonych w decyzji. W odwołaniu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na uzasadnienie podano, że diagnosta J. B. każdorazowo dokonywał oceny koniecznego zakresu badań technicznych w oparciu o swe długoletnie doświadczenie zawodowe oraz przedstawioną dokumentację dotyczącą szkody pojazdu i uznał, że w żadnym z wymienionych w decyzji pojazdów nie było koniecznym dokonanie specjalistycznego badania, gdyż nie zostały w tych pojazdach naruszone elementy konstrukcyjne, które miałyby wpływ na bezpieczeństwo poruszania się tymi pojazdami. Podkreślono, że diagnosta we wszystkich tych pojazdach dokonał badania na płycie szybkiej zbieżności oraz oględzin śladowości pojazdu i we wszystkich przypadkach oględziny ukształtowania elementów nadwozia nie budziły żadnych zastrzeżeń, a światła spełniały zakres wymagań związanych z ich regulacją, co też świadczy o fakcie nie naruszenia mocowania lamp przednich. Z tych okoliczności – zdaniem odwołującego się –"nie sposób uznać za nietrafne założenie przyjęte przez diagnostę J. B., iż wykonywanie badania, o którym stanowi § 3 ust. 1 pkt 7 i 11 lit. b w/w rozporządzenia nie było konieczne." Zdaniem odwołującego się – w ten sposób działał on na korzyść swych klientów, albowiem nie narażał ich "na dodatkowe niepotrzebne koszty przedmiotowego badania specjalistycznego". Skoro dopuszczone do ruchu, na podstawie tak przeprowadzonego badania technicznego, pojazdy nie wymagały specjalistycznych badań, to nie stanowiły one "zagrożenia dla użytkownika czy też dla innych uczestników ruchu". W odwołaniu uznano za drobne nieprawidłowości, za mało istotne i nie mogące stanowić samodzielnej przesłanki do cofnięcia stosownych uprawnień - błędy w określeniu rodzaju przeprowadzonych badań technicznych pojazdów przystosowanych do nauki jazdy oraz tych, które miały być używane jako taksówki osobowe, a za omyłki pisarskie czy błąd programu komputerowego – zamieszczenie w rejestrze badań technicznych nieprawidłowych numerów rejestracyjnych badanych samochodów czy też modelów handlowych. Za wyolbrzymione i pozbawione znaczenia uznano też nie wpisanie "do rejestru badań technicznych wszystkich wymaganych danych identyfikacyjnych i technicznych badanych pojazdów czy też informacji dotyczących wykonanych badań technicznych". Podkreślono, że termin kolejnego badania technicznego wyznaczał każdorazowo program komputerowy (na rok od poprzedniego badania), jednak J. B. starał się to prostować, a zawsze w dowodzie rejestracyjnym pojazdu wpisywał prawidłową datę następnego przeglądu, a "każda z takich osób mogła w każdej chwili sprostować taką omyłkę", stąd twierdzenia o działaniu diagnosty na szkodę tych osób nie można uznać za słuszne. Decyzją z dnia [...], sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu powyższego odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie organ odwoławczy podał, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało przez organ I instancji w sposób prawidłowy, a materiał dowodowy stanowiący podstawę ustaleń zgromadzony został w sposób rzetelny, zweryfikowano go i poddano w toku postępowania ocenie zgodnie z wymogami art. 7 i at. 77 kpa. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego "subsumcja dokonana przez organ I instancji nie budzi wątpliwości", albowiem organ ten "wykazał, jednoznacznie i szeroko, że badania techniczne w wielu przypadkach prowadzone były niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, a także, że wpisu do dowodu rejestracyjnego dokonano niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami". Nadto organ odwoławczy podzielił w pełni ustalenia i stanowisko organu I instancji w zakresie dokonanych przez diagnostę nieprawidłowości podkreślając, że J. B. mógł wykonywać tylko te badania, na wykonanie których Stacja posiadała zezwolenie właściwego starosty. Wykonywał on jednak przez ponad rok specjalistyczne badania, na wykonanie których Stacja nie posiadała zezwolenia i nie posiadała wymaganych przepisami urządzeń do ich wykonania. Badania przeprowadzał niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, po których wydawał zaświadczenia jak również dokonywał wpisów do dowodów rejestracyjnych z naruszeniem obowiązujących przepisów. Organ II instancji nie podzielił stanowiska odwołującego się, jakoby ustalał on zakres badania w oparciu o dokumenty określające uszkodzenia pojazdu, albowiem przeczy temu dokumentacja uzyskana z Centrum Likwidacji Szkód PZU S.A., która wskazywała na konieczność wykonania specjalistycznego badania pojazdu po wypadku drogowym. Jednocześnie organ ten zwrócił uwagę, że "w przypadku samochodów osobowych konstrukcję nośną przenoszącą obciążenia stanowi szkielet nadwozia, do którego przymocowane są płaty tworzące ściany nadwozia, a jednym z elementów nadwozia jest podłużnica, której uszkodzenie wykazane jest niemal w każdej dokumentacji dotyczącej szkody pojazdu poddanego dodatkowemu badaniu technicznemu przeprowadzonemu przez diagnostę, o czym świadczą akta sprawy". Podkreślono, że wymienione przez odwołującego się nieprawidłowości i określone przez niego jako "mało istotne" stanowią jednak naruszenie ciążącego na diagnoście obowiązku dokonywania wpisów w dokumentach zgodnie ze stanem faktycznym, co wynika z powołanego w decyzji rozporządzenia, a w szczególności jego § 18. Organ II instancji nie podzielił też stanowiska odwołującego się, co do tego, iż zawsze w dowodzie rejestracyjnym wpisywał on prawidłową datę następnego przeglądu, albowiem przeczą temu zeznania świadków przesłuchanych w sprawie i okazane przez nich wpisy do dowodów rejestracyjnych. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że konstrukcja przepisu art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym "ma charakter związany, co w praktyce oznacza, że jego dyspozycja obliguje organ I instancji do wydania negatywnej dla kontrolowanego decyzji, jeżeli w sprawie spełnione są przesłanki wynikające z jego treści". Z decyzją tą nie zgodził się J. B., który w skardze wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania oraz ponowił twierdzenia i zarzuty zawarte w odwołaniu podkreślając, że: "Istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii jest również uwzględnienie powszechnej w naszym kraju praktyki dotyczącej zawyżania szkód powstałych na skutek uszkodzeń pojazdu. Jest to o tyle istotna okoliczność, że diagności (w tym skarżący) nie mając dostępu do dokumentacji szkody zgłoszonej ubezpieczycielowi, bazują wyłącznie (poza oględzinami pojazdu) na danych i dokumentach przedstawionych im przez klientów. Taki stan rzeczy często może powodować rozbieżności pomiędzy danymi znanymi diagnoście, a tymi, które znajdują się w bazie danych ubezpieczyciela. Skarżący podkreślił także, iż pozbawienie go uprawnień wiąże się jednocześnie z pozbawieniem go pracy zarobkowej stanowiącej dla niego jedyne źródła utrzymania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swe argumenty użyte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 września 2007r. pełnomocnik skarżącego podtrzymując skargę zmodyfikował ją o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji uzasadniając takie stanowisko brakiem materialno-prawnej podstawy do wydania decyzji przez organ I instancji, albowiem w dacie jej wydania powołany w podstawie prawnej przepis już nie obowiązywał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p. p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną. Podstawę prawną wydanych decyzji stanowi ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), która w art. 84 ust. 1 określa: "Art. 84. 1. Badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta." Pozostaje poza sporem fakt, iż pracownikiem wyznaczonym do przeprowadzania badań technicznych pojazdów w Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów Nr [...] prowadzonej przez P. P., H. i U. "B" Sp. z o.o. był skarżący - diagnosta J. B. posiadający imiennie uprawnienia do przeprowadzania badań technicznych pojazdów wydane przez Prezydenta Miasta Nr [...] w oparciu o art. 84 ust. 2 w/w ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 83 ust. 2 tej ustawy – przeprowadzanie badań technicznych pojazdów jest działalnością gospodarczą wymagającą wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów i jest to działalność regulowana, gdyż jej wykonywanie wymaga spełnienia szczególnych warunków, które określa art. 83 ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z wydanym w oparciu o art. 84a ust. 1 pkt 1a tej ustawy Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 1 października 2004r. w sprawie wzorów dokumentów wymaganych dla wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów (Dz. U. Nr 223, poz. 2264), a w szczególności z objaśnieniami do "Zaświadczenia potwierdzającego wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów" stanowiącego Załącznik Nr 2 tego Rozporządzenia - do powyższego "Zaświadczenia" należy wpisać m.in.: "właściwy rodzaj stacji kontroli pojazdów: - okręgowa stacja kontroli pojazdów lub - podstawowa stacja kontroli pojazdów do badania pojazdów A, B, C, CC, D, T, E w zakresie: a) sprawdzenia oraz oceny prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, b) badań technicznych, o których mowa w lit. a, rozszerzonego o badania a, c, d, e, f, jeżeli stacja kontroli pojazdów posiadała zezwolenie starosty na wykonywanie tych badań wydane przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808)". Do tego zaświadczenia należy także wpisać: "właściwe symbole rodzajów pojazdów: A - motocykle i motorowery, B - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, z wyłączeniem motocykli i motorowerów, C - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 16 t lub CC - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t, D - autobusy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t, T - ciągniki rolnicze, E - przyczepy przeznaczone do łączenia z pojazdami silnikowymi, do których jest upoważniona stacja kontroli pojazdów;" a także: "właściwe symbole rodzajów badań: a - autobusów, których dopuszczalna prędkość na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h, c - pojazdów przystosowanych do zasilania gazem, d - pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy za granicą lub pojazdów nowego typu wyprodukowanych lub importowanych w ilości jednej sztuki rocznie, e - pojazdów skierowanych na badania techniczne przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę, dla których wymagane jest specjalistyczne badanie, oraz pojazdów, w których dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, f - pojazdu marki "SAM" co do zgodności z warunkami technicznymi, h - umieszczanie nadanych cech identyfikacyjnych pojazdu." Mając powyższe na względzie – należy zwrócić uwagę, że niespornym w sprawie jest, iż kontrolowana Podstawowa Stacja Kontroli Pojazdów Nr [...] prowadzona przez P. P., H. i U. "B" Sp. z o.o. w okresie kontrolowanym, tj. w okresie od 01.01.2005r. do 20.02.2006r. - posiadała uprawnienia do przeprowadzania badań technicznych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, z wyłączeniem motocykli i motorowerów – lit. B, rozszerzonego o zakres badań pojazdów przystosowanych do zasilania gazem – lit. c, a nie posiadała uprawnień w formie zezwolenia właściwego starosty do przeprowadzania badań technicznych pojazdów skierowanych przez organ ruchu drogowego, dla których wymagane jest specjalistyczne badanie, tj. nie posiadała rozszerzenia uprawnień o rodzaj badań oznaczony lit. e. Należy podkreślić, że ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) w art. 83 ust. 1 wyróżnia dwa rodzaje stacji kontroli pojazdów: 1) podstawowe stacje kontroli pojazdów - przeprowadzające badania obejmujące sprawdzenie oraz ocenę prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, zwłaszcza pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska oraz niektóre badania techniczne, do których przeprowadzania jest upoważniona okręgowa stacja kontroli pojazdów, o ile starosta w wydanym zez­woleniu upoważnił ją do wykonywania takich badań przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808), tj. przed dniem 16 lipca 2004 r. oraz 2) okręgowe stacje kontroli pojazdów - przeprowadzające wyżej wymienione badania oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi autobusu, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h, pojazdu przeznaczonego do przewozu towarów niebezpiecznych, pojazdu przystosowanego do zasilania gazem, pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą (przed rejestracją w kraju), pojazdu zabytkowego, pojazdu marki "SAM", pojazdu w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, pojazdu skierowanego na badania techniczne przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę oraz pojazdu sprowadzanego z zagranicy i noszącego ślady uszkodzeń lub którego stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogących stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Obowiązujące w okresie kontrolowanym Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 1 lutego 2005r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 25, poz. 209) określało ogólne i szczególne wymagania w stosunku do stacji kontroli pojazdów, a w szczególności wskazywało na obowiązkowe wyposażenie kontrolno-pomiarowe stanowiska kontrolnego w stacji kontroli pojazdów wymieniając konkretne urządzenia i przyrządy ( § 14 ust. 1 tego Rozporządzenia), przy czym w § 14 ust. 2 i ust. 3 cyt. wyżej Rozporządzenia wyraźnie zaznaczono, iż stanowisko kontrolne w okręgowej stacji kontroli pojazdów winno być wyposażone dodatkowo w: 1) przyrząd do pomiaru geometrii ustawienia kół i osi pojazdu; 2) urządzenie do kontroli skuteczności tłumienia zawieszenia pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t; 3) komplet kluczy dynamometrycznych i może być dodatkowo wyposażone w legalizowaną wagę samochodową. Należy stwierdzić, że zgodnie z obowiązującym Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 227, poz. 2250 z póżn. zm.): "§ 2. 1. Badania techniczne dzieli się na: 1) okresowe; 2) pierwsze dotyczące:(...) 3) dodatkowe - dotyczące pojazdu, o którym mowa w art. 81 ust. 8 pkt 1 ustawy; (...) 6) dodatkowe - dotyczące pojazdu, który ma być używany jako taksówka osobowa lub bagażowa; (...) 9) dodatkowe - dotyczące pojazdu do nauki jazdy, pojazdu do przeprowadzania egzaminu państwowego; 10) dodatkowe - dotyczące pojazdu, o którym mowa w art. 81 ust. 8 pkt 4 ustawy;(....)". Powyższy podział badań technicznych jest uzależniony od zakresu tych badań technicznych, na co wskazuje wprost § 3 ust. 1 tego aktu prawnego z dnia 16 grudnia 2003r.: "§ 3. 1. Zakres badania technicznego obejmuje, w odniesieniu do badania: 1) okresowego - sprawdzenie i ocenę: a) prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, zwłaszcza pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, b) spełniania warunków dodatkowych dla niektórych pojazdów określonych w ustawie i w rozporządzeniu o warunkach technicznych; 2) pierwszego (...) 6) dodatkowego - dotyczącego pojazdu, o którym mowa w art. 81 ust. 8 pkt 1 lit. a i b ustawy - sprawdzenie i ocenę spełniania określonych warunków technicznych, dotyczących usterek określonych w skierowaniu; 7) dodatkowego - dotyczącego pojazdu, o którym mowa w art. 81 ust. 8 pkt 1 lit. c ustawy: a) zakres określony w pkt 1, b) zakres poszerzony o specjalistyczne badanie, o którym mowa w pkt 11 załącznika nr 1 do rozporządzenia; (...) 11) dodatkowego - dotyczącego pojazdu, o którym mowa w art. 81 ust. 8 pkt 4 ustawy: a) sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych związanych z dokonaną naprawą, określonych w ustawie, rozporządzeniu o warunkach technicznych i przepisach o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, jeżeli pojazd jest przystosowany do przewozu tych towarów, b) zakres, o którym mowa w pkt 7, w przypadku kiedy dokonana naprawa wymaga specjalistycznego badania, o którym mowa w pkt 11 załącznika nr 1 do rozporządzenia; (...)". W tej sytuacji należy przytoczyć treść art. 81 ust. 8 ustawy – Prawo o ruchu drogowym: "8. Niezależnie od badań, o których mowa w ust. 2 i 3, dodatkowemu badaniu technicznemu podlega również pojazd: 1) skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę w razie uzasadnionego przypuszczenia, że: a) zagraża bezpieczeństwu ruchu, b) narusza wymagania ochrony środowiska, c) uczestniczył w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, z zastrzeżeniem pkt 4; (...) 3) który ma być używany jako taksówka osobowa lub bagażowa, pojazd uprzywilejowany, pojazd do nauki jazdy, pojazd do przeprowadzania egzaminu państwowego lub pojazd odpowiednio przystosowany lub wyposażony zgodnie z przepisami o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych; 4) w którym została dokonana naprawa wynikająca ze zdarzenia powodującego odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia określonego w grupie 3 i 10 działu II załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej na kwotę przekraczającą 2.000 zł;(...)". Mając na względzie treść powyższego przepisu należy zauważyć, że jego brzmienie nie pozostawia żadnej swobody diagnoście w wyborze zakresu badań w stosunku do wymienionych wyżej pojazdów. W szczególności Sąd zwraca uwagę na to, że kategoryczne brzmienie przepisu: "dodatkowemu badaniu technicznemu podlega pojazd" wyklucza możliwość dokonywania oceny koniecznego zakresu badań technicznych pojazdu wymienionemu w przepisie art. 81 ust. 8 ustawy – "w oparciu o długoletnie doświadczenie zawodowe" diagnosty, jak skarżący próbował uzasadnić w odwołaniu od decyzji organu I instancji i w skardze brak przeprowadzania takich dodatkowych badań. Nadto, zdaniem Sądu – z treści przytoczonych przepisów, wbrew stanowisku skarżącego, jednoznacznie wynika, iż diagnosta J. B. nie miał żadnego prawa do przyjmowania założenia, iż wykonywanie dodatkowych badań specjalistycznych, o których stanowi § 3 ust. 1 pkt 7 i 11 lit. b Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003r. nie jest konieczne. Należy zwrócić uwagę na treść Załącznika Nr 1 do powoływanego wyżej Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach stanowiącego "Wykaz czynności kontrolnych oraz metody i kryteria oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzania badania technicznego" (Dz. U. Nr 227, poz. 2250 z późn. zm.), a w szczególności na jego pozycję 11. "Specjalistyczne badanie pojazdu po wypadku drogowym oraz po wymianie niektórych elementów powodujących zmianę numeru nadwozia, podwozia (ramy)". Pozycja opisana jako 11.4.2. określając przedmiot i zakres badania jako: "Pomiar skuteczności tłumienia zawieszenia (dotyczy tylko samochodu osobowego)" wskazuje jednocześnie na sposób przeprowadzenia badania: "Sprawdzenie na stanowisku wyposażonym w urządzenie do kontroli skuteczności tłumienia zawieszenia". Natomiast w pozycji opisanej jako 11.5. określając przedmiot "Dodatkowa kontrola ustawienia kół jezdnych", a bliżej w pozycjach: 11.5.1. – "Pomiar geometrii kół przednich...", 11.5.2. – "Pomiar geometrii ustawienia kół tylnej osi (jeżeli jest wymagana przez producenta pojazdu) ..." oraz w pozycji 11.5.3. – "Pomiar śladowości kół poszczególnych osi" jako sposób przeprowadzenia tych badań wskazano: "Pomiary geometrii kół jezdnych pojazdu wykonuje się na ławach pomiarowych stanowiska kontrolnego". Powyższe regulacje wskazują na ścisłe ich unormowanie i brak możliwości wybrania przez diagnostę innego sposobu przeprowadzenia tych badań, w szczególności brak możliwości poprzestania na takim sposobie badania, jakim są "oględziny". Już tylko powyższe ustalenia uprawniają – zdaniem Sądu – do stwierdzenia przez organ administracyjny – starostę, a w niniejszej sprawie Prezydenta Miasta, że diagnosta J. B. przeprowadzał badania techniczne pojazdów niezgodnie z zakresem i sposobem wykonania określonym ściśle przez powołane wyżej akty prawne. Sąd nie podziela poglądu skarżącego przedstawionego na etapie skargi, jakoby do stwierdzonych nieprawidłowości mogło dojść z przyczyn leżących wyłącznie po stronie właścicieli pojazdów, którzy braliby udział w praktyce "zawyżania szkód powstałych na skutek uszkodzeń pojazdu", gdyż po pierwsze: taką wersję przedstawiono dopiero na etapie skargi pomimo tego, iż zawodowy pełnomocnik skarżącego brał udział w postępowaniu administracyjnym; po drugie: wersja ta została przedstawiona jako niczym nie uzasadnione przypuszczenie, po trzecie: nie sposób logicznie wyjaśnić dokonywania przez samych właścicieli pojazdów sfałszowania dokumentacji przedstawianej do wypłaty odszkodowań, a wreszcie po czwarte: stwierdzone nieprawidłowości nie dotyczą tylko i wyłącznie pojazdów, za uszkodzenia których firmy ubezpieczeniowe wypłaciły ich właścicielom stosowne odszkodowania. Zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym: "Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6(19), stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami." Z powyższego wynika, że organ jest zobowiązany do cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych w przypadku wystąpienia jednej z dwu przesłanek określonych w przytoczonym wyżej przepisie. Pomimo tego, iż niewątpliwym jest, iż w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka z pkt 1 tego przepisu, to Sąd zwraca uwagę także na to, iż w przypadku diagnosty J. B. wystąpiła też druga przesłanka – określona w pkt 2 art. 84 ust. 3 ustawy. Z zebranego w sprawie materiału wynika, że diagnosta nieprawidłowo wyznaczał kolejne terminy okresowych badań technicznych, nieprawidłowe określenia rodzajów przeprowadzonych badań technicznych pojazdów przystosowanych do nauki jazdy oraz tych, które miały być używane jako taksówka osobowa i dokonywał wpisów w dowodach rejestracyjnych niezgodnie z obowiązującymi przepisami. W szczególności Sąd zwraca uwagę na treść art. 81 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym: "Okresowe badanie techniczne samochodu osobowego, samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, motocykla lub przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, następnie przed upływem 2 lat od dnia przeprowadzenia badania, a potem corocznie. Nie dotyczy to pojazdu przewożącego towary niebezpieczne, taksówki osobowej, pojazdu samochodowego konstrukcyjnie przeznaczonego do przewozu osób w liczbie od 5 do 9, wykorzystywanego do zarobkowego transportu drogowego osób, pojazdu marki "SAM", pojazdu zasilanego gazem, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu używanego do nauki jazdy lub egzaminu państwowego, które podlegają corocznym badaniom technicznym". Jak wynika z akt administracyjnych, a zwłaszcza z kserokopii dowodów rejestracyjnych i zeznań świadków (k. 351 – 354, k. 357 – 358) – po przeprowadzeniu przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji okresowego badania technicznego samochodów o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 t diagnosta wyznaczał termin kolejnego badania za rok, zamiast przed upływem 2 lat od dnia przeprowadzonego badania. Już tylko z tego względu – zdaniem Sądu - wyjaśnienia diagnosty zawarte w skardze i odwołaniu jakoby skarżący "zawsze w dowodzie rejestracyjnym pojazdu wpisywał prawidłową datę następnego przeglądu" są sprzeczne z zebranym materiałem. W zakresie konieczności dokonywania wpisów zgodnie ze stanem faktycznym Sąd zwraca uwagę także na treść Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 227, poz. 2250 z późn. zm.), a w szczególności: "§ 11. 1. Stacje kontroli pojazdów oraz okręgowe stacje kontroli pojazdów, o których mowa w art. 83 ust. 4 ustawy, zwane dalej "stacjami", prowadzą rejestr badań technicznych pojazdów, zwany dalej "rejestrem", w systemie informatycznym, w którym zamieszczają dane i informacje o wykonanych badaniach technicznych i innych czynnościach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu. Wzór rejestru badań technicznych pojazdów i innych czynności określa załącznik nr 7 do rozporządzenia. 2. Dane identyfikacyjne pojazdu zamieszcza się w rejestrze, o którym mowa w ust. 1, po porównaniu danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym pojazdu lub odpowiadającym mu dokumencie ze stanem faktycznym pojazdu (...)". "§ 18. 1. Wpisy w dokumentach, o których mowa w rozporządzeniu, powinny być potwierdzone odpowiednio pieczątką stacji, datą, podpisem uprawnionego diagnosty dokonującego badania technicznego, pieczątką identyfikacyjną lub imienną diagnosty. Wzory pieczątek stacji oraz identyfikacyjnej i imiennej uprawnionego diagnosty określa załącznik nr 13 do rozporządzenia. 2. W przypadku popełnienia oczywistej omyłki w dokumentach, o których mowa w rozporządzeniu, uprawniony diagnosta prostuje je przez skreślenie omyłkowego wpisu i podanie właściwej informacji, która powinna być opatrzona datą, podpisem uprawnionego diagnosty, jego pieczątką imienną, lub wystawia nowy dokument z odpowiednim wyjaśnieniem." Z powyższego wynika, że przepisy przewidują tryb prostowania wpisów w sytuacji popełnienia przez diagnostę oczywistej omyłki. Z tego względu Sąd nie może podzielić poglądu skarżącego zawartego w odwołaniu i skardze o braku znaczenia dokonanych przez niego nieprawidłowych wpisów do dokumentów i uznawanie ich przez organy obu instancji za "wyolbrzymione i pozbawione znaczenia". Nie sposób też – zdaniem Sądu - zgodzić się z zarzutem pełnomocnika skarżącego zgłoszonym na rozprawie, jakoby istniała podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji, gdyż brak było "materialno-prawnej podstawy do wydania decyzji przez organ I instancji, albowiem w dacie jej wydania powołany w podstawie prawnej przepis już nie obowiązywał". Właściwy starosta (w niniejszej sprawie jest nim Prezydent Miasta) cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych pojazdów, jeżeli stwierdzi zaistnienie jednej z dwu przesłanek określonych w pkt 1 – 2 art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, przy czym stwierdzenie to może nastąpić wyłącznie "w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6(19)" ustawy. Co prawda w dacie przeprowadzonej kontroli przepis art. 83 ust. 6 ustawy w wersji ustawy – Prawo o ruchu drogowym sprzed dnia 21 sierpnia 2004r., jako dniem wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej opublikowanej: Dz. U. Nr 173, poz. 1808: "Starosta przeprowadza, co najmniej raz w roku, kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie zgodności z wymaganiami, o których mowa w ust. 2 i art. 82 ust. 2, prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prowadzenia wymaganej dokumentacji" już nie obowiązywał, ale też podstawę prawną cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów nie stanowią stwierdzenia dokonane w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 ustawy, lecz stwierdzenia dokonane, na co Sąd zwraca szczególną uwagę, "w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6(19)" ustawy. Tenże dopisek np. "(19)" do ust. 6 art. 83 ustawy stanowi właściwy odnośnik i oznacza, że "19) Obecnie art. 83 obowiązuje w brzmieniu ustalonym przez art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.04.173.1808), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r.", a brzmienie tak ustalonego przepisu zarówno w dacie kontroli, jak i w dacie decyzji wydanych przez organy obu instancji nie budzi wątpliwości Sądu, co do istnienia podstawy materialno-prawnej wydanych decyzji: "Art. 22. W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 83 otrzymuje brzmienie: "Art. 83. 1. Badanie techniczne jest przeprowadzane na koszt właściciela pojazdu, przez: 1) podstawową stację kontroli pojazdów - w zakresie: (...) 2) okręgową stację kontroli pojazdów - w zakresie (...). 2. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. 3. Stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który: (...) 4) posiada wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów zgodnie ze szczegółowymi warunkami przeprowadzania tych badań; 5) posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów; 6) zatrudnia uprawnionych diagnostów. (...) 2) po art. 83 dodaje się art. 83a i 83b w brzmieniu: "Art. 83a. 1. Organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów jest starosta właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem. (...) Art. 83b. 1. Nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta. 2. W ramach wykonywanego nadzoru starosta: 1) co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie: a) zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3, b) prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów, c) prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji;" Z powyższego – zdaniem Sądu – jednoznacznie wynika, że przepis art. 83 ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym: "Starosta przeprowadza, co najmniej raz w roku, kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie (...) prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prowadzenia wymaganej dokumentacji" został z dniem 21 sierpnia 2004r. zastąpiony przez niemal identycznie brzmiący przepis art. 83b ust. 2 pkt 1b i c tej ustawy: "W ramach wykonywanego nadzoru starosta, co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie (...) prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów" oraz "prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji", a to oznacza nieprzerwane istnienie podstawy materialno-prawnej wydanych decyzji. W oparciu o powyższe – Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym i stwierdził, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa – a przeto Sąd skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.