II SA/Gl 304/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant starszy referent Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2007r. sprawy ze skargi B. K. (K.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko oddala skargę. Pismem z dnia (...) r. Powiatowy Zarząd Dróg Publicznych w C. zwrócił się do Burmistrza Miasta C. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia określonego jako "Poszerzenie ulicy (...) w C. poprzez przesunięcie muru oporowego". Do wniosku dołączono m.in. dokumentację techniczną, z której wynikało, iż inwestycja objąć ma rozbiórkę istniejących odcinków ścian oporowych, budowę nowej ściany oporowej o długości ok. 72,0 m, poszerzenie ulicy (...) na odcinku ok. 30 m, przebudowę urządzeń kolidujących z projektowanym obiektem, budowę odcinka kanalizacji deszczowej i wycinkę drzew. W trakcie postępowania administracyjnego przed organem I instancji, organ ten zwrócił się do Starosty C. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. o wydanie opinii w sprawie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Starosta C. postanowieniem z dnia (...) r. nr (..), a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. postanowieniem z dnia (...) r. znak (...), wyrazili opinię, że dla przedsięwzięcia polegającego na poszerzeniu ul (...) w C. poprzez przesunięcie muru oporowego nie istnieje konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) Burmistrz Miasta C. postanowił nie nakładać obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wskazał, iż wprawdzie planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko to jednak na podstawie analizy dołączonych do wniosku informacji oraz uzyskanych opinii nie stwierdzono konieczności sporządzenia raportu, o jakim mowa powyżej. W konsekwencji, po dodatkowym uzyskaniu postanowień uzgadniających Starosty C. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C., decyzją z dnia (...) r. nr (...) Burmistrz Miasta C. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W wyniku odwołania B. K. decyzję tę Burmistrz Miasta C. uchylił jednak w całości na podstawie art. 132 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) z uwagi na nie doręczenie stronie postanowienia z dnia (...) r. i tym samym uniemożliwienie jej wniesienia zażalenia. Po rozpoznaniu wniesionego przez pełnomocnika B. K. zażalenia na postanowienie z dnia (...) r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż organ I instancji oceniając potrzebę sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie odniósł się w ogóle do faktu, iż w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji znajduje się należący do B. K. budynek mieszkalny, którego konstrukcja może wskutek realizowanej inwestycji zostać zagrożona. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) Burmistrz Miasta C. po raz kolejny postanowił nie nakładać obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu oprócz tez i argumentów podniesionych już uprzednio organ I instancji wskazał dodatkowo, iż realizacja przedsięwzięcia nie zwiększy natężenia ruchu drogowego ul. (...), a tym samym nie spowoduje wzrostu emisji o nie mniej niż 20% ani wzrostu zużycia surowców, materiałów, paliw i energii przynajmniej o 20%, co skutkowałoby koniecznością nałożenia obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko wiąże się głównie z fazą realizacji i będzie przede wszystkim polegało na naruszeniu powierzchniowych warstw geologicznych, zakłóceniu ustalonego spływu wód opadowych i gruntowych, a także na emisji przez sprzęt budowlany hałasu, zanieczyszczeń pyłowych i gazowych do atmosfery. Ponadto inwestycja będzie wymagać wycinki drzew i krzewów w niezbędnym zakresie. Planowana inwestycja nie spowoduje zmiany klasy drogi, ani zmian natężenia ruchu, a jedynie poprawi jego płynność, co może zmniejszyć oddziaływania wibroakustyczne w pobliżu drogi. Natomiast proces realizacji przedsięwzięcia może mieć wpływ na położony w pobliżu budynek mieszkalny (ul. (...)), z uwagi na konieczność zajęcia fragmentów działek nr (...) i (...) w obr. (...), będących własnością pana B. K. Właściciel tych nieruchomości słusznie, zdaniem organu I instancji, wskazuje w swoich wystąpieniach na zagrożenia polegające na możliwości wystąpienia ruchów masowych ziemi. Za bezsprzeczną należy zatem uznać konieczność wykonania dla tego przedsięwzięcia niezbędnych badań geologiczno-inżynierskich dotyczących stabilności podłoża i możliwości posadowienia muru oporowego wraz z jego przesunięciem bliżej budynku przy ul. (...). Jednak wykonanie tego typu badań będzie wystarczające na etapie opracowywania dokumentacji technicznej przedsięwzięcia, a nie na etapie sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek wykonania tego typu badań i uwzględnienie ich wyników podczas sporządzania dokumentacji technicznej winien zostać zatem nałożony w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Pełnomocnik B. K. po raz kolejny wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Organowi I instancji zarzucił niezgromadzenie wymaganych dokumentów i danych dotyczących rodzajów i ilości wprowadzanych do środowiska w związku z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia substancji i energii, a w szczególności hałasu i związków chemicznych zawartych w spalinach oraz błędne przyjęcie, iż w postępowaniu nie jest wymagane przeprowadzenie badań stabilności podłoża, na którym posadowiony jest budynek mieszkalny, a także błędne przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy uznając je za prawidłowe. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił obowiązujący stan prawnym, wskazał także, że Kolegium podziela stanowisko organu I instancji i organów opiniujących, iż rodzaj i skala przedsięwzięcia oraz przewidywana ilość substancji i energii wprowadzonych do środowiska nie będą stanowić zagrożenia dla stanu środowiska, a tym samym uzasadniony jest brak obowiązku sporządzenia raportu. Kolegium wskazało także, że przedmiotowe postanowienie nie pozwala na rozpoczęcie prac budowlanych związanych z realizacją inwestycji lecz stanowi jedynie jeden z niezbędnych etapów na drodze do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a następnie do ubiegania się o pozwolenie na budowę. W konsekwencji argumenty strony na tym etapie postępowania nie mogą zostać uznane za zasadne. Pismem z dnia 8 marca 2007 r. działający poprzez pełnomocnika B. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie organu II instancji wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, iż organom, których opinia była wymagana przed wydaniem postanowienia przedstawiono fałszywe dane odnośnie rodzaju, skali i usytuowania przedsięwzięcia oraz sposobie wykorzystania zajmowanej nieruchomości. Organom tym podano bowiem, że istniejące zagospodarowywanie terenu w granicach objętych wnioskiem stanowią nie zagospodarowane działki. Zdaniem skarżącego zarówno wnioskodawca jak też Burmistrz Miasta C. starali się tym samym ukryć przed organami opiniującym fakt, iż przedsięwzięcie realizowane będzie na działce gruntu zabudowanej budynkiem mieszkalnym położonym na skarpie powyżej drogi w odległości kilku metrów od planowanej inwestycji. Opinie organów zostały nadto uzyskane, zdaniem skarżącego, przed powiadomieniem strony o wszczęciu postępowania w sprawie, a dopiero późniejszy czynny udział B. K. doprowadził do ujawnienia powyższych danych. Skarżący wskazał także, iż skoro do wniosku inwestora zostały załączone fałszywe dane odnośnie usytuowania inwestycji, Burmistrz Miasta C. winien był wezwać inwestora do podania prawdziwych danych w terminie 7 dni a po ich bezskutecznym upływie wniosek zwrócić. Nie czyniąc tego Burmistrz rażąco naruszył m.in. art. 64 § 2 k.p.a. Organ naruszył także art. 7 k.p.a. rozpoznając sprawę pomimo, że inwestor nie dołączył do wniosku danych o rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji i energii. Zaskarżone postanowienie jest nadto niesłuszne albowiem zdaniem pełnomocnika skarżącego nawet cyt. "pobieżna analiza stanu faktycznego pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie to wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko". Inwestycja może bowiem zarówno w fazie realizacji jak i eksploatacji znacząco i trwale wpłynąć na powierzchnię ziemi, dobra materialne i warunki życia ludzi. Inwestycja jest bowiem związana z realizacją projektu "Poprawa spójności układu komunikacyjnego C.", który może zmienić przebieg i natężenie ruchu drogowego w mieście. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo SKO w B. zaakcentowało, iż organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy zgodnie z wytycznymi Kolegium ustalając, że obowiązek wykonania badań w zakresie wpływu inwestycji na budynek mieszkalny zostanie nałożony w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Kolegium podkreśliło nadto, że organy opiniujące kwestię nałożenia obowiązku sporządzenia raportu dysponowały wnioskiem inwestora, z treści którego wynikało, iż na jednej z działek znajdują się schody prowadzące na parcelę, na której znajduje się budynek mieszkalny. W trakcie postępowania przed tut. Sądem pełnomocnik skarżącego wniósł dodatkowe pismo procesowe z dnia 1 października 2007 r., w którym stwierdził, że teza Kolegium, iż obowiązek wykonania badań w zakresie wpływu inwestycji na budynek mieszkalny winien zostać nałożony w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, znajduje się bowiem poza zakresem przedmiotowym elementów, które powinien zawierać raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jest błędna. Ustalenie wpływu przedsięwzięcia na budynek mieszkalny we wszystkich aspektach jego oddziaływania powinno być właśnie przedmiotem raportu albowiem musi ono poprzedzać wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podniósł także, iż w zawartych w aktach sprawy dokumentach w tym, w uchylonej decyzji z dnia (...) r., Burmistrz Miasta C. twierdził zgodnie z wnioskiem inwestora, że istniejące zagospodarowanie terenu w granicach objętych wnioskiem stanowią nie zagospodarowane działki z zielenią niską i wysoką, pomijając kwestię budynku należącego do skarżącego. Zaakcentował także, iż skarżący ma prawo uzyskać wiedzę o tym w jaki sposób planowana inwestycja wpłynie na będący jego własnością budynek, w którym zresztą on nie mieszka lecz wynajmuje wszystkie mieszkania. Organy natomiast poprzez odmowę sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko starają się nie dopuścić do tego aby uzyskał on taką wiedzę. Pełnomocnik skarżącego dołączył nadto do akt sprawy zdjęcie wskazujące, iż budynek należący do B. K. znajduje się na skarpie, której znaczna część podlegać ma usunięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia orzeczenie to poprzedzającego wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj.: Dz. U. 2006, Nr 129, poz.902 z późn. zm., zwanej dalej: p.o.ś.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przez organ II instancji zaskarżonego postanowienia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2; 3) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2. Stosownie natomiast do ust. 2 cytowanego artykułu obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z tym, że postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu. Na postanowienia, o których mowa, przysługuje zażalenie - art. 51 ust. 5 powołanej wyżej ustawy. Wskazać w tym miejscu należy, iż obligatoryjnego, niezależnie od oceny rozpoznającego sprawę organu, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 51 ust. 1 pkt 1 p.o.ś.) wymagają jedynie te przedsięwzięcia, które zostały określone jako wymagające sporządzenia raportu w wydanym na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Jeśli natomiast w myśl przepisów rozporządzenia, o którym mowa, przedsięwzięcie należy do tych, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest wymagany obligatoryjnie a jedynie cyt. "może być wymagany" wówczas nałożenie takiego obowiązku ma stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 p.o.ś. charakter fakultatywny, zależny od dokonanej przez właściwy organ oceny możliwego wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślenia wymaga, iż ustawodawca nie wprowadził w ustawie żadnych obiektywnych kryteriów jakimi powinien kierować się organ administracji decydując o ewentualnym nałożeniu obowiązku sporządzenia raportu bądź stwierdzając brak takiej konieczności. Podkreśla się w literaturze, iż najbardziej bezstronnym miernikiem może być przewidywany zasięg oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeśli zagrożenia są trudne do przewidzenia, to zasada przezorności obliguje organy administracji do nałożenia takiego obowiązku. Natomiast jeżeli ze wstępnej oceny informacji wynika, że oddziaływanie konkretnego przedsięwzięcia jest możliwe do przewidzenia bez konieczności sporządzania raportu oddziaływania na środowisko, to organ administracji może odstąpić od obowiązku jego opracowania - por. K. Gruszecki: Prawo ochrony środowiska. Komentarz. LEX 2007, komentarz do art. 51 ustawy. Wskazać też należy, iż dokonując oceny organ orzekający o obowiązku sporządzenia raportu jest związany kryteriami określonymi w § 5 cytowanego wyżej rozporządzenia – por. szerzej K. Gruszecki: Prawo...j.w.; E. Radziszewski: Prawo ochrony środowiska. Przepisy i komentarz. Warszawa 2003, s. 97-98. Organ orzekający o obowiązku sporządzenia raportu wydając postanowienie w sprawie jego nałożenia bądź braku takiej potrzeby rozważyć zatem winien rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenach nieruchomości sąsiednich, wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii a także usytuowanie przedsięwzięcia ze zwróceniem uwagi na możliwe zagrożenie środowiska. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że inwestycja polegająca na poszerzeniu ulicy w zakresie wynikającym z akt sprawy nie stanowi w świetle przywołanego wyżej rozporządzenia przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającego obligatoryjnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Stanowi natomiast określone w § 3 pkt 56 rozporządzenia przedsięwzięcie, dla którego obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko zależnie od dokonanej przez organ właściwy do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych oceny może być wymagany. Zdaniem Sądu zaakceptować w tej mierze należy dokonaną przez orzekające w sprawie organy i wyrażoną w podjętych postanowieniach ocenę, iż w przypadku planowanej inwestycji nie istnieje potrzeba nałożenia obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Planowane przedsięwzięcie polega bowiem jedynie na poszerzeniu krótkiego odcinka drogi (30 m) i wykonaniu umożliwiającej wskazane poszerzenie ściany oporowej (na odcinku 72 m). Jak wynika z akt sprawy poszerzenie owo nie ma ono na celu modernizacji ulicy, a jedynie umożliwiające poprawę bezpieczeństwa użytkowników drogi usunięcie lokalnego zwężenia w celu uzyskania w tym miejscu takiej samej szerokości jezdni (7 m) jaka istnieje na dalszym odcinku, z pozostawieniem pozostałego jej przebiegu w niezmienionych wymiarach. Pozostawienie pozostałej części ulicy, oprócz znikomego jej fragmentu, w niezmienionej szerokości co do zasady wyklucza zatem możliwość wzrostu przepustowości całej ulicy i zwiększenia liczby pojazdów a tym samym znaczącego (poza okresem realizacji) wzrostu wynikającego z ruchu pojazdów hałasu, a także zwiększonej emisji spalin samochodowych. Podkreślenia wymaga, iż orzekające w sprawie organy podzieliły tym samym opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. i Starosty C., którzy w wydanych przez siebie na podstawie art. 106 k.p.a. postanowieniach także wyrazili przekonanie, iż w odniesieniu do przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Niewątpliwie natomiast, zdaniem Sądu, proces realizacji inwestycji ze względu na charakter wykonywanych prac może mieć wpływ na stabilność położonego obok należącego do skarżącego budynku (co notabene w świetle przedłożonego przez skarżącego zdjęcia obrazującego bliską odległość budynku od drogi zdaje się nader prawdopodobne). To wtedy bowiem, a nie w okresie eksploatacji poszerzonego odcinka drogi, czasowo w sposób nieunikniony wzrośnie poziom hałasu, wibracji i zapylenia, a stabilność budynku może zostać zagrożona wskutek przewidzianej rozbiórki dotychczasowego muru oporowego. Słusznie zatem orzekające w sprawie organy uznały za konieczne wykonanie niezbędnych badań geologiczno-inżynierskich dotyczących stabilności podłoża w celu zabezpieczenia budynku uznając jednocześnie, iż obowiązek wykonania tego typu badań i uwzględnienie ich wyników winien zostać nałożony w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wskazać w tym miejscu należy, że Sąd nie podziela w tej mierze stanowiska skarżącego, iż obowiązek wykonania badań w zakresie wpływu inwestycji na budynek mieszkalny nie może być nałożony w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i winien być rozważony już na etapie raportu o oddziaływaniu na środowisko. W myśl bowiem art. 56 ust. 2 pkt 2 p.o.ś. to właśnie w decyzji, o której mowa powyżej, właściwy organ określić ma warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, a w myśl ust. 4 cytowanego artykułu decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach można na wnioskodawcę nałożyć obowiązki m.in. dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym nałożenie na inwestora w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązku dokonania stosownych badań i uwzględnienia ich wyniku w trakcie opracowania dokumentacji technicznej winno należycie zabezpieczyć interesy skarżącego w odniesieniu do stabilności i trwałości budynku. Gwarancje tego typu, związane z fazą realizacji przedsięwzięcia, nie mogłyby natomiast znaleźć się w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albowiem wykraczałyby poza jego zakres przedmiotowy. Sąd nie podziela też zarzutów skarżącego odnośnie nie wskazania organom opiniującym prawdziwego zakresu planowanej inwestycji i zatajenia faktu, iż na terenie sąsiednim znajduje się należący do skarżącego budynek. Jak bowiem wynika z akt sprawy przedłożona organom dokumentacja techniczna inwestycji na str. 5 po wskazaniu, iż w granicach objętych wnioskiem działki są nie zagospodarowane, z zielenią niską i wysoką, jednoznacznie stwierdzała, iż na działce nr (...) zlokalizowane są częściowo schody prowadzące na parcelę nr (...), na której znajduje się budynek mieszkalny. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego zdaniem Sądu użyte przez inwestora sformułowanie, istotnie stylistycznie niefortunne, nie pozostawia jednak wątpliwości co do sposobu zagospodarowania działek (...) i (...), w tym istnienia na działce (...) nie zieleni niskiej i wysokiej lecz budynku mieszkalnego. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów, uznających zgodność z prawem wydanego przez organ II instancji postanowienia utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.