II SA/Lu 484/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2007 r. sprawy ze skargi Z. W. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie wydanego w dniu 17 kwietnia 2003 r. w sprawie II SAB/Lu 58/02 I. wymierza Wójtowi Gminy grzywnę w wysokości 100 ( sto ) złotych; II. przyznaje [...] A. B. tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu kwotę 292, 80 ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100) w tym VAT w kwocie 52, 80 (pięćdziesiąt dwa złote 80/100) płatne z sum budżetowych Skarbu Państwa ( Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie). Z. W. wniósł w dniu 9 maja 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, domagając się wymierzenia Wójtowi Gminy grzywny z tytułu niewykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 17 kwietnia 2003 r., wydanego w sprawie II SAB/Lu 58/02. Do skargi dołączył skierowane przez niego do organu w dniu 4 września 2003 r. oraz 19 stycznia 2007 r. wezwania do wykonania powyższego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie jako całkowicie bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że wskazanym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie zobowiązał Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku o przyznanie zasiłku okresowego i zasiłku celowego, w terminie miesiąca od otrzymania odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Organ podkreślił, iż wykonując powyższy wyrok wydano w dniu 11 czerwca 2003 r. decyzję Nr [...] o przyznaniu Z. W. zasiłku celowego w kwocie 50 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do zapłacenia rachunków za energię elektryczną. Decyzją z dnia 31 stycznia 2003 r., Nr [...], przyznano wnioskodawcy zasiłek okresowy na okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 maja 2003 r. w wysokości 50 zł miesięcznie. Skoro, jak podniósł Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej, w momencie wydawania orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny Z. W. miał przyznany zasiłek okresowy, to brak było podstaw prawnych do przyznawania takiego samego świadczenia za ten sam okres. Organ administracji podkreślił również, iż sprawa wymierzenia grzywny Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej za niewykonanie powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego była już kilkakrotnie rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie i zakończona postanowieniami: z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Lu 535/05, z dnia 12 września 2005 r., sygn. akt II SA/Lu 795/05 oraz z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt II SA/Lu 324/05. W piśmie procesowym z dnia 21 czerwca 2007 r. Z. W., odnosząc się do odpowiedzi organu administracji na skargę, podtrzymał zarzuty skargi. Skarżący podniósł, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2003 r. dotyczył innych wniosków niż wskazane przez organ, to jest dwóch wniosków z dnia 13 maja 2002 r ("opał, zaś. okresowy, inne"), wniosku z dnia 14 maja 2002 r. ("pomoc-usługi"), uzupełnionego aneksem z dnia 9 września 2003 r. oraz wniosku z dnia 23 maja 2002 r. ("odzież, bielizna, obuwie-zimowe"). Zdaniem strony skarżącej, decyzję z dnia 11 czerwca 2003 r., Nr [...], wydano na podstawie wniosków, które złożono w maju i w czerwcu 2003 r., zaś decyzję z dnia 31 stycznia 2003 r., Nr [...], na podstawie wniosku o zasiłek okresowy z dnia 9 stycznia 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie zgodności z obowiązującym prawem, do czego uprawniony jest w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Skargę należy uznać za prawnie uzasadnioną. Naczelny Sąd Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SAB/Lu 58/02 zobowiązał Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku o przyznanie zasiłku okresowego i zasiłku celowego, w terminie miesiąca od otrzymania odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. W odpowiedzi na skargę organ administracji wskazał, że w wykonaniu powyższego wyroku decyzją z dnia 11 czerwca 2003 r., Nr [...], przyznano skarżącemu zasiłek celowy, zaś sprawy przyznania zasiłku okresowego nie rozstrzygano, gdyż przed wydaniem przez Sąd powołanego wyżej wyroku, organ decyzją z dnia 31 stycznia 2003 r., Nr [...], przyznał wnioskodawcy zasiłek okresowy na okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 maja 2003 r. W aktach rozpoznawanej sprawy znajduje się wniosek skarżącego z dnia 9 stycznia 2003 r. o przyznanie zasiłku okresowego (k.24), zaś skarga z dnia 6 września 2002 r. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku okresowego, była poprzedzona złożeniem przez Z. W. zażalenia na niezałatwienie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 20 sierpnia 2002 r. i dotyczyła wniosków z maja 2002 r. o przyznanie zasiłku okresowego. Z tego należy wnioskować, że Z. W. wnosząc o zasiłek okresowy, domagał się w tych wnioskach świadczenia na drugie półrocze 2002 r. Oznacza to, iż, wbrew stanowisku Kierownika wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, organ ten nie wykonał zobowiązania do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku o przyznanie zasiłku okresowego, nałożonego wskazanym wyżej orzeczeniem sądowym. Wskazana bowiem przez organ decyzja z dnia 31 stycznia 2003 r., Nr [...], przyznająca zasiłek okresowy na okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 maja 2003 r. w wysokości 50 zł miesięcznie, nie była – w ocenie Sądu – wydana na podstawie wniosku skarżącego o przyznanie zasiłku okresowego, który był przedmiotem skargi na bezczynność organu z dnia 6 września 2002 r. Z treści decyzji z dnia 31 stycznia 2003 r. nie wynika również, by została ona wydana na podstawie tego wniosku, bowiem organ nie wskazał wniosku, który wszczął postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem tej decyzji. W sprawie zachodzą zatem przesłanki wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Stwierdzić jednocześnie należy, że zachowane zostały warunki formalne wniesienia takiej skargi. Z. W. dokonał bowiem uprzedniego wezwania organu do wykonania wyroku pismem z dnia 4 września 2003 r., a także z dnia 19 stycznia 2007 r. Wysokość grzywny została określona z uwzględnieniem stopnia winy organu oraz w ustawowych granicach wskazanych w art. 154 § 6 ustawy. Niezasadna jest przy tym argumentacja organu, iż sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania przez Sąd. Wprawdzie w sprawach II SA/Lu 535/05 i II SA/Lu 795/05 skarżący domagał się ukarania organu grzywną za niewykonanie przedmiotowego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2003 r., ale wydane w tych sprawach postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi kończyły sprawę formalnie, nie rozstrzygając jej co do istoty, dlatego orzeczenia te nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej. Rozpoznając w niniejszym postępowaniu sprawę merytorycznie i nakładając karę grzywny na Wójta Gminy, jako organ tej Gminy, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z przepisem art. 110 ust. 1, ust. 2 i ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.593 ze zm.) to gmina realizuje przy pomocy ośrodków pomocy społecznej zadania zlecone administracji rządowej w zakresie pomocy społecznej. Kierownik ośrodka pomocy społecznej jest natomiast osobą upoważnioną do wydawania decyzji w imieniu wójta, dlatego odpowiedzialność finansową za niewykonanie wyroku sądowego ponosić może wyłącznie gmina, a kara skierowana powinna być do właściwego z mocy ustawy organu reprezentującego gminę. Z powyższych względów na podstawie art. 154 § 1 i 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji. O zasądzeniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).